Ο Πούτιν προεξοφλεί το τέλος του πολέμου! Ωστόσο η μεγάλη εικόνα παραμένει ίδια: ΗΠΑ και Ρωσία αναζητούν το περίγραμμα και το περιεχόμενο του (προσωρινού) συμβιβασμού που θα τερματίσει τη ρωσονατοϊκή σύγκρουση. Η παράκαμψη της Ευρώπης είναι εμφανής. Μια Ευρώπη που μανιωδώς αναζητά βαρύνοντα λόγο και ρόλο, μετά τον 4τραετή πόλεμο στο έδαφός της. Η Ρωσία εξακολουθεί να διατηρεί το πλεονέκτημα στο στρατιωτικό πεδίο.
Τον πόλεμο, από το ξεκίνημά του, στηρίζει ανοιχτά η Δύση (και ας αποστασιοποιείται ο Τραμπ). Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι οι ΗΠΑ θα στείλουν επιπλέον 5.000 στρατιώτες στην Πολωνία σε αντίστιξη με 5.000 στρατιώτες που θα αποσυρθούν από τη Γερμανία. Πάντως οι Ευρωπαίοι Νατοϊκοί πρωταγωνιστούν σε αυτή τη φάση. Μάλιστα αναφέρεται ότι η Βρετανία πρωτοστατεί σε προσπάθειες συγκρότησης «ναυτικής συμμαχίας» με στόχο έναν περιορισμένο αποκλεισμό και παρεμπόδιση ρωσικών πλοίων στη Βαλτική με κέντρο το Καλίνινγκραντ!
Η Δύση τα προηγούμενα χρόνια προσπαθούσε να διατηρήσει μια εικόνα αμφισημίας ώστε να μην εμφανίζεται ως άμεσα εμπλεκόμενη στη σύγκρουση, κάτι που πλέον δεν ισχύει. Σήμερα τα κτυπήματα στη Ρωσία χαρακτηρίζονται ασύμμετρα. Τα πλήγματα με «ντρόουν», βαθιά στο εσωτερικό της βορειοδυτικής Ρωσίας, χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο των Βαλτικών χωρών, τους λεγόμενους «Βαλτικούς διαδρόμους». Πράγμα που αποτελεί από μόνο του κλιμάκωση, με το NATO να εμπλέκεται ανοιχτά πλέον σε στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Αυτή η τακτική ωστόσο έχει προκαλέσει περισσότερη αναστάτωση στις χώρες της Βαλτικής παρά στη Ρωσία! Οι λιθουανικές αρχές συχνά – πυκνά σημαίνουν αεροπορικό συναγερμό μετά τον εντοπισμό «αδέσποτων drones» στον εναέριο χώρο τους. Ο Πολωνός υπουργός Άμυνας κάλεσε τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να είναι πιο προσεκτικές και να μην προκαλούν αναστάτωση στις χώρες της Βαλτικής. Η φιλανδική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το Κίεβο «ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή».
Γενικότερα οι σκανδιναβικές και βαλτικές κυβερνήσεις, όπως προκύπτει από δηλώσεις αξιωματούχων τους, υπονοούν ότι κάτι δεν ελέγχεται πλέον. Το Κίεβο, για όλα αυτά, υποστηρίζει ότι οι ηλεκτρονικές παρεμβολές από τη Ρωσία οδηγούν τα drones του να περιπλανώνται στον εναέριο χώρο της ΕΕ! Είναι «κοινό μυστικό» ότι η Ουκρανία με τις ενέργειές της επιδιώκει μεγαλύτερη εμπλοκή του ΝΑΤΟ. Όπως είναι κοινό μυστικό ότι, χωρίς τη δυτική εμπλοκή, τέτοιου είδους επιθέσεις δεν μπορούν να συμβούν.
Ταυτόχρονα επισημαίνεται ότι η Ρωσία μετακινεί συνεχώς τις «κόκκινες γραμμές» της, οι οποίες παραβιάζονται διαρκώς από τη Δύση, που εξακολουθεί να ενισχύει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που θεωρεί πως η Ρωσία μπλοφάρει όταν μιλά για «κόκκινες γραμμές».
Η κυριαρχία της Ρωσίας επί του πεδίου δεν αμφισβητείται, αφού φαίνεται να διατηρεί το πλεονέκτημα στο πεδίο της μάχης, σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου. Ωστόσο η ρητορική του Κρεμλίνου, μετά την ουκρανική επίθεση σε φοιτητική εστία στην πόλη Σταρομπίλσκ, δείχνει να μεταβάλλεται προς το απειλητικότερο, πράγμα που ενδεχομένως προετοιμάζει το έδαφος για συνολική κλιμάκωση της «δυναμικής του πολέμου». Τα τελευταία πλήγματα στο Κίεβο προδικάζουν κάτι τέτοιο.
Σήμερα ο Πούτιν προεξοφλεί το τέλος του πολέμου. Είναι προφανές ότι το τέλος του πολέμου για τη Μόσχα σημαίνει… όροι νικητή. Ο Ρώσος ΥΠΕΞ Λαβρόφ τούς επεξηγεί, επισημαίνοντας ότι η Ουκρανία «πρέπει να μην αποτελεί πλέον απειλή για την ασφάλεια της Ρωσίας σε μακροπρόθεσμη ιστορική προοπτική». Και αυτό περιλαμβάνει… «τη διασφάλιση της ασφάλειας των κατοίκων της Κριμαίας, του Ντονμπάς, της Νοβοροσίγια και των περιοχών της πρώην Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας». Και βέβαια εξυπακούεται η άρση όλων των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014. Προφανής συνέπεια όλων αυτών οδηγεί στο οριστικό κλείσιμο κάθε συζήτησης για μελλοντική ένταξη στο ΝΑΤΟ της Μολδαβίας και της Γεωργίας, με το κρίσιμο επίδικο να αφορά τις μελλοντικές ιμπεριαλιστικές «υποθήκες».
Με τα σημερινά δεδομένα να καταγράφουν αδυναμία τερματισμού των συγκρούσεων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, ο χρόνος προβάλλει ασφυκτικά περιορισμένος, ελαχιστοποιώντας (μέχρι μηδενισμού) τη δυνατότητα διαμόρφωσης κοινής στάσης ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Υπό το πρίσμα αυτών των εξελίξεων, ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ (7-8 Ιουλίου) στην Άγκυρα και όσα ενδεχομένως θα καταγράψει για το μέλλον της διατλαντικής σχέσης.
ΧΒ
