Η εργατική τάξη γράφει την ιστορία
Στο Σκοπευτήριο Καισαριανής η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την Πρωτομαγιά
1η Μάη 2026
Οι εργαζόμενοι να δώσουν μαζική απάντηση στην πολεμική εμπλοκή και τον εργασιακό μεσαίωνα
Σε ζωτικής σημασίας αναδεικνύονται τα ζητήματα που βάζει η επίθεση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος στην εργατική τάξη και τον λαό. Ο πόλεμος στο Ιράν άνοιξε ένα επιπλέον πολεμικό μέτωπο, μετατρέποντας τους λαούς σε κρέας για τους πυραύλους, επιταχύνοντας την πορεία προς έναν γενικευμένο πόλεμο. Το αποτύπωμα αυτών των εξελίξεων είναι ήδη έντονο στη χώρα, με βάση την εξάρτησή της από ΗΠΑ και ΕΕ. Η κατάσταση που διαμορφώνεται καθημερινά από την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή απειλεί πολύ πραγματικά την εργατική τάξη και τη νέα γενιά. Η κυβέρνηση έχει παραδώσει κάθε υποδομή και στρατιωτική δυνατότητα για την υποστήριξη των Αμερικανο-ισραηλινών. Αποτέλεσμα αυτού είναι η χώρα να δέχεται τις απειλές από Ιράν και Ρωσία, που την βάζουν στο στόχαστρο. Το «θα ξαναματώσουμε στο πλάι των συμμάχων μας», που ακούστηκε από υπουργό Άμυνας, παίρνει τρομακτική διάσταση στις νέες συνθήκες. Ταυτόχρονα, η επέκταση της συμφωνίας με τους Γάλλους υπενθυμίζει στους εργαζόμενους πως ζουν σε μια χώρα που πρέπει να σηκώνουν και τα οικονομικά βάρη των τεράστιων πολεμικών εξοπλισμών, που αγοράζονται για να χρησιμοποιηθούν όποτε τα χρειαστούν οι ιμπεριαλιστές πάτρωνες.
Για να υποστηριχτούν οι παραπάνω επιλογές, η εργατική τάξη και συνολικά οι εργαζόμενοι καλούνται να συστρατευτούν στο άρμα της εθνικής ομοψυχίας, την ώρα που βυθίζονται στην οικονομική ανέχεια, σηκώνοντας στις πλάτες τους την ακρίβεια, που λειτουργεί ως μοχλός μείωσης του εισοδήματος και της αγοραστικής δύναμης, με αποτέλεσμα τον περιορισμό της κατανάλωσης, ακόμη και των βασικών αγαθών, που είναι απαραίτητα για την επιβίωση.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ξεδιπλώνει για λογαριασμό της κεφαλαιοκρατίας, ντόπιας και ξένης, μια αντεργατική επίθεση που εξελίσσεται με συνεχή αντιλαϊκά κύματα. Πολλαπλοί αντεργατικοί νόμοι τους τελευταίους μήνες έχουν στόχο να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε ευέλικτο και αναλώσιμο υλικό στην παραγωγική διαδικασία. 6ήμερα και 13ωρα, ελαστικά ωράρια, δουλειά μέχρι τα 74 και μισθοί πείνας πολύ κάτω από το κόστος ζωής. Διάλυση κάθε ενιαίας συλλογικής σύμβασης εργασίας. Αυτός ο «εργασιακός μεσαίωνας», σε συνδυασμό με την προώθηση μέτρων περιορισμού ως την κατάργηση του ταμείου ανεργίας και μιας σειράς επιδομάτων στήριξης, έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους στην εξάντληση. Αποτέλεσμα αυτού, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη μέτρων ασφάλειας την ώρα της δουλειάς, οι εργατικοί χώροι μετατρέπονται σε αρένες θανάτου στον βωμό των κερδών του κεφαλαίου. Τα αποκαΐδια της «Βιολάντα» ανέδειξαν ακριβώς αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα.
Αν η παραπάνω κατάσταση συνοπτικά περιγράφει κυρίως τον ιδιωτικό τομέα, η επίθεση στο δημόσιο κινείται παράλληλα σε ένταση, με προμετωπίδα όλο το τελευταίο διάστημα την κατάργηση της μόνιμης και σταθερής εργασίας, με όχημα την αξιολόγηση, αλλά και την προώθηση συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
Με όχημα την κρατική καταστολή έχει αποφασίσει η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τη δίκαιη αγανάκτηση των εργαζομένων και την κάθε προσπάθεια για εκδήλωση διαμαρτυριών και αντιστάσεων. Βιομηχανία συνδικαλιστικών διώξεων, πειθαρχικών και αργιών σε εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους σε δημόσιες δομές, ποινικοποίηση συνδικαλισμού, απαγόρευση κινητοποιήσεων και απεργιών, συλλήψεις και δίκες έχουν επιστρατευτεί, αποδεικνύοντας ότι το κράτος είναι όργανο ταξικής καταπίεσης και μέσο για την επιβολή της αστικής εξουσίας.
