Η αναφορά του Μητσοτάκη στην αστική αντιπολίτευση με τη φράση «πολιτική Βαβέλ» δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Γιατί πίσω από το φαινομενικό «χάος» των ανακατατάξεων στο αστικό πολιτικό σκηνικό είναι σαφές ότι όλοι τους, παλιοί και «νέοι», μιλούν την ίδια ακριβώς γλώσσα! Πίσω από τις τυμπανοκρουσίες με τις οποίες η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «κοινωνική» πολιτική τα ψίχουλα που μοιράζει στον λαό, αλλά και πίσω από τον θόρυβο που συνοδεύει την ανακοίνωση της ίδρυσης των νέων κομμάτων, τις μεταγραφές, τις παραιτήσεις και τις μεταπηδήσεις των κάθε λογής περιφερόμενων στελεχών από τον ένα σχηματισμό στον άλλο, βρίσκεται η υποταγή στην ίδια ακριβώς πολιτική που χαράζουν για τη χώρα το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός.
Οι εξελίξεις γύρω από το ουκρανικό θαλάσσιο drone-καμικάζι που βρέθηκε «ακυβέρνητο» στη Λευκάδα ήταν αποκαλυπτικές από πολλές απόψεις για το πώς και το πού βαδίζει το ανερμάτιστο αυτό πολιτικό προσωπικό, που σπεύδει να ανακυκλωθεί και να αναβαπτισθεί για να λάβει θέσεις στις πολιτικές λύσεις που επιδιώκει να διαμορφώσει το σύστημα σε συνθήκες κρίσης και γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας. Αποκαλυπτικές για τα χαρακτηριστικά της ντόπιας άρχουσας τάξης, για το τι είδους χώρα έχει οικοδομήσει αλλά και για τους μεγάλους κινδύνους που ολοένα και περισσότερο απειλούν τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, όσο ολόκληρος ο κόσμος μετατρέπεται σε θέατρο της παρόξυνσης του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την παγκόσμια ηγεμονία.
Οι παράγοντες της κυβέρνησης, που εμφανίστηκαν εμβρόντητοι να αναρωτιούνται αρχικά για την προέλευση του drone, έφτασαν να ομολογούν ότι υπάρχει πλήθος τέτοιων οχημάτων που επιχειρούν στην ευρύτερη περιοχή και ότι υπάρχει κίνδυνος για «διάχυση του πολέμου στη Μεσόγειο». Ο Δένδιας, μάλιστα, που πριν από λίγο καιρό υμνούσε τα «φέρετρα με σημαίες», αναλογιζόταν φωναχτά για το «πόσους νεκρούς θα είχαμε θρηνήσει» αν το drone έπεφτε πάνω σε κρουαζιερόπλοιο, σε μια ανοιχτή παραδοχή ότι ακόμα και το καμάρι της ντόπιας εξαρτημένης άρχουσας τάξης, η «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού, δεν είναι υπό τον έλεγχό της.
Φοβισμένα και ανήμπορα τα κυβερνητικά στελέχη έφτασαν να παρακαλούν τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές προστάτες τους για κάποιο «συμμάζεμα» του ουκρανικού φερεφώνου τους, για να εισπράξουν την απάντηση από την ύπατη εκπρόσωπο της Ε.Ε., Κάγια Κάλας, ότι προέχει η αντιμετώπιση της «ρωσικής επιθετικότητας».
Το «χίλιες φορές και να συμβεί ξανά αυτό, θα πάρουμε την ίδια θέση», με το οποίο ο Γεραπετρίτης φρόντισε να υπενθυμίσει την υποταγή των ντόπιων στα ξένα αφεντικά τους και τη στοίχισή τους πίσω από τον βηματισμό τους στον άδικο πόλεμο της Ουκρανίας, είναι μια χαρακτηριστική συμπύκνωση της νοοτροπίας της άρχουσας τάξης, που καμώνεται πως διαφεντεύει τον τόπο. Χίλιες φορές είναι ικανή να θυσιάσει τον λαό και τη νεολαία, αρκεί να της δίνουν τη δυνατότητα να αναπαράγεται οι ιμπεριαλιστές πάτρωνές της!
