Αυτό είναι το συμπέρασμα των βουλευτών της ΝΔ, όπως ρητώς και με πικρία διατυπώνεται στην αιτιολογική έκθεση της πρότασής τους προς τη Βουλή, με την οποία άνοιξε η αυλαία της συνταγματικής αναθεώρησης.
Κάτι θα ξέρουν. Γιατί ναι, το Σύνταγμα είναι κομμάτι –ίσως και θεμέλια λίθος– του εποικοδομήματος. Και ναι, το εποικοδόμημα δεν μπορεί παρά να εξυπηρετεί και να αναπαράγει τις παραγωγικές σχέσεις από τις οποίες πηγάζει. Άρα, ναι, το Σύνταγμα στην Ελλάδα του εξαρτημένου καπιταλισμού έχει ως βασική και κύρια λειτουργία του την αναπαραγωγή της φτώχειας, των αντιδραστικών ιδεών και θεσμών καθώς και το ξεπούλημα της χώρας και του λαού στους ιμπεριαλιστές.
Κάθε εργαλείο όμως έρχεται η ώρα που «στομώνει». Και τότε χρειάζονται προσαρμογές. Το 1975 η αστική τάξη και τα αφεντικά της, υπό την πίεση του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, με πρόσφατη τη μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αναγκάστηκαν να προβούν σε «εξαμβλωματικές» για τα μέτρα τους παραχωρήσεις ώστε να μπορέσουν να διατηρήσουν τα σκήπτρα τους. Οι παραχωρήσεις αυτές θέτουν πλέον όμως «όρια» εντός των οποίων η αστική τάξη δεν αισθάνεται άνετα.
Επίδικα της προωθούμενης συνταγματικής αναθεώρησης
Αν και η διαδικασία είναι θα μακρά, φαίνεται πως επανέρχονται μετ’ επιτάσεως τρία καίρια μέτωπα πάλης για τον λαό μας:
Πρώτον, το μέτωπο της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Διότι στην αστική τάξη και τα αφεντικά της δεν φτάνουν πλέον οι ερμηνευτικές ακροβασίες του πρόσφατου παρελθόντος. Δεν τους αρκεί δηλαδή να διαβάζουν στο άρθρο 16 του Συντάγματος πως «η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου» και να μεταφράζουν στη δική τους γλώσσα ότι «επιτρέπεται η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα». Ίσως και να αντιλαμβάνονται πως με τέτοιου είδους ακροβασίες δεν «ξεγράφουν» οι πρόσφατοι –αλλά και παλαιότεροι- αγώνες που ξέσπασαν ενάντια στην de facto αναθεώρηση του άρθρου 16. Εξ ου και οι βουλευτές της ΝΔ προτείνουν στο άρθρο 16 του Συντάγματος να θεσπιστεί «δυνατότητα παροχής ανώτατης εκπαίδευσης από νομικά πρόσωπα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης που μπορεί να έχουν δημόσιο ή ιδιωτικό χαρακτήρα με πλήρη αυτοδιοίκηση, υπό την εποπτεία του Κράτους».
Δεύτερον, το μέτωπο της αξιολόγησης και της μονιμότητας στο δημόσιο. Η ΚΟ της ΝΔ προτείνει την αναθεώρηση του άρθρου 103 του Συντάγματος ώστε να θεσπιστεί «υποχρέωση αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, με βάση τις αρχές της αμεροληψίας, της ουδετερότητας, της επαγγελματικής ικανότητας και της αποδοτικότητας». Προβλέπεται θέσπιση νόμου που θα ορίζει «τη διαδικασία της αξιολόγησης, τα κριτήρια, τις επιβραβεύσεις πέραν του βασικού μισθού που συνδέονται με τα προσόντα και την απόδοση και τις συνέπειες που μπορεί αυτή να επιφέρει, συμπεριλαμβανομένης της οριστικής παύσης, ύστερα από απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου». Το σύστημα έχει καταφέρει ήδη σημαντικά χτυπήματα στη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, με κυριότερο το γεγονός πως η Χρύσα Χοτζόγλου βρίσκεται εκτός σχολείου για παραπάνω από έναν χρόνο για συνδικαλιστικούς λόγους. Παραπέρα όμως, και παρά τους πανηγυρισμούς του ΚΚΕ για την «κόκκινη ΑΔΕΔΥ», φαίνεται πως το σύστημα διαβλέπει ευκαιρία ιστορικών διαστάσεων επίθεσης, υποχρεώνοντας ΟΛΟΥΣ τους δημοσίους υπαλλήλους να αξιολογούνται και προβλέποντας παράλληλα ρητά ότι αποτέλεσμα της αξιολόγησης θα είναι και η απόλυση δημοσίων υπαλλήλων. Κοινώς, η κυβέρνηση σηκώνει το γάντι απέναντι στους εργαζόμενους στο δημόσιο, ακριβώς όπως είχε προαναγγείλει εδώ και έναν χρόνο πως θα πράξει, δήθεν «για να αποφευχθούν νέα Τέμπη».