Κι όμως, παρόλη την κρατική ενεργοποίηση με όλα τα μέσα για την υποταγή των εργαζομένων, το ίδιο το σύστημα δείχνει βεβαιότητα πως οι εργαζόμενοι θα αναγκαστούν από την ίδια τη ζωή να αντισταθούν. Ο κατάπτυστος νόμος για τις συλλογικές συμβάσεις, με τη συνυπογραφή Παναγόπουλου και εργοδοτών με το κράτος, είναι η προσπάθεια να εγκλωβιστεί η ανάγκη για διεκδικήσεις σε αδιέξοδα μονοπάτια ταξικής συνεργασίας, δηλαδή υποταγής στο κεφάλαιο.
Η επανεκλογή Παναγόπουλου, εν μέσω της «βρωμιάς» των δεδομένων που βγήκαν στην επιφάνεια, επιβεβαιώνει και πως αυτή η καλοθρεμμένη από το σύστημα εργατική αριστοκρατία βρίσκεται απέναντι από τους εργαζόμενους, αλλά και ταυτόχρονα πως δεν θα παραιτηθεί εύκολα από τη θέση της, αφού στηρίζεται ως χρήσιμη και αναγκαία από το αστικό σύστημα.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο παράγοντας που πρέπει να εμφανιστεί στα πράγματα είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Η μαζική εμπλοκή των εργαζομένων στην απεργία και τη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς είναι παραπάνω από αναγκαία, ως μια ακόμη εκδήλωση αντίστασης στην ολομέτωπη επίθεση. Ως μια έκφραση αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής πάλης και αλληλεγγύης στους λαούς που δέχονται τις βόμβες των ιμπεριαλιστών. Ως υπενθύμιση πως οι εργαζόμενοι δεν θα συμβιβαστούν, αλλά συνεχίζουν να ψάχνουν δρόμους συγκρότησης της δικής τους τάξης, με στόχο να αποφασίζει και να δρα η ίδια για τον εαυτό της ανοίγοντας επαναστατικούς δρόμους. Κόντρα στα «νέα» σχέδια καλλιέργειας εκλογικών αυταπατών και υποταγής. Απονομιμοποιώντας στην πράξη τη «νέα» συστημική ηγεσία της ΓΣΕΕ, που προέκυψε από το τελευταίο συνέδριο, αλλά και δίνοντας μέσω της συμμετοχής τους απάντηση στη ρεφορμιστική τάση στο εργατικό κίνημα (ΠΑΜΕ), που βάζει το ταβάνι των διεκδικήσεων των εργαζομένων στο ύψος της ταξικής διαπραγμάτευσης με τις δυνάμεις του συστήματος, μέσω προτάσεων των εκπροσώπων-ειδικών του κινήματος.
Η εργατική τάξη γράφει την ιστορία
90 χρόνια από τον ηρωικό Μάη του ’36 είμαστε υποχρεωμένοι να μελετάμε την ιστορία ξανά! Η μελέτη δεν γίνεται για ιστορικούς λόγους αλλά για να εμπνεύσει τους αγώνες στο σήμερα. Ο Μάης του ’36 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης και του κόμματος της στις δοσμένες πολιτικές συνθήκες. Σε συνθήκες δηλαδή της έντασης της καπιταλιστικής επίθεσης στα δικαιώματά της, κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, ιδίως μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του ’29, που έφερε εξαθλίωση και ανεργία σε εκατομμύρια μάζες. Αντίθετα σε αυτή την πορεία, το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο, η Σοβιετική Ένωση, έκανε τα πρώτα του βήματα στον δρόμο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Η ΣΕ αποτέλεσε φάρο για την εργατική τάξη παγκόσμια, δείχνοντας έναν άλλο δρόμο από αυτόν του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού
Το επαναστατικό ΚΚΕ, με την καθοριστική συμβολή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, καταφέρνει να αυξήσει την επιρροή του στις λαϊκές μάζες και να μαζικοποιήσει τις τάξεις του. Η αντίδραση καραδοκεί και προετοιμάζει το έδαφος για την επέλαση του φασισμού, ως ανάχωμα στις επαναστατικές διαθέσεις των μαζών. Σε αυτή την πολιτική συγκυρία συμβαίνουν τα γεγονότα του Μάη ’36. Η εργατική τάξη και το πρωτοπόρο τμήμα της, αυτό των καπνεργατών, κατεβαίνει σε απεργία διαρκείας και δέχεται την καταστολή. Οι εργάτες καταφέρνουν να απαντήσουν και να αποκρούσουν τις επιθέσεις, ενώ όλος ο λαός στέκεται αλληλέγγυος στους απεργούς. Οι εργατικές συνομοσπονδίες αποφασίζουν από κοινού τη συνέχιση του αγώνα. Τελικά, ο αγώνας λήγει με την ικανοποίηση των περισσότερων οικονομικών αιτημάτων των απεργών. Όμως, νέα δεινά αντιμετωπίζουν οι πρωτοπόροι εργάτες που στέλνονται στις φυλακές και τα ξερονήσια. Μερικοί απ’ αυτούς θα οδηγηθούν στην Ακροναυπλία, όπου λίγο αργότερα θα παραδοθούν από τη δικτατορία Μεταξά στους ναζί κατακτητές και θα εκτελεστούν στην Καισαριανή το 1944.
