«Βγαίνοντας» και... «ξαναβγαίνοντας» από τα μνημόνια
Με αγώνες σπάει ο φαύλος κύκλος της αντιλαϊκής πολιτικής και της εξάρτησης
«Βαδίζοντας με σταθερό βήμα στον δρόμο της δυναμικής προόδου. Με σιγουριά και με προοπτική». Έτσι έκλεισε ο Κυρ. Μητσοτάκης το μήνυμά του για την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Ελλάδα βγαίνει από τη λίστα των χωρών «με Μακροοικονομικές Ανισορροπίες». Σύμφωνα με τον ίδιο, «κλείνει, έτσι, ένα αρνητικό κεφάλαιο που άνοιξε πριν από 16 χρόνια, με τη χώρα μας να αποκαθιστά πλήρως την κανονικότητα στην οικονομία της». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς, δήλωσε: «Η σημερινή επίσημη έξοδος από την επιτήρηση, δικαίωση για τις θυσίες των Ελλήνων και την Ευρωπαϊκή Ελλάδα».
Μόνο που ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να χαίρεται ή να βαδίζει «με σιγουριά και με προοπτική». Καμία «δικαίωση» δεν αισθάνεται από την εξέλιξη της κατάστασης στη ζωή και στη δουλειά του. Διότι η πραγματικότητα για τον ίδιο είναι εντελώς διαφορετική, στον αντίποδα όσων ευφάνταστων παρουσιάζουν τα κυβερνητικά και τα αστικά στελέχη. Διότι η κυρίαρχη πολιτική θα συνεχίσει στις «ράγες» της λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος και της ισοπέδωσης των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Με τις εντολές της ΕΕ και για να διατηρηθεί η «κανονικότητα» της εξάρτησης από τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό.
Καμιά αυταπάτη για την πορεία της αστικής πολιτικής δεν μπορεί να στηθεί γύρω από το νέο αυτό δήθεν «ορόσημο». Όπως τίποτε καλύτερο δεν προέκυψε για τον λαό και τους εργαζόμενους τον Αύγουστο του 2018, όταν έληξε επίσημα το τρίτο μνημόνιο και η μνημονιακή εποπτεία. Τότε που ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε ότι «η χώρα μας ανακτά το δικαίωμά της να ορίζει αυτή τις τύχες και το μέλλον της». Γιατί την έξοδο από τα μνημόνια ακολούθησε η... μεταμνημονιακή «ενισχυμένη εποπτεία», μια νέα θηλιά η οποία έληξε τον Αύγουστο του 2022, τότε που ο Κυρ. Μητσοτάκης ανακοίνωνε ένα ακόμα τέλος των μνημονίων: «Η σημερινή εξέλιξη σηματοδοτεί το τέλος των μνημονίων και όσων επιβλήθηκαν στο όνομά τους»!!! Για να έρθει πάλι σήμερα και να μας ενημερώσει ότι... ξανακλείνει το κεφάλαιο που δήθεν έκλεισε το 2018 και το 2022.
- Και φυσικά, ούτε σήμερα κλείνει αυτός ο φαύλος κύκλος της εξάρτησης. Η επιστροφή στην περιβόητη «κανονικότητα» αποτελεί συνέχιση και βάθεμα της αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής, συνέχιση των θυσιών του λαού και της εργατικής τάξης. Των θυσιών που ΔΕΝ έκαναν με δική τους πρωτοβουλία (όπως αφήνει να εννοηθεί ο Μ. Σχοινάς), αλλά οι οποίες τους ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΑΝ ακόμη και με βία και καταστολή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές θα συνεχίζουν να κάνουν σαφές ότι κάθε κίνηση της ντόπιας άρχουσας τάξης θα κινείται στα ασφυκτικά πλαίσια που οι ίδιοι ορίζουν.
Είναι πολύ ξεκάθαρη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (η γνωστή Κομισιόν) στις υποδείξεις της: «Να συνεχίσει να τηρεί τα ανώτατα όρια αύξησης των καθαρών δαπανών, αξιοποιώντας την ευελιξία για τις αμυντικές δαπάνες, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι τα ενεργειακά μέτρα είναι προσωρινά και στοχευμένα… Να διασφαλίσει τη συνέχεια των μεταρρυθμίσεων του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, και τη δυναμική των προγραμμάτων της πολιτικής συνοχής... Να εξορθολογίσει τις φορολογικές δαπάνες». Με απλά λόγια, συνέχιση της περικοπής κοινωνικών δαπανών προς όφελος των πολεμικών εξοπλισμών, καμία σκέψη για μονιμοποίηση ή διεύρυνση επιδομάτων και ενισχύσεων, καμία σκέψη για επιπλέον φοροελαφρύνσεις, και βεβαίως συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων», δηλαδή της αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής που επιβλήθηκε με τον μανδύα του λεγόμενου «Εθνικού Σχεδίου - Ελλάδα 2.0» και το οποίο έχει ήδη φορτώσει στην πλάτη του λαού και των εργαζομένων 150 δισ. ευρώ, που σημαίνει επιπλέον φόρους 25 δισ. τον χρόνο.