Τρίτον, το μέτωπο της αιματοβαμμένης, πλην πολυπόθητης για την αστική τάξη «ανάπτυξης». Σε ένα περιβάλλον οξύτατης στεγαστικής κρίσης, η οποία έχει τροφοδοτήσει την αδυσώπητη κερδοφορία του κατασκευαστικού κεφαλαίου, η ΚΟ της ΝΔ προτείνει: συνταγματική θέσπιση της δυνατότητας μεταφοράς συντελεστή δόμησης («δυναμική πολεοδομία»), συνταγματική πρόβλεψη κινήτρων «για σταθερό φορολογικό καθεστώς σε στρατηγικές για την εθνική οικονομία ιδιωτικές επενδύσεις» και «φορολογική αποκέντρωση», δηλαδή δυνατότητα επιβολής τοπικών ή ειδικών φόρων και βαρών από τους ΟΤΑ. Με απλά λόγια, η ΝΔ προτείνει να «λυθούν» συνταγματικά τα χέρια της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών από μια σειρά δεσμεύσεων που «καθυστερούν» τις «business» και παράλληλα ο λογαριασμός να μετακυληθεί για άλλη μια φορά στον λαό.
Ανομολόγητοι πλην πανθομολογούμενοι φόβοι του συστήματος
Ανάμεσα στις υπόλοιπες προς τροποποίηση διατάξεις φιγουράρουν οι εξής προτάσεις: επαναδιαπραγμάτευση των «νόμιμων προϋποθέσεων ίδρυσης και λειτουργίας πολιτικών κομμάτων» και των προϋποθέσεων συμμετοχής τους στις εκλογές, αναπροσαρμογή του εκλογικού συστήματος της χώρας με κατεύθυνση την εξασφάλιση της «κυβερνησιμότητάς» της, ισχυροποίηση του ρόλου της δικαστικής εξουσίας σε ζητήματα ελέγχου της συνταγματικότητας νόμων, εκπόνηση του προϋπολογισμού κατά τρόπο που θα διασφαλίζει «βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία», επανακαθορισμός των όρων κίνησης ποινικής δίωξης εις βάρος πολιτικών προσώπων, ανάθεση ειδικών διοικητικών καθηκόντων σε δικαστικούς λειτουργούς με απόφαση της Βουλής!
Χωρίς να μπορεί να προβλέψει κανείς πού ακριβώς θα καταλήξουν όλες αυτές οι προτάσεις, το ζήτημα που τίθεται δια της πλαγίου είναι η συνεχώς αυξανόμενη πολιτική κρίση που διατρέχει το σύστημα. Ήτοι πως, σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, στο οποίο δεν διαφαίνεται άμεσα τουλάχιστον επαναφορά του παλαιού τύπου κραταιού «δικομματισμού», προκύπτει και η ανάγκη «αναστήλωσης» του πολιτικού συστήματος με άλλα μέσα. Ακόμα και με επαναδιαπραγμάτευση της «μοιρασιάς» μεταξύ των περιβόητων «τριών εξουσιών». Δεν αποτελεί όμως όλη αυτή η ανησυχία, παρά έμμεση απόδειξη πως τα «think tanks» των απέναντι φοβούνται πως το πολιτικό τους «εποικοδόμημα» είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα, έτοιμος να εισέλθει σε σοβαρές περιδινήσεις, ακόμα και με ελάχιστα σκιρτήματα κινητοποιήσεων του λαού μας;
Ασκήσεις συναίνεσης για το αστικό πολιτικό προσωπικό
Για όλα τα παραπάνω, τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης το μόνο που έχουν να καταλογίσουν στη ΝΔ είναι πως εκκίνησε τη διαδικασία τελευταία στιγμή - κατακαλόκαιρο ή πως επιχειρεί αλλαγή πολιτικού κλίματος, ελέω των σκανδάλων που ξεφυτρώνουν ακατάπαυστα στα γραφεία των «αρίστων» της. Ο υπερτονισμός αυτών των πτυχών αποτελεί ομολογία συμφωνίας όλων τους στα ζητούμενα που τίθενται από τη ΝΔ. Γι’ αυτό, και παρά τους «ανένδοτους» που κηρύχθηκαν και πάλι, όχι και πολύ «κάτω από το τραπέζι», όλα τα αστικά κόμματα βρίσκονται σε ανοικτές ζυμώσεις προς διερεύνηση πιθανών συναινέσεων. Έχει τεθεί άλλωστε στην ημερήσια διάταξη και το ζήτημα της διαμόρφωσης μετεκλογικά συνεργασιών με ορίζοντα «κυβερνησιμότητας»…
Μήπως να πιάσουμε κι εμείς μολύβι και χαρτί;
Είναι ξεκάθαρο πως το πολιτικό προσωπικό του συστήματος «κάνει τους λογαριασμούς του» και αξιοποιώντας τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης θα εντείνει την επίθεση. Δεν θεωρούμε ότι ο ρόλος των σωματείων και των αγωνιστών είναι να κάτσουν στα θρανία και να διαμορφώσουν τις δικές του «αντιπροτάσεις». Αντιθέτως, έχουμε κάθε λόγο να τους πετάξουμε το γάντι πίσω στα μέτωπα που μας ανοίγουν. Με απεργίες, διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις!