Βλέποντας και κάνοντας για το τι θα τους ξημερώσει από τις εξελίξεις στον κόσμο και την περιοχή, λοιπόν, η αστική τάξη και οι εκπρόσωποί της έχουν ως μοναδική σταθερά την ικανοποίηση των απαιτήσεων των ιμπεριαλιστών και την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς τους. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως οι λαϊκές μάζες είναι εκτεθειμένες στους κινδύνους της επιλογής τους να οικοδομήσουν -κατ’ επιταγή των μεγάλων ιμπεριαλιστικών αφεντικών τους- μια χώρα-ορμητήριο πολέμου, γεμάτη βάσεις και αμερικανοΝΑΤΟϊκές εγκαταστάσεις, εντός αντιδραστικών αξόνων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, πρόθυμη να συμμετάσχει όπου και όπως τη διατάξουν, σε μια περιοχή που ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης των ΗΠΑ-Δύσης με τη Ρωσία.
Η άλλη όψη αυτής της επιλογής, φυσικά, δεν είναι άλλη από το παραγωγικό ξετίναγμα της χώρας, που απειλείται να σαρωθεί από τα νέα κύματα της καπιταλιστικής κρίσης. Είναι η μετατροπή της σε μια απέραντη ζώνη εκμετάλλευσης στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα, όπου η εργατική τάξη ξεζουμίζεται και σκοτώνεται για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, ενώ παράλληλα καλείται να υπομείνει τη βαρβαρότητα με το κεφάλι σκυφτό, χωρίς ανεξάρτητο ταξικό συνδικαλισμό, απεργίες και σωματεία. Είναι ένας τόπος όλο και πιο αφιλόξενος για τον λαό και τη νεολαία, χωρίς οξυγόνο και προοπτική, με φωτιές, πλημμύρες και επιδημίες να απειλούν το βιος τους και την ίδια τους τη ζωή.
Η σκιά που ρίχνει στον βράχο της Ακρόπολης το τερατούργημα που χτίζεται στο Ελληνικό με το αίμα των εργατών, άλλωστε, δεν είναι και αυτή παρά η άλλη όψη της δυσοσμίας που έπνιξε το προηγούμενο διάστημα τις νότιες περιοχές της Αθήνας, όπου οι κάτοικοι είναι αναγκασμένοι να στοιβάζονται περικυκλωμένοι από τα καζάνια, τις αποθήκες καυσίμων, τα φουγάρα των βιομηχανιών και τα πολυτελή εξαμβλώματα της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».
Όλα αυτά, βέβαια, δεν χωρούν στις εκλογικές ατζέντες των κάθε λογής επίδοξων σωτήρων, που πασχίζουν να βρουν σημεία διαφοροποίησης από την κυβέρνηση της ΝΔ, ενώ ταυτόχρονα συνωστίζονται για να υπηρετήσουν την ίδια και απαράλλαχτη πολιτική. Δεν μπορούν να απαντηθούν, επίσης, και από τα μεγαλεπήβολα κυβερνητικά προγράμματα και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό της ποικιλώνυμης αριστεράς, που για άλλη μια φορά ετοιμάζεται να κηρύξει παύση αγώνων ενόψει της «μητέρας των μαχών» που διαφαίνεται στον ορίζοντα.
Η μπόχα που σκορπάνε οι κυρίαρχοι στις ζωές της κοινωνικής πλειοψηφίας μπορεί να διαλυθεί στον δρόμο της πάλης! Η γραμμή της μαζικής αντίστασης, η οργάνωση των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων, η ανάληψη πρωτοβουλιών αγώνα πρέπει επίμονα να προβάλλεται και να κατακτά τη θέση της στις λαϊκές συνειδήσεις ως τη μοναδική διέξοδο ενάντια στους κινδύνους της πολεμικής εμπλοκής και την πολιτική της φτώχειας και της εκμετάλλευσης.
