Από την πρώτη μαθητική κινητοποίηση στις 17/9, στο λύκειο Saint-Exupery, στο προάστιο του Παρισιού, Creteil, μέχρι και σήμερα· το ξέσπασμα της γαλλικής νεολαίας όχι μόνο δεν έχει κοπάσει, αντίθετα, έχει συμπαρασύρει και ευρύτερα κομμάτια του γαλλικού λαού στον δρόμο. Δεν εκφράζουν απλώς την αλληλεγγύη τους στους μαθητές και τους φοιτητές, αλλά ενώνουν την οργή και την αγανάκτησή τους, διεκδικώντας παράλληλα τα «δικά» τους αιτήματα. Μάλλον αυτή είναι και η ουσιαστικότερη μορφή αλληλεγγύης που θα μπορούσαν να παρέχουν στον νεολαιίστικο ξεσηκωμό.
Πέρα από τα «κλασικά» σαββατιάτικα ραντεβού του γαλλικού λαού στους δρόμους, την εβδομάδα που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε η πανεθνική απεργία στις 5/11, όπου 1,5 εκατομμύριο διαδήλωσαν στις πόλεις της χώρας, σύμφωνα με το CGT. Η αστυνομία και τα ΜΜΕ ρίχνουν τη συμμετοχή στις 600.000. Σε μεγαλύτερο πανικό όμως και από τις γαλλικές αρχές, η… ελληνική ΕΡΤ, η οποία μέτρησε τους διαδηλωτές στις 250.000.
Δεν αποτελεί είδηση πλέον το όργιο της κρατικής καταστολής που αντιμετωπίζουν, και μάλιστα επιτυχημένα, οι Γάλλοι. Δεκάδες χιλιάδες αστυνομικών που δεν φτάνουν, στρατιωτικές δυνάμεις που καλούνται να συνεισφέρουν στην κατάπνιξη των διαδηλώσεων, φασιστικές συμμορίες και η τρομοκρατική ρατσιστική δολοφονία στο Παρίσι. Τίποτα από αυτά δεν έχουν κατορθώσει να απομαζικοποιήσουν την καθημερινή μαχητική αντίσταση στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση που βιώνει η συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία στους χώρους όπου ζει, εργάζεται, σπουδάζει. Ένα ακρωτηριασμένο χέρι μαθητή, χιλιάδες συλλήψεις και τραυματισμοί από πλαστικές σφαίρες, αύρες, δεκάδες σπασμένα δόντια, μόνιμες βλάβες σε ακοή και όραση μετά από δολοφονικά χτυπήματα των CRS, ένα αντίστοιχο κατασταλτικό σώμα με τα ελληνικά ΜΑΤ σε πιο… SS εκδοχή στα μάτια της γαλλικής νεολαίας τον Μάη του ’68 («CRS-SS» ήταν το λογοπαίγνιο της εποχής).
Όσοι ξεχύνονται στο δρόμο του αγώνα αυτές τις μέρες στη Γαλλία γνωρίζουν την κρατική βία που έχουν να αντιμετωπίσουν και παρόλα αυτά δεν μαζεύονται. Αυτή η συνειδητότητα, το ξεπέρασμα του φόβου είναι που κάνει (και) αυτό το ξέσπασμα ακατανόητο στα αστικά μάτια των «από πάνω» και ταυτόχρονα προκαλεί τον θαυμασμό κάθε προοδευτικού ανθρώπου. Αυτά είναι «κατακτήσεις» του πραγματικού κινήματος, της συλλογικής και οργανωμένης πάλης. Είναι μαθήματα βγαλμένα από τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, τις απεργίες και τα οδοφράγματα.
Η Λεπέν ζητάει επιβολή της τάξης και κατακρίνει τον Μακρόν για μετριοπαθή αντιμετώπιση των κινητοποιήσεων, υπόσχεται περισσότερη καταστολή, περισσότερο «κράτος». Ζητάει την ψήφο εμπιστοσύνης της άρχουσας τάξης ώστε να επαναφέρει τη χώρα πίσω στην ασφάλεια για λογαριασμό της. Την ασφάλεια από τους κινδύνους των διεκδικήσεων του λαϊκού κινήματος, ώστε να μπορεί να συνεχίσει το χτύπημα στο ασφαλιστικό, το πετσόκομμα του πραγματικού εισοδήματος, την επίθεση στο δικαίωμα στις σπουδές. Εκτός των άλλων, η γαλλική αστική τάξη έχει και έναν πόλεμο στη γειτονιά της, δεν πρέπει να αποσπάται από τον εσωτερικό εχθρό της.
Από την «άλλη», ο Μελανσόν προειδοποιεί (με αγωνία) την κυβέρνηση να κάνει πίσω, να παραχωρήσει έστω κάτι γιατί αλλιώς θα συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις κάθε εβδομάδα και…ποιος ξέρει μετά πόσο χειρότερα μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα, για την αστική τάξη προφανώς. Είναι η ίδια λογική με την οποία πριν από μερικές εβδομάδες ζητούσε από την αστυνομία να μην περιορίσει τις διαδηλώσεις πέραν του συμφωνημένου δρομολογίου, γιατί θα δημιουργηθούν επεισόδια από τους διαδηλωτές. Για κάτι «αριστερούς» σαν τον Μελανσόν έλεγε ο αυτοκινητοβιομήχανος της FIAT, Ανιέλι, ότι είναι πιο χρήσιμοι πολλές φορές από τους δεξιούς.
Η γαλλική κυβέρνηση ζορίζεται όλο και περισσότερο. Ενδεικτικό είναι ότι μετά την απεργία κάλεσε σε διάλογο, παραδεχόμενη υποκριτικά τα δίκαια «ώς έναν βαθμό» αιτήματα, σε μια προσπάθεια να εγκλωβίσει το κίνημα, χρησιμοποιώντας και τις ρεφορμιστικές δυνάμεις. Ωστόσο, πιστή στο κατά Μακρόν «τέλος της ανεμελιάς», εξήγγειλε αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 1,6% (24€)! Το επόμενο μεγάλο ραντεβού για τους Γάλλους είναι η 17/11 και η απεργία στον δημόσιο τομέα.
Τα εγχώρια ΜΜΕ στην προσπάθεια να συκοφαντήσουν το ξέσπασμα του λαού της Γαλλίας μάς βομβαρδίζουν με εικόνες από τις συγκρούσεις, τα οδοφράγματα, τις φωτιές στους δρόμους των γαλλικών πόλεων. «Βάνδαλη» και «αυταρχική» η νεολαία στις μέρες μας, συμφωνούν όλοι. Για εμάς, ενέργειες που μοιάζουν να παίρνουν «αυταρχική» μορφή αποτελούν έκφραση της συμπυκνωμένης λαϊκής αντίθεσης στις μορφές και τις σχέσεις του «παλιού», σαπισμένου συστήματος. Με άλλα λόγια: «Το μόνο που δεν βλέπουμε στο γκρέμισμα της Βαστίλης είναι ο αυταρχισμός εκείνων που πιάσανε τους κασμάδες» (από τοποθέτηση του Β. Σαμαρά σε εκδήλωση με θέμα «Δημοκρατία και Αριστερά»).
