53 χρόνια μετά τη μεγαλειώδη αντιιμπεριαλιστική-αντιφασιστική ανάταση των εργατών, του λαού και της νεολαίας, ο δρόμος του Νοέμβρη παραμένει ανοιχτός. Ο δρόμος της σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους υπηρέτες του, του ξεπεράσματος του συμβιβασμού και της υποταγής, της ανυποχώρητης πάλης, στην εποχή της επέλασης της βαρβαρότητας και της βαθιάς σήψης σε όλα τα πεδία, επιδιώκεται από τους κυρίαρχους να φαντάζει κλειστός και «αναχρονιστικός» στις συνειδήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Οι λαοί και η νέα γενιά στην Ευρώπη και τον κόσμο, όμως, επιμένουν να τον περπατάνε! Με αλλεπάλληλους ξεσηκωμούς, εξεγέρσεις, αγώνες αμφισβητούν την υποτιθέμενη παντοδυναμία των από πάνω και φέρνουν όλο και συχνότερα την απαίτηση της ζωής με δικαιώματα στο προσκήνιο της πάλης και τη σύμπλεξή της με την πρωταρχική της προϋπόθεση: την άρνηση του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Και αν η ήττα του επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης αποτελούν τους βασικούς παράγοντες για το ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για μια βασανιστική διαδρομή, γεμάτη με προχωρήματα και πισωγυρίσματα, με νίκες και υποχωρήσεις, ταυτόχρονα αναδεικνύεται ότι μόνο βαδίζοντας αυτό τον δρόμο μπορούν να δοθούν οι κρίσιμες απαντήσεις σε σχέση με τα ανοιχτά ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά του κινήματος, στην κατεύθυνση ανατροπής του αρνητικού συσχετισμού δύναμης και οικοδόμησης της προοπτικής που αναζητούν οι εξεγερμένες μάζες.
Η ταξική πάλη είναι εδώ, ανειρήνευτη και αδιάκοπη και δεν μπορεί να σταματήσει ως ιστορική διαδικασία από τις κραυγές των κυρίαρχων, τα θεωρήματα του «τέλους της ιστορίας», την άγρια καταστολή και τη φασιστικοποίηση, τις φαντασιώσεις του ρεφορμισμού για «κοινωνική ειρήνη». Οι υλικές συνθήκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, η εκτεταμένη φτώχεια και εξαθλίωση, ο εργασιακός μεσαίωνας, τα ποτάμια αίματος των λαών, με φόντο την αθεράπευτη κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και τη γενικευμένη προετοιμασία ενός μεγάλου πολέμου, παράγουν διαρκώς τους όρους για νέα ξεσπάσματα, δημιουργούν εκρηκτικές προϋποθέσεις στις συνειδήσεις λαού και νεολαίας, γεννάνε όλο και πιο συχνά κύματα ριζοσπαστικοποίησης και πάλης. Αυτή είναι η ιστορική φάση στην οποία βρισκόμαστε!
Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ντόπιου εξαρτημένου αστισμού ΝΔ-ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ, που πασχίζουν να αναπαλαιώσουν σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση ένα απαξιωμένο στις λαϊκές συνειδήσεις πολιτικό σύστημα. Ο καυγάς που έχουν στήσει, μάλιστα, μπροστά στις εκλογές φαίνεται να μεγεθύνει την αποστροφή πλατιών κοινωνικών τμημάτων απέναντι στα κόμματα του συστήματος και εξακολουθεί να μην μπορεί να πείσει για τις διαφορές τους, που επί της ουσίας είναι ανύπαρκτες! Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Στο θέμα των λεγόμενων «κόκκινων δανείων», για παράδειγμα, που ανέκυψε το προηγούμενο διάστημα ως ζήτημα αυτού του καυγά, πώς θα μπορούσε να περάσει ως οτιδήποτε άλλο πέρα από απροκάλυπτη κοροϊδία η αντιπαράθεση για το αν προστατεύει περισσότερο τη λαϊκή κατοικία αυτός που την παρέδωσε έρμαιο στα funds ή εκείνος που θεσμοθέτησε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, όπως έγινε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;
Στην πραγματικότητα, τα αστικά κόμματα έχουν πλήρη επίγνωση αυτών που ήδη τους ζητούνται και θα τους ζητηθούν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση από τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά και το κεφάλαιο, σε όποια θέση και αν βρεθούν μετεκλογικά. Η πρόσφατη έκθεση της Κομισιόν, που «υποδεικνύει» την ανάγκη να αυξηθεί στη χώρα το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 68 έτη έως το 2030 είναι ένα μόνο δείγμα των νέων φάσεων της άγριας επίθεσης στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα που βρίσκονται προ των πυλών. Και σε αυτή την επίθεση και τις ανάγκες του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου είναι απόλυτα ταγμένες οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις.
