Τριμερείς συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι
Όταν οι ιμπεριαλιστές μιλούν για ειρήνη, οι λαοί να προετοιμάζονται για πόλεμο...
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν ήδη ξεκινήσει οι τριμερείς συνομιλίες ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ρωσία και Ουκρανία στο Αμπού Ντάμπι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που αναμένεται να διαρκέσουν δύο ημέρες (10 και 11 Νοεμβρίου). Στις συνομιλίες συμμετέχουν οι εκπρόσωποι των τριών προέδρων, που συνοδεύονται από υψηλόβαθμους τεχνικούς και στρατιωτικούς συμβούλους. Επίκεντρο των συνομιλιών είναι οι εγγυήσεις ασφαλείας μετά τον τερματισμό του πολέμου, ενώ η ρωσική πλευρά έχει ήδη απορρίψει πρόταση του Ζελένσκι και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για άμεση εκεχειρία στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Οι τελευταίοι δεν συμμετέχουν άμεσα στις συνομιλίες, παρόλο που το επεδίωξαν .Το γεγονός αυτό αποτελεί τρανταχτή απόδειξη του σαφώς υποδεέστερου ρόλου τους στις διαπραγματεύσεις, ρόλο που αναγκάζονται να αποδεχθούν, αναγνωρίζοντας τον πρώτο και κύριο ρόλο και λόγο των ΗΠΑ. Όπως ανακοινώθηκε, πριν και ίσως και κατά τη διάρκεια των τριμερών συνομιλιών οι ΗΠΑ, η Ουκρανία, χώρες-μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ συναντήθηκαν και θα συναντιούνται, προκειμένου να «ευθυγραμμίσουν τις απόψεις τους». Δεν απαιτεί παραπάνω σχολιασμό ότι οι ΗΠΑ θα έχουν τον πρώτο και κύριο λόγο σ’ αυτήν την .ευθυγράμμιση.
Οι μεταπολεμικές εγγυήσεις ασφαλείας για Ρωσία και Ουκρανία αποτελούν το κεντρικό μενού της τριμερούς συνάντησης. Οι μέχρι τώρα διαφορές στην οπτική και στα ζητήματα που θέτει η κάθε πλευρά δεν προοιωνίζονται εύκολες συγκλίσεις και συμφωνίες. Το αντίθετο!
Σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά (πηγή από το πρακτορείο TASS) «η επίλυση του ουκρανικού ζητήματος, αν και εξαιρετικά σημαντική, αποτελεί μόνο ένα σημείο αυτής της ευρείας κλίμακας συζήτησης, υποταγμένο στον κύριο στόχο της δημιουργίας μιας ολοκληρωμένης και αδιαίρετης αρχιτεκτονικής ασφαλείας για ολόκληρη την ήπειρο».
Από την άλλη, ο γνωστός Γουίτκοφ δήλωσε ότι στις προκαταρκτικές συνομιλίες με τους εταίρους της Ευρώπης, του ΝΑΤΟ και με την Ουκρανία «οι συμμετέχοντες επιβεβαίωσαν την κοινή δέσμευσή τους για μια ισχυρή μεταπολεμική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική και διευθετήσεις ασφαλείας και κατέστησαν σαφές ότι ένα ισχυρό ΝΑΤΟ θα παραμείνει κεντρικό στοιχείο της ευρωατλαντικής συλλογικής άμυνας». Επίσης, «οι συμμετέχοντες τόνισαν ότι οποιεσδήποτε μελλοντικές διευθετήσεις πρέπει να σέβονται την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την ανεξάρτητη λήψη αποφάσεων, καθώς και να παρέχουν αξιόπιστες εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία».
Τα ρητορικά ερωτήματα είναι προφανή. Πώς είναι δυνατόν να συγκεραστούν δύο τόσο διαμετρικά αντίθετες στοχεύσεις; Πώς μπορεί η Ρωσία, που διεκδικεί και αποσκοπεί στην ενδυνάμωση του ρόλου της σ’ όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, να αποδεχτεί σ’ αυτήν τον ισχυρό ρόλο του ΝΑΤΟ στο πλαίσιο της ευρωατλαντικής συμμαχίας; Πώς είναι δυνατόν η Ρωσία, που απαιτεί τον δραστικό περιορισμό του ουκρανικού στρατού, τη ρητή συνταγματική δέσμευση ότι η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ, να δεχτεί όρους για ανεξάρτητη λήψη αποφάσεων από τις χώρες και αξιόπιστες εγγυήσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ευρωπαίων για την Ουκρανία; Όπως και σε άλλα άρθρα έχει τονιστεί από την πλευρά μας, τα διακυβεύματα της σύγκρουσης που διεξάγεται στην Ουκρανία είναι παγκόσμιας εμβέλειας. Αφορούν ζωτικής σημασίας επίδικα για τον καθένα από τους δύο της γεωστρατηγικής Τριάδας (ΗΠΑ, Ρωσία) στον ανταγωνισμό τους για τον έλεγχο και την κυριαρχία σε σημαντικά τμήματα της Ευρασίας. Και γι’ αυτό δεν λύνονται με συμφωνίες. κυρίων αλλά με πόλεμο και μάλιστα γενικευμένο...
