Με μια –υποτίθεται– πανηγυρική συγκέντρωση στο Θησείο ανακοινώθηκε στις 26 Μάη η ίδρυση του νέου κόμματος του Τσίπρα. Η ιδρυτική διακήρυξη του νέου του κόμματος (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη - ΕΛΑΣ) ήρθε λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση του «Μανιφέστου για τη συμπαράταξη της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας» και συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος: μια προσπάθεια να ξανασερβιριστούν χρεοκοπημένες σοσιαλδημοκρατικές συνταγές, μπας και καταφέρει να αντιμετωπίσει την κρίση του το ντόπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Γιατί το βλέμμα του Τσίπρα προς τα εκεί ήταν και είναι στραμμένο: στα ξένα και ντόπια κέντρα εξουσίας, τα οποία είναι πρόθυμος να υπηρετήσει.
Από την παραίτησή του από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνη του 2023, το ταξίδι του στις ΗΠΑ και τη δημοσίευση της «Νέας Εθνικής Πυξίδας» τον Μάρτη του 2025, μέχρι την κυκλοφορία του βιβλίου του και τις σημερινές εξελίξεις, όλη η πορεία του Τσίπρα ήταν μια πορεία διαγραφής του «κακού του εαυτού», μια πορεία προσαρμογής και ευθυγράμμισης, μια πορεία προετοιμασίας του για την ανάληψη καθηκόντων όταν το σύστημα το χρειαστεί.
«Δεν πιστεύω σε Μεσσίες, ούτε σε κομματικές κατασκευές εργαστηρίου» δήλωνε ο ίδιος τον περασμένο Οκτώβρη, όταν παραιτήθηκε από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που ακριβώς έτσι εμφανίζεται και ακριβώς έτσι προωθείται από μια σειρά κέντρα. Ακριβώς έτσι ερμηνεύεται και ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να ανοίξει την ομιλία του: «Η μεγάλη μέρα έφτασε. Η αναμονή τελείωσε». Για να συνεχίσει ως εξής: «Χιλιάδες άνθρωποι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας μας έλεγαν το ίδιο πράγμα: Κάντε κάτι! Προχωρήστε! Μην αφήνετε τη χώρα να βυθιστεί κι άλλο. Ανακοίνωσέ το επιτέλους!». Τόση μετριοπάθεια μας ξεπερνάει! Και μάλιστα από κάποιον ο οποίος υπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο την πολιτική της εξάρτησης, ψήφισε και εφάρμοσε μνημόνια, καταρρίπτοντας τις αυταπάτες που ο ίδιος και οι τότε συνοδοιπόροι του είχαν καλλιεργήσει στο όνομα της «πρώτη φορά Αριστεράς».
Αυτός, λοιπόν, που πριν από δέκα μόλις χρόνια εξαργύρωσε την εμπιστοσύνη του λαού, έσπειρε την απογοήτευση και έστρωσε τον δρόμο για την επάνοδο της Νέας Δημοκρατίας, έρχεται σήμερα, με περισσευούμενο θράσος, ως «αναβαπτισμένος Μεσσίας», να πουλήσει όραμα. Και μάλιστα, χρησιμοποιώντας ξανά την έννοια της Αριστεράς, (την οποία «παρέλειπε» για μεγάλο διάστημα), αλλά και προχωρώντας το ακόμη παραπέρα: με την καπηλεία της ηρωικής ιστορίας του λαϊκού κινήματος στη χώρα και της καθοριστικής συμβολής των κομμουνιστών. Αυτό ακριβώς κάνει με το όνομα που επέλεξε για το νέο του κόμμα. Και η επιλογή του αυτή συμβαδίζει απόλυτα με την προσπάθειά του να εκμεταλλευτεί και να επιτείνει το κλίμα της σύγχυσης, της θολούρας, της απογοήτευσης και του αδιεξόδου που επικρατεί σε πλατύ αριστερό και προοδευτικό κόσμο, αλλά και σε ευρύτερες λαϊκές μάζες. Κλίμα που καλλιεργείται χωρίς σταματημό –με την πολύτιμη συμβολή και της ρεφορμιστικής Αριστεράς– και το οποίο έχει ως στόχο την περιθωριοποίηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών, την υποταγή τους στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας, με μόνη «ελπίδα» τους τις επόμενες κάλπες.