Το ίδιο ισχύει, άλλωστε, και για τον έτερο πυλώνα της κοινής πολιτικής τους: την όλο και βαθύτερη μετατροπή της χώρας σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, την εμπλοκή της στους πολεμικούς τους σχεδιασμούς, τα ατελείωτα εξοπλιστικά προγράμματα, το σφιχταγκάλιασμα με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Από αυτή τη σκοπιά εξελίσσεται και η πολεμική των τελευταίων ημερών στο αστικό πολιτικό σύστημα, στο πλαίσιο της αναζωπύρωσης του άδικου και αντιδραστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού: κανείς από αυτούς δεν νοιάζεται για τη φιλία και την αλληλεγγύη των δύο γειτονικών λαών, που είναι όροι που απουσιάζουν από τον λεγόμενο δημόσιο διάλογο. Η αντιπαράθεσή τους αφορά τις αγωνίες του εξαρτημένου αστισμού για τα οφέλη που επιζητά από τους ιμπεριαλιστές-«προστάτες» που κανοναρχούν αυτόν τον ανταγωνισμό και όλοι τους πλειοδοτούν στις εθνικιστικές κραυγές, πάντα στο όνομα του «διεθνούς δικαίου».
Αυτό το αντιδραστικό πολιτικό σύστημα επιδιώκουν να υπηρετήσουν και τα διάφορα φασιστικά μορφώματα που έχουν ξεπηδήσει και ενισχύονται ποικιλοτρόπως από τις κυρίαρχες δυνάμεις. Σε αυτό σπεύδουν να πιάσουν στασίδι και τα πάσης φύσεως κόμματα «διαμαρτυρίας» που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια, καθώς και ο καθεστωτικός ρεφορμισμός του ΚΚΕ, που ενόψει εκλογών απογειώνει τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και το ρεσιτάλ υποταγής στο σύστημα, όπως φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά αυτές τις μέρες στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών, όπου φρόντισε να μαλώσει «αντιιμπεριαλιστικά» τη Γαλλία μαζί με τις αστικές δυνάμεις, για τη ρηματική της διακοίνωση στην Τουρκία σε σχέση με την πόντιση του καλωδίου στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η αηδία και η αποστροφή που νιώθει ο λαός απέναντι στο αστικό πολιτικό σκηνικό πρέπει να ολοκληρωθεί σε πραγματικά βήματα για τη χειραφέτησή του από τους κυρίαρχους και τα αντιδραστικά τους διλήμματα! Καμία εκλογική αναμονή δεν χωράει μπροστά στις επικίνδυνες εξελίξεις που διαμορφώνει το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Οι νίκες για τον λαό και η νεολαία θα έρθουν μέσα από μαζικούς και παρατεταμένους αγώνες, στην αναμέτρηση με το σύστημα και τις πολιτικές του! Στο πεδίο αυτό θα συγκροτήσουν τις δυνάμεις τους και θα οικοδομήσουν την επαναστατική-κομμουνιστική κατεύθυνση που απαιτούν οι καιροί, τη μοναδική διέξοδο για το μέλλον των λαών. Αυτός είναι ο δρόμος του Νοέμβρη!