Πόσες ομοιότητες και πόσες διαφορές με το σήμερα μπορεί να έχει αυτή η κατάσταση; Μπορούν να γίνουν ευθείες μεταφορές του τότε στο τώρα; Μπορεί να συγχέεται η επαναστατική κατάσταση τότε, που πάλευε για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος, με το αίτημα «κάτω η κυβέρνηση» στο σήμερα; Που δηλώνει σήμερα υποταγή στον κοινοβουλευτικό δρόμο; Ποιος ο ρόλος των φασιστών απέναντι στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα και ποια τάξη υπηρετούν διαχρονικά; Τέλος, θα μπορούσε να ‘χε πάρει άλλη τροπή η κατάσταση και η εξέγερση αν οι επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ ήταν διαφορετικές;
Γι’ αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα, θα προσπαθήσει η ΚΟ Θεσσαλονίκης να δώσει ερμηνείες και απαντήσεις, ώστε οι αγωνιστές και ο λαός να εξάγουν συμπεράσματα για την πάλη τους στο σήμερα. Για τις νέες εφόδους που μέλλονται να έρθουν!
Στο Σκοπευτήριο Καισαριανής η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την Πρωτομαγιά
Στον ιστορικό χώρο του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής 26 Απριλίου η πολιτική εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την Εργατική Πρωτομαγιά, με μαζική συμμετοχή μελών, φίλων και συναγωνιστών. Η επιλογή του χώρου ανέδειξε τον ιδιαίτερο συμβολισμό της Καισαριανής ως τόπου συνδεδεμένου με τους αγώνες και τις θυσίες του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της Καισαριανής και πορεία προς το Σκοπευτήριο. Κατά τη διάρκειά της ακούστηκαν συνθήματα για την Πρωτομαγιά και τους αγώνες της εργατικής τάξης, δίνοντας αγωνιστικό τόνο στους δρόμους της περιοχής.
Το άνοιγμα έκανε ο σ. Κώστας Μπεκιάρης, ενώ ακολούθησαν οι ομιλίες της σ. Γιάννας Αντωνιάδη και του σ. Στράτου Κατσένη. Η σ. Γ. Αντωνιάδη αναφέρθηκε στις διεθνείς εξελίξεις και την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, επισημαίνοντας τους κινδύνους μια γενικευμένης σύγκρουσης. Παράλληλα, ανέλυσε τα χαρακτηριστικά του ντόπιου εξαρτημένου αστικού συστήματος και τα αδιέξοδά του που απορρέουν από τη διπλή εξάρτησή του από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Καταλήγοντας, τονίστηκε η ανάγκη συγκρότησης ενός μαζικού αντιιμπεριαλιστικού και αντιπολεμικού κινήματος στη χώρα μας, ως η μόνη λύση για το λαό κόντρα σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες.
Στην τοποθέτησή του, ο σ. Σ. Κατσένης επικεντρώθηκε στην κατάσταση του εργατικού κινήματος και των συνδικάτων, επισημαίνοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι η Πρωτομαγιά παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς για την εργατική τάξη και τις κατακτήσεις της, αναδεικνύοντας την ανάγκη για οργάνωση των εργαζομένων και αγωνιστική ανασυγκρότηση των σωματείων, με στόχο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Κλείνοντας τον κύκλο των τοποθετήσεων, ο σ. Κ. Μπεκιάρης κάλεσε σε συμμετοχή στα επόμενα αγωνιστικά ραντεβού, τόσο στην κινητοποίηση της 29ης Απριλίου έξω από το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο για τις διώξεις των εκπαιδευτικών Χρύσας Χοτζόγλου και Δημήτρη Χαρτζουλάκη όσο και στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς της Αθήνας στις 10:30 π.μ. στην πλατεία Κοραή.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ιστορική ξενάγηση στον χώρο του Σκοπευτηρίου από την σ. Όλγα Πετρούλια, με αναφορές στην ιστορία της Καισαριανής και στους αγώνες του λαού από την περίοδο της προσφυγιάς και της Κατοχής έως σήμερα. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνου στο χώρο των εκτελέσεων και η «Διεθνής».
Σε μια περίοδο όξυνσης της επίθεσης του συστήματος προς τους λαούς, η επιστροφή σε έναν τόπο ποτισμένο με το αίμα των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 και πολλών εκατοντάδων ακόμα την περίοδο της Κατοχής, σε έναν τόπο θυσίας όπως το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, δεν αποτελεί μόνο φόρο τιμής αλλά και κάλεσμα σε νέους αγώνες.