Τι άλλο πέρα από σύγχυση μπορεί να καλλιεργεί η παράθεση του ΕΑΜ και της Εθνικής Αντίστασης, με την ΕΔΑ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ ως η «κληρονομιά των μεγάλων ρευμάτων του προοδευτικού κινήματος»; Αλλά και τι άλλο πέρα από άκρατο καιροσκοπισμό και ιδεολογική φτώχεια μπορεί να κρύβει η καταφυγή στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, μπας και αντληθεί λίγο κύρος;
Απ’ όλα έχει, λοιπόν, ο νέος «μπαξές» του Τσίπρα, προκειμένου να «αγγίξει ευρύτερα ακροατήρια» και να καλύψει την ανυπαρξία ισχυρού αντίπαλου δέους στη Νέα Δημοκρατία. Και «κυριαρχία των καπιταλιστικών αγορών, δίχως έλεγχο και δίχως όρια» έχει, και «Ηθική Επανάσταση» έχει, και «Νέα Μεταπολίτευση» έχει, ενώ περισσεύουν η «δικαιοσύνη» και η «δημοκρατία» (από ενεργειακή μέχρι και... ψηφιακή!!!). Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά ακόμη «ευφυή» και «ακατάληπτα» (μπόλικη αερολογία, δηλαδή), όμως δεν θα το κάνουμε, διότι δεν αλλάζει τίποτε από την ουσία της επανεμφάνισης του Τσίπρα. Όπως δεν θα μπούμε στον κόπο να αναφερθούμε στις «7 δεσμεύσεις» που αναφέρει η Ιδρυτική Διακήρυξη του κόμματός του. Γιατί όλα αυτά για τα οποία δεσμεύεται, πέρα από το ότι είναι κενολογίες και κοινοτυπίες, έχουν ένα κοινό υπόβαθρο, καθόλου καλό για τον λαό: αποτελούν δεσμεύσεις για την υπεράσπιση του αστικού συστήματος.
«Το κράτος έχει πέσει στα χέρια μιας κάστας που το αντιμετωπίζει σαν λάφυρο. Οι θεσμοί απαξιώνονται, όπως και το πολιτικό σύστημα». «Εξωθεσμικά κέντρα συμφερόντων επηρεάζουν, ή και ελέγχουν ακόμα, πολιτικά κόμματα και κυβερνήσεις». «Η διεθνής θέση της χώρας, αποδυναμωμένη από τη διαφθορά και την αναξιοπιστία, γίνεται όλο και πιο επισφαλής». Αυτή είναι, σύμφωνα με τον Τσίπρα, η σύγχρονη ελληνική «δυστοπία» και οι αιτίες της. Οπότε, το ξεπέρασμά τους απαιτεί ένα αστικό κράτος «για όλους» και ενίσχυση των θεσμών. Τόσο απλά ξεπερνιέται η σκληρή ταξική πραγματικότητα!
Μα, καλά –θα πει κάποιος– θα ανεχτούν τα κέντρα εξουσίας την αναφορά σε Αριστερά ή –πολύ περισσότερο– σε ΕΑΜ και ΕΛΑΣ; Η απάντηση είναι «ναι» για τρεις (τουλάχιστον) λόγους: Πρώτον, γιατί αυτός που τα λέει δεν τα εννοεί. Δεύτερον, γιατί η αστάθεια, ο κατακερματισμός και η απαξίωση του ντόπιου αστικού συστήματος απαιτεί κάθε θεμιτό και «αθέμιτο» μέσο για να ξεπεραστεί. Και τρίτον, γιατί ακόμη μνημονεύεται η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ ως η περίοδος με τις λιγότερες κινητοποιήσεις, δηλαδή με τον λαό στη γωνία και τις αυταπάτες να κυριαρχούν. Οπότε, όλα συγχωρούνται (σε επικοινωνιακό, εννοείται, επίπεδο)!
Γι’ αυτό, εξάλλου, υπάρχει και τέτοιο «σπρώξιμο», τέτοια υπερπροβολή από διάφορα αστικά κέντρα. Μέχρι και δημοσκοπήσεις είχαν έτοιμες που φέρνουν το κόμμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση, ενώ όσο περνάνε οι μέρες ακούγονται και σενάρια για πρωτιά, έως και αυτοδυναμία!!! Το πότε και πώς θα καταλαγιάσει ο αχός των πρώτων ημερών μένει να το δούμε. Γιατί, αν από τη μια, η υπερπροβολή του Τσίπρα έχει στριμώξει μια σειρά κόμματα όπως η Νέα Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, η προφανής έλλειψη επιτελείου και στελεχών είναι κάτι που δεν μπορεί να προσπερνιέται. Και αυτό το κενό δεν μπορεί να καλυφθεί από την άρον-άρον στοίχιση πίσω από τον Τσίπρα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Χωράει, άραγε, τόση ανακύκλωση η «η κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής»;