Αλλά και τα ίδια τα αστικά στελέχη δεν πείθονται από το νέο αφήγημα. Ο Χαρ. Γκότσης, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς δήλωσε ότι η εξέλιξη αυτή «ήρθε πολύ αργά» και ότι «εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές ανισορροπίες στην οικονομία», αναφέροντας εκτός των άλλων το «διαχρονικά υψηλό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 6% και 8%», δηλαδή την ψαλίδα μεταξύ εξαγωγών και εισαγωγών. Πρόκειται για ανησυχίες που κρύβουν και τη βαθύτερη ανησυχία της ντόπιας άρχουσας τάξης για την εξέλιξη των σχέσεών της με την ΕΕ. Οι πιέσεις μέσω των υποθέσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών είναι ήδη μεγάλες και δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση της ΝΔ. Πόσο μάλλον που στο δεύτερο εξάμηνο του 2027 η Ελλάδα αναλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Προεδρία, ενώ το πεδίο θερμαίνεται και ενόψει των διαπραγματεύσεων για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο της ΕΕ για τα έτη 2028-2034, δηλαδή τον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τον οποίο όλοι προσδοκούν κάτι περισσότερο. Και όλα αυτά χωρίς να βάλουμε στη συζήτηση το βασικότερο και κρίσιμο ζήτημα των πολεμικών εξελίξεων στην περιοχή και την ένταση των ανταγωνισμών μεταξύ των αφεντάδων της ντόπιας άρχουσας τάξης.
- Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που όλοι σπεύδουν να πιστωθούν τις... απανωτές εξόδους από τα μνημόνια (στα οποία μπήκαμε με τη δική τους συμβολή), ο λαός πασχίζει να βγει από τα αδιέξοδα στα οποία τον έχει οδηγήσει η πολιτική της φτωχοποίησής του:
- Να βγάλει τον μήνα με τους μισθούς πείνας, οι οποίοι εξακολουθούν να είναι στα τάρταρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι 15 χρόνια μετά την επιβολή των μνημονίων οι μισθοί εξακολουθούν να είναι μικρότεροι. Στα 1.638 ευρώ ήταν ο μέσος πραγματικός μηνιαίος μισθός για τους πλήρως εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα τον Γενάρη του 2010, στα 1.185 ευρώ ήταν τον Ιούνη του 2025. Αντίστοιχα, για όσους εργάζονταν με μερική απασχόληση τα ποσά ήταν 1.084 ευρώ το 2010 και 854 ευρώ το 2025.
- Να αντεπεξέλθει στην ακρίβεια, καθώς η αγοραστική του δυνατότητα διαρκώς συρρικνώνεται. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι, με βάση τα στοιχεία της Eurostat, η αγοραστική του δύναμη βρίσκεται τα τελευταία χρόνια γύρω στο 68% του μέσου όρου της ΕΕ (26η θέση ανάμεσα στις 27 χώρες), όταν πριν την κρίση βρισκόταν κοντά στο 90%–95% του μέσου όρου.
- Να καλύψει τα επιπλέον έξοδα που του έχει φορτώσει η ληστρική πολιτική και η παραπέρα ιδιωτικοποίηση τομέων της οικονομίας. Όπως, για παράδειγμα, τα έξοδα για την κάλυψη των ιατροφαρμακευτικών αναγκών του, όταν αναγκάζεται να βάζει από την τσέπη του πάνω από το 1/3 των συνολικών δαπανών υγείας στην Ελλάδα, ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον μέσο όρο της ΕΕ που είναι στο 14,8%.
- Αυτά και τόσα άλλα είναι που αναγκάζουν τους εργαζόμενους να δουλεύουν δύο και τρεις δουλειές και τους συνταξιούχους να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Αυτήν την «κανονικότητα» καλούνται να αντιμετωπίσουν οι κατεστραμμένοι αγροτοκτηνοτρόφοι από τον Θεσσαλικό κάμπο μέχρι τη Λέσβο.
Αυτή είναι η «ευρωπαϊκή κανονικότητα» και η «ευρωπαϊκή προοπτική» για τον λαό μας και καμία άλλη. Μια πραγματικότητα για την οποία κανείς από τους (νεόκοπους ή μη) επίδοξους «σωτήρες» δεν πρόκειται να θίξει. Μια πραγματικότητα η οποία θα συνεχίσει να επιβάλλεται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ΕΕ και να υπηρετείται από το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό. Μια πραγματικότητα από την οποία μόνο οι λαϊκοί αγώνες μπορούν να μας βγάλουν.
