Από την πρώτη στιγμή της εκδήλωσης της εγκληματικής επίθεσης των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν αναδείχθηκε η ανάγκη καθαρής τοποθέτησης απέναντι στον καταιγισμό της αντιδραστικής προπαγάνδας και τις κραυγές των απολογητών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού. Κάθε απόπειρα σε αυτή την κατεύθυνση είχε να αντιμετωπίσει τη λύσσα των εγχώριων εκπροσώπων του συστήματος της εξάρτησης, που έχοντας στρατευθεί ενεργά στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», με απροκάλυπτη αμερικανοδουλία, λίγο-πολύ απαιτούσαν από όποιον καταδίκαζε την ιμπεριαλιστική επέμβαση των Αμερικάνων πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και υποταγής στο δυτικό αφήγημα περί «επέκτασης της δημοκρατίας» και «απελευθέρωσης του Ιράν από τους σκοταδιστές».
Τα πράγματα ήταν και είναι εξαιρετικά απλά για όποιους επιδιώκουν να στέκονται από τη σκοπιά των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων: ταξική-αντιιμπεριαλιστική γραμμή πάλης μπορεί να υπάρξει μόνο στη βάση της αποφασιστικής καταγγελίας των ιμπεριαλιστικών και σιωνιστικών εγκλημάτων, της αλληλεγγύης στο λαό του Ιράν, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και σε κάθε λαό της περιοχής που ματώνει από την επιθετικότητα των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.
Μια τέτοια θεώρηση μπορεί και ξεχωρίζει σε κάθε φάση την κύρια αντίθεση από τις δευτερεύουσες αντιθέσεις. Δεν μπερδεύεται από την άποψη που έχει για το κατεστημένο της χώρας που έχει βάλει στο στόχαστρο ο ιμπεριαλισμός και δεν χρειάζεται προαπαιτούμενα για την έκφραση της στήριξης στο λαό που δέχεται επίθεση, μιας και είναι σαφές ότι οι λαοί δεν ταυτίζονται με τις άρχουσες τάξεις, τα κράτη και τις κυβερνήσεις τους. Γι’ αυτό και αναγνωρίζει τους ίδιους τους λαούς ως υποκείμενα πάλης, που καλούνται να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο και να δημιουργήσουν ρωγμές στα φιλοπόλεμα σχέδια των κυρίαρχων, στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις και στη φιλία και την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και των λαών της περιοχής και του υπόλοιπου κόσμου.
Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι αγωνιστές που κατά καιρούς μπερδεύονται… από την ανάποδη και απέναντι στην ιδεολογική-πολιτική επίθεση των ντόπιων ιθυνόντων και των αφεντικών τους πιστεύουν πως η απάντηση βρίσκεται στο να σηκώσουν ιρανικές σημαίες και να εξομοιώσουν το λαό του Ιράν με ένα καθεστώς που αναγνωρίζουν ότι είναι αντιδραστικό και κινείται ενάντια στα συμφέροντά του. Συμβάλλει στη σύγχυση και η αδυναμία να διακριθεί αυτή η περίπτωση από τις παλαιστινιακές σημαίες που ανεμίζουν στις διαδηλώσεις, σύμβολα ενός λαού που δεν έχει ακόμα κράτος και παλεύει να κατακτήσει την εθνική του υπόσταση.
Βέβαια, όσον αφορά τη στάση μιας σειράς από δυνάμεις της ποικιλώνυμης αριστεράς, μπορούμε να πούμε ότι δεν πρόκειται για ένα «αθώο» μπέρδεμα, αλλά για ευθεία συνέπεια της αντίληψής τους για τον κόσμο. Η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος επέτρεψε να επανέλθει από την αφάνεια μια πληθώρα απόψεων άρνησης της ιμπεριαλιστικής διάστασης του συστήματος και ταξικής συνεργασίας, από τα θεωρήματα του υπεριμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης που αποδέχτηκαν πρόθυμα ρεβιζιονιστές, νεορεφορμιστές και τροτσκιστές μέχρι τις ποικίλες εκδοχές της αντιλενινιστικής θεωρίας των τριών κόσμων, που εξακολουθεί να αποτελεί οδηγό της σκέψης δυνάμεων που αναφέρονται στον μαρξισμό-λενινισμό.
