Η δήθεν ειρηνευτική ανοιχτή επιστολή του Ζελένσκι προς τον Πούτιν, που απαξιώθηκε από τη ρωσική πλευρά ως αγενής και άνευ ουσίας, φαντάζει πολύ μακρινό παρελθόν, μολονότι δημοσιοποιήθηκε μόλις πριν μία εβδομάδα περίπου. Και αυτό είναι ένα μόνο δείγμα ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία όχι μόνο δεν τελειώνει, αλλά έχει πολύ δρόμο μπροστά του.
Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα, καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία σε όλα τα μεγέθη του (αντίπαλα στρατόπεδα, διάρκεια, δύναμη πυρός και ανάλογοι πόροι, πολεμικό μέτωπο…) εδώ και πέντε χρόνια αποτελεί το βασικό πεδίο ανταγωνισμού και προετοιμασίας των ιμπεριαλιστών στην πορεία για μια παγκόσμια σύρραξη. Αυτό, βέβαια, δεν αποκλείει μία προσωρινή ανάπαυλα κάποτε… Πάντως, όλα δείχνουν αυτή η στιγμή ότι, αν έρθει, δεν είναι τώρα ή στο άμεσα ορατό μέλλον.
Στο πολεμικό μέτωπο η Ρωσία προχωρά και έχει επιτυχίες, αλλά ο ρυθμός προέλασης είναι σταθερά αργός. Επιπλέον, σε κάποιες περιπτώσεις διαπιστώνεται και ανακατάληψη εδαφών από τους Ουκρανούς.
Πέρα, ωστόσο, από τις σφοδρότατες συγκρούσεις στο μεγάλο μέτωπο του πολέμου, παγιώνονται και επεκτείνονται κάποια χαρακτηριστικά της πολεμικής αναμέτρησης της Ρωσίας με την Ουκρανία ως ενεργούμενο και εντολοδόχο της Δύσης (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ), χαρακτηριστικά που πιστοποιούν την επέκταση και όξυνση της σύγκρουσης.
Το ένα από αυτά είναι η ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή των Βαλτικών χωρών στη σύγκρουση, καθώς ο εναέριος χώρος τους χρησιμοποιείται, όπως γράψαμε, για τα πλήγματα με drones βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Μάλιστα, και η Βαλτική Θάλασσα έχει μετατραπεί σε πεδίο αντιπαράθεσης, κυρίως ανάμεσα σε Ρωσία και Εσθονία, με επίδικο -από την κάθε πλευρά- τη διέλευση αντίπαλων πλοίων από τα χωρικά ύδατα της κάθε χώρας. Και έπεται συνέχεια…
Το άλλο, που συνδέεται και με το προηγούμενο, είναι ότι η ουκρανική πλευρά έχει χτυπήσει όχι μόνο βαθιά στη Ρωσία, αλλά και σε κρίσιμες εγκαταστάσεις ενέργειας και βιομηχανίας, προκαλώντας σημαντικές ζημιές και υπολογίσιμες απώλειες στα δύο αυτά πεδία, ιδίως στο ενεργειακό.
Τέτοιου είδους χτυπήματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς την καθοδήγηση και τις τεχνολογικές δυνατότητες των ΗΠΑ (οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές υπολείπονται στο πεδίο αυτό). Οι ΗΠΑ, άλλωστε, παρά τα όσα λέγονται, συνεχίζουν να τροφοδοτούν τον ουκρανικό στρατό με πυραύλους και πυρομαχικά κάθε είδους, με το αζημίωτο βέβαια.
Οι ΗΠΑ και ο Τραμπ, μάλιστα, για να «καθησυχάσουν» τους Ευρωπαίους συμμάχους, που επιζητούν ισχυρές εγγυήσεις ασφάλειας απ’ αυτές και ανησυχούν για τις ανακατατάξεις μέρους των συμβατικών στρατευμάτων τους, θέτουν στο τραπέζι τη διεύρυνση των ευρωπαϊκών κρατών μελών του ΝΑΤΟ που θα μπορούν να φιλοξενούν στρατηγικά αεροπλάνα, ικανά να μεταφέρουν και να ρίχνουν πυρηνικές βόμβες. Τόσο πολύ αποδεσμεύεται ο Τραμπ και οι ΗΠΑ από την Ευρώπη και τη σύγκρουση στην Ουκρανία!
Άλλωστε η Ουκρανία δεν θα επιχειρούσε τα χτυπήματα στη Ρωσία που προαναφέραμε, ούτε τα προβοκατόρικα χτυπήματα στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια, αν δεν είχε το «πράσινο φως» από ΗΠΑ και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Ούτε ακόμη θα χτυπούσε με drones την Αγία Πετρούπολη την ώρα που η Ρωσία φιλοξενούσε το ευρασιατικό οικονομικό φόρουμ, πλήττοντας το ρωσικό γόητρο και αεράμυνα.
Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, αλλά και ανώτατος αξιωματούχος του ΝΑΤΟ, ρίχνουν λάδι στη φωτιά της πολεμικής ρητορικής με τις δηλώσεις τους για αποκλεισμό του Καλίνινγκραντ, σε περίπτωση πολέμου ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Στο ίδιο πλαίσιο της κλιμάκωσης και αμέσως μετά τη συνάντηση Μερτς, Μακρόν και Στάρμερ με Ζελένσκι, η ΕΕ ψήφισε νέο εκτεταμένο πακέτο κυρώσεων (το 21ο στη σειρά) με στόχευση στην ενέργεια, τις τράπεζες, τα κρυπτονομίσματα, το εμπόριο και την αλιεία.
Ήδη και ο ρωσικός ιμπεριαλισμός έχει πολλαπλασιάσει καιρό τώρα τα χτυπήματα βαθιά στην Ουκρανία σε ενεργειακές και πολεμικές εγκαταστάσεις και κέντρα διοίκησης. Αυτή η πολιτική, όλα δείχνουν, ότι θα συνεχιστεί πιο έντονα, αν σκεφτούμε ότι και η Ρωσία χτύπησε πρόσφατα αποθήκες χρησιμοποιημένων πυρηνικών καυσίμων 9 χιλιόμετρα από το Τσέρνομπιλ.
Οι δηλώσεις του Υφυπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας ότι ο στρατός της θα πλήξει βασικές τοποθεσίες συμπεριλαμβανομένων των κέντρων λήψης αποφάσεων στην Ουκρανία δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε χωρίς ουσία. Αν και απ’ ό, τι μπορεί να καταλάβει κανείς, η ρωσική αστική τάξη, ο Πούτιν και το σύστημα εξουσίας στη Ρωσία έχουν τα διλήμματά τους για το μέγεθος και τη σφοδρότητα της επιθετικότητάς τους, ιδίως στα μετόπισθεν. Σε μια περίοδο που διαπιστώνονται αντιθέσεις και ρήγματα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρωπαίους, θα ήταν σωστή πολιτική τακτική από τη Ρωσία η πολύ μεγάλη όξυνση στην Ουκρανία; Επιχειρήματα υπάρχουν για κάθε επιλογή. Ίδωμεν…
