53 χρόνια μετά τη μεγαλειώδη αντιιμπεριαλιστική-αντιφασιστική ανάταση των εργατών, του λαού και της νεολαίας, ο δρόμος του Νοέμβρη παραμένει ανοιχτός. Ο δρόμος της σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους υπηρέτες του, του ξεπεράσματος του συμβιβασμού και της υποταγής, της ανυποχώρητης πάλης, στην εποχή της επέλασης της βαρβαρότητας και της βαθιάς σήψης σε όλα τα πεδία, επιδιώκεται από τους κυρίαρχους να φαντάζει κλειστός και «αναχρονιστικός» στις συνειδήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Οι λαοί και η νέα γενιά στην Ευρώπη και τον κόσμο, όμως, επιμένουν να τον περπατάνε! Με αλλεπάλληλους ξεσηκωμούς, εξεγέρσεις, αγώνες αμφισβητούν την υποτιθέμενη παντοδυναμία των από πάνω και φέρνουν όλο και συχνότερα την απαίτηση της ζωής με δικαιώματα στο προσκήνιο της πάλης και τη σύμπλεξή της με την πρωταρχική της προϋπόθεση: την άρνηση του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Και αν η ήττα του επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης αποτελούν τους βασικούς παράγοντες για το ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για μια βασανιστική διαδρομή, γεμάτη με προχωρήματα και πισωγυρίσματα, με νίκες και υποχωρήσεις, ταυτόχρονα αναδεικνύεται ότι μόνο βαδίζοντας αυτό τον δρόμο μπορούν να δοθούν οι κρίσιμες απαντήσεις σε σχέση με τα ανοιχτά ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά του κινήματος, στην κατεύθυνση ανατροπής του αρνητικού συσχετισμού δύναμης και οικοδόμησης της προοπτικής που αναζητούν οι εξεγερμένες μάζες.