Βασική πηγή σύγχυσης, φυσικά, αποτελεί η προσέγγιση του ΚΚΕ, ακόμα και αν εκ πρώτης όψεως κάτι τέτοιο δεν γίνεται φανερό. Η ηγεσία του καυχιέται σε όλους τους τόνους, άλλωστε, ότι έχει κρυστάλλινη τοποθέτηση και κάνει τα πάντα για να παρουσιάσει τις κατασκευές της τόσο πιο ταξικές όσο περισσότερο τις εμφανίζει ως «απαλλαγμένες» από αναφορές στην αντιιμπεριαλιστική πάλη και την εξάρτηση.
Για το ΚΚΕ, λοιπόν, μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, στο Ιράν διεξάγεται άλλος ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος! Ποια στρατόπεδα αντιπαρατίθενται, όμως, και ποιες είναι οι στρατηγικές συμμαχίες που συγκρούονται; Βάσει της οικονομίστικης ανάγνωσης για τον κόσμο, που βλέπει στην παρούσα φάση διαπραγματεύσεις για το ειρηνικό μοίρασμα της λείας στο ουκρανικό μέτωπο και αγώνα των ΗΠΑ με την… Κίνα για την πρωτοκαθεδρία, αδυνατεί να αντιληφθεί και υποτιμά το τι θα σημάνει για τους λαούς η κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης ώς το επίπεδο της γενικευμένης αναμέτρησης, για την οποία οι κυρίαρχοι προετοιμάζονται. Αφού δεν είμαστε πλέον στην εποχή του ιμπεριαλισμού, αλλά των «επιχειρηματικών ομίλων», ιμπεριαλιστικός πόλεμος για το ΚΚΕ σημαίνει το πολύ πολύ μια περιφερειακής εμβέλειας σύγκρουση, για την οποία αναζητείται ένα γρήγορο κλείσιμο για να ακολουθήσουν… οι μπίζνες των μονοπωλίων.
Ο τρόπος με τον οποίο διάβασαν άλλες δυνάμεις την εύθραυστη εκεχειρία στο Ιράν, στην οποία οδηγήθηκαν οι ΗΠΑ κάτω από το βάρος των στρατηγικών τους αδιεξόδων, δεν είναι λιγότερο αλλοπρόσαλλος! Έτσι, για άλλη μια φορά πανηγυρίζουν για νίκες των λαών, με τους λαούς να μην έχουν ακόμα καταφέρει να συγκροτήσουν τη δικιά τους απάντηση.
«Γιατί αποδείχθηκε ότι η τόλμη και η ισχύς των ιρανικών όπλων ανέδειξαν στην ανθρωπότητα τα πήλινα πόδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, γιατί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός από γενική άποψη είναι μια χάρτινη τίγρης», μας πληροφορεί στην ανακοίνωσή της η Παρέμβαση, αφού πρώτα έθεσε το κορυφαίο δίλημμα, απαύγασμα της… αντιιμπεριαλιστικής σκέψης: «ή με τους φονιάδες ή με τους μουλάδες». Το να είναι κάποιος με το λαό του Ιράν χωρίς να δοξάζει μια πολεμική μηχανή υποστηριζόμενη σε μεγάλο βαθμό από τους ιμπεριαλιστές της Ρωσίας και της Κίνας είναι μάλλον κάτι που συνιστά υπαναχώρηση από την αντίθεση στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τέτοιες τοποθετήσεις.
Σε πλήρες διαζύγιο με την πραγματικότητα που ισχύει και μετά την εκεχειρία, ανακαλύπτεται, μάλιστα, και «μια ανάσα για την Παλαιστίνη αλλά και για όλους τους λαούς του πλανήτη», ενώ είναι σαφές ότι οι σιωνιστές συνεχίζουν τη γενοκτονία και προχωρούν σε μαζικές σφαγές στο Λίβανο εν μέσω εκεχειρίας και ακριβώς λόγω της φύσης αυτής της εκεχειρίας ως μέσου πίεσης για λογαριασμό των «στριμωγμένων» αμερικάνων ιμπεριαλιστών.