Ακόμη, όμως, και για αυτή καθαυτή την Ουκρανία ο ρώσικος ιμπεριαλισμός διά στόματος Πούτιν δήλωσε ότι διεκδικεί «όλα τα ιστορικά εδάφη της Ρωσίας που βρίσκονται σε ουκρανικό έδαφος». Η «ιστορική Ρωσία» παραπέμπει στη Νοβοροσίγια, μια σαφή περιοχή στη νότια και ανατολική Ουκρανία, που περιλαμβάνει όχι μόνο την Κριμαία και τις τέσσερις περιφέρειες που έχει προσαρτήσει ή θέλει να προσαρτήσει η Ρωσία (Λουχάνσκ, Ντονέτσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα) αλλά και τις περιφέρειες Χάρκοβο, Ντνιπροπετρόφσκ, Νικολάγιεφ και Οδησσού. Είναι δυνατόν η Δύση, οι ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι και οι Ουκρανοί να κάνουν δεκτές αυτές τις ρωσικές διεκδικήσεις, τις τόσο ρητά και κατηγορηματικά διατυπωμένες, χωρίς να παραδεχτούν ότι έχουν υποστεί σαφέστατη ήττα στο ουκρανικό μέτωπο;
Μ’ αυτά τα δεδομένα μόνο ως ανέκδοτο ακούγεται ότι αυτές οι προκαταρκτικές τριμερείς συνομιλίες μπορούν ν’ ανοίξουν τον δρόμο για πραγματική ειρήνευση στην Ουκρανία και μάλιστα μεγάλης διάρκειας.
Όπως σημειώθηκε σε προηγούμενο άρθρο, η πρωτοβουλία Τραμπ για την επανέναρξη των συνομιλιών με πρώτο σταθμό το Αμπού Ντάμπι αντανακλά την προσπάθειά του να κάνει αντιπερισπασμό στην ευρείας κλίμακας ρωσική επίθεση ή να προβεί σε κάποιες παραχωρήσεις προς τη Ρωσία προκειμένου να προλάβει πολύ δυσμενέστερες εξελίξεις στον πόλεμο που διεξάγεται. Σ’ όποια εκδοχή, ωστόσο, αυτό δεν συνιστά ειρήνευση αλλά το πολύ μια προσωρινή ανάπαυλα και με την προϋπόθεση, βέβαια, τη συμφωνία της Ρωσίας σε κάτι τέτοιο.
Το ζήτημα με την Πολωνία
Λίγες μέρες πριν ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών, Σικόρσκι, δήλωσε ότι «το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ θα νικούσε τη Ρωσία αρκετά γρήγορα, εάν πήγαιναν σε πόλεμο». Ο προεδρικός βοηθός του Πούτιν αντέτεινε ότι «η πολωνική κρατική υπόσταση θα έπαυε να υπάρχει μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες». Πρόσθεσε, μάλιστα, με έμφαση ότι η Ρωσία αντιλαμβάνεται τις νοσηρές φιλοδοξίες της Πολωνίας να ισχυροποιηθεί στρατιωτικά ως βραχίονας των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και της ΕΕ, να διευρύνει την επιρροή της μέσω της «Πρωτοβουλίας των Τριών Θαλασσών» (Βαλτική, Μαύρη Θάλασσα, Αδριατική) και, τελικά, να αποτελέσει, σύμφωνα με τον αυτοπροσδιοριζόμενο ιστορικό της ρόλο, προπύργιο της Δύσης κατά των-φημολογούμενων και ανυπόστατων κατά Πατρούσεφ- ρωσικών απειλών. Ο ρώσος αξιωματούχος δήλωσε ότι η Ρωσία θα αντιδράσει σ’ αυτόν τον ρόλο που διεκδικεί η Πολωνία. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η πρόσφατη διαμάχη που ξέσπασε στην Πολωνία αναφορικά με το συνταγματικό δικαστήριο και τον έλεγχό του δεν είναι τυχαία σύμπτωση. Πέρα από άλλα ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, αντανακλά και τις διαφοροποιήσεις, τις ενστάσεις και τους φόβους τμήματος της πολωνικής αστικής τάξης να μην αναλάβει η Πολωνία έναν τόσο νευραλγικό και ξεκάθαρο αντιρωσικό ρόλο .
Η αποκάλυψη ή «αποκάλυψη» της WSJ
Παράλληλα μ’ αυτά, δημοσίευμα της The Wall Street Journal (WSJ) αποκαλύπτει ότι η νέα(;) στρατηγική του ΝΑΤΟ προβλέπει επιθέσεις χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα στη ρωσική επικράτεια σε κρίσιμες υποδομές και αποδιοργάνωση της ρωσικής πολεμικής οικονομίας. Η στρατηγική αυτή παρουσιάζεται επίσημα ως αμυντική απάντηση σε ενδεχόμενη ρωσική επίθεση και αποκαλύπτεται ότι υλοποιούνται 48 ευρωπαϊκά πυραυλικά προγράμματα, πέραν των άλλων, σε μία τέτοια κατεύθυνση.
Μ’ αυτές τις εξελίξεις οι λαοί του κόσμου και ο δικός μας οφείλουν να κρατούν «μικρό καλάθι» ή κανένα «καλάθι» για την τριμερή συνάντηση στο Αμπού Ντάμπι. Αντίθετα, κάνοντας στην άκρη αυταπάτες και δήθεν ειρηνευτικές πρωτοβουλίες των ιμπεριαλιστών, να οργανώσουν αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα κίνημα υπεράσπισης της ζωής και των δικαιωμάτων τους ενάντια στο σημερινό παρόν και το εφιαλτικό μέλλον που προετοιμάζει το σάπιο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.