Για «μια νέα ελπιδοφόρα μέρα στον αγώνα για πατρίδα, ανεξαρτησία και ελευθερία» κάνει λόγο σε ανάλογο μήκος κύματος στην ανακοίνωσή του το Μ-Λ ΚΚΕ. Και χωρίς να θέλουμε εδώ να προχωρήσουμε σε εκτιμήσεις για ένα ζήτημα όπως της εκεχειρίας, που είναι ακόμα ολοφάνερα υπό διαμόρφωση, οφείλουμε να θέσουμε το ερώτημα: Άραγε, μετά από όλα αυτά, χρειάζεται τελικά το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα των λαών; Μήπως τελικά δεν είναι οι λαοί αυτοί που με τη συγκρότηση της πάλης τους θα υψώσουν αναχώματα στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και θα ανοίξουν δρόμους ανεξαρτησίας και ελευθερίας, αφού τα αντιδραστικά εξαρτημένα κράτη μπορούν κάλλιστα να παίξουν αυτόν το ρόλο;
Και επειδή κάποιοι αρέσκονται σε ιστορικούς (αδόκιμους) παραλληλισμούς: άραγε με τέτοιους όρους ανάθεσης της αρμοδιότητας τοποθετήθηκαν οι κομμουνιστές στην Ελλάδα το 1940; Πώς μπορεί να σταθεί η σημερινή περίπτωση, που χαρακτηρίζεται ως «νίκη», δίπλα σε νίκες όπως αυτή της ένοπλης πάλης του βιετναμέζικου λαού ή, για να έρθουμε στα πιο πρόσφατα, με το βάλτωμα που προκάλεσε στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό η ιρακινή αντίσταση;
Αξίζει να αναρωτηθούμε, επίσης, και για το εξής: το σημερινό μακελειό στην περιοχή δεν ήταν ακριβώς αυτό που ακολούθησε την αποτυχία των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν το 2021; Τελικά, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές λούφαξαν στο καβούκι τους, όπως προέβλεπαν κάποιοι, ή κινήθηκαν ακόμα πιο τυχοδιωκτικά και επιθετικά; Επιπρόσθετα, η διάσωση του καθεστώτος Άσαντ από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό το 2015 έφερε ειρήνη και ευημερία στο συριακό λαό ή στη βάση της αδυναμίας των μαζών να βγουν στο ιστορικό προσκήνιο προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερες διαιρέσεις και αποσταθεροποίηση, σε μια προσπάθεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, με κατάληξη τον Αλ-Τζολάνι;
Σύμφωνα με κάποιες απόψεις, από ό,τι φαίνεται, οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες! Οι λαοί μπορούν να νικήσουν μόνο αν έχουν από πίσω τους ισχυρά στηρίγματα, όπως η Ρωσία και η Κίνα, και η συγκρότησή τους σε αυτόνομη-ταξική βάση δεν είναι απαραίτητα προϋπόθεση για την ήττα των εχθρών τους.
Υπάρχει, πάντως, και η τοποθέτηση της ΟΚΔΕ, που το… απογείωσε, βλέποντας στην ιστορική κρατική συγκρότηση του Ιράν την ενσάρκωση της «διαρκούς επανάστασης» του Τρότσκι και πληροφορώντας μας για τη διατριβή του δολοφονημένου Λαριτζανί στην... καντιανή μεταφυσική. Τέτοιου βάθους ταξική ανάλυση ενός καθεστώτος από μια τροτσκιστική προσέγγιση που υποτίθεται ευαγγελίζεται «καθαρές επαναστάσεις»!
Και για να κλείσουμε αυτή την αναφορά: επιμένουμε στο χαρακτηρισμό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ως «στριμωγμένου θηρίου». Οι αποτυχίες και οι αναδιπλώσεις του, με δεδομένη την αναντιστοιχία στόχων και μέσων που διαθέτει, τη σχετική του αποδυνάμωση έναντι των ανταγωνιστών και των «συμμάχων» του δεν θα τον κάνει λιγότερο αδίστακτο προς τους λαούς. Μέσα από φρακαρίσματα, αδιέξοδα, εσωτερικούς διχασμούς, θα συνεχίσει στο δρόμο της εκστρατείας πολέμου που έχει κηρύξει σε όλον τον πλανήτη! Από κοινού με τους ιμπεριαλιστές της Ρωσίας και της Κίνας, στη βάση του παροξυσμού των ανταγωνισμών τους, θα συνεχίσει να πρωτοστατεί στην αιματοβαμμένη πορεία προετοιμασίας των όρων ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Μόνο οι λαοί μπορούν να βάλουν φραγμό σε αυτήν την εφιαλτική διαδρομή!
