Δύο μεγάλες εκρήξεις στο διυλιστήριο της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας, η πρώτη την Παρασκευή 9 Οκτώβρη το πρωί και η δεύτερη, ακόμα μεγαλύτερη, την Πέμπτη 15 Οκτώβρη το απόγευμα, οδήγησαν δύο εργάτες στον θάνατο, δύο να χαροπαλεύουν και τουλάχιστον δύο ακόμα τραυματισμένους. Η ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη, αποχαλινωμένη με την αντεργατική επίθεση που τσακίζει εδώ και χρόνια τα εργατικά δικαιώματα χωρίς αντιστάσεις ικανές να την ανατρέψουν, οδηγεί σε απανωτά εργοδοτικά εγκλήματα σε βάρος της εργατικής τάξης. Όχι μόνο σε υποτίθεται «μικρά» εργοστάσια, αλλά και σε μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές εγκαταστάσεις της χώρας, που λειτουργεί από το 1972, με πλήρη επίγνωση του μεγέθους των κινδύνων που τη συνοδεύουν. Κίνδυνοι που μπορούν μέχρι και να ισοπεδώσουν κτίρια σε ακτίνα χιλιομέτρων.
Σ’ αυτή την εγκατάσταση, στις 9/10, βρίσκονταν σε εξέλιξη χιλιάδες εργασίες γενικής συντήρησης (shutdown) σε πλήθος μονάδων, ενώ άλλες συνέχιζαν να λειτουργούν. Ανάμεσα στους εκατοντάδες εργάτες που είχαν επιστρατευτεί μέσω εργολάβων, σε δύο υποδείχτηκε ν’ ανοίξουν την τάπα της ανθρωποθυρίδας στο επάνω μέρος ενός οριζόντιου δοχείου-αντιδραστήρα. Καθώς δούλευαν σκυμμένοι από πάνω, ένας μεγάλος κρότος ακούστηκε, ένα σκούρο σύννεφο σηκώθηκε και η τάπα εκτοξεύτηκε σε ύψος πολλών μέτρων, αφού διέλυσε το πρόσωπο των δύο εργατών. Παρότι είναι άγνωστο τι είδους αέριο βρισκόταν μέσα στο δοχείο και γιατί, το βέβαιο είναι ότι δημιουργήθηκε τόσο μεγάλη πίεση ώστε να οδηγήσει στο φριχτό συμβάν, χωρίς οι εργάτες (με χρόνια εμπειρίας) να έχουν την παραμικρή δυνατότητα να προστατευτούν.
Η εργοδοσία αρχικά διέδιδε ότι «δεν έγινε τίποτα» ώστε να συνεχιστούν οι υπόλοιπες εργασίες, αν και πολλοί εργαζόμενοι σε εργολάβους αποφάσισαν αυθόρμητα να φύγουν. Την επομένη, Σάββατο, μόνο ένας στους τρεις πήγε για δουλειά. Η αντίδραση ήρθε άμεσα με πιέσεις για δουλειά την Κυριακή, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα και με «άλλοθι» τις συλλήψεις του χειριστή και του εργοδηγού της συγκεκριμένης μονάδας, ενός υπεύθυνου υγιεινής και ασφάλειας και του εργολάβου. Άλλωστε, το περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο. Στις λίγες μέρες του shutdown είχαν προηγηθεί πολλά «παρ’ ολίγον» συμβάντα και αρκετές αναφλέξεις. Στο δε προηγούμενο μεγάλο shutdown, το 2024, τεράστια έκρηξη κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρη μία μονάδα και από τύχη δεν προκάλεσε νεκρούς.
Καθόλου άδικα, λοιπόν, οι εργάτες, τόσο οι εργολαβικοί όσο και οι μόνιμοι, ένιωθαν πλήρως εκτεθειμένοι στους κινδύνους, αλλά και την εργοδοτική τρομοκρατία. Η στάση του επιχειρησιακού σωματείου ενίσχυε αυτή την αίσθηση. Ακόμα και μετά την έκρηξη, δεν πήρε καμία πρωτοβουλία κινητοποίησης και αρκέστηκε στις αποφάσεις της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενέργειας και του Εργατικού Κέντρου Κορίνθου, που κήρυξε 24ωρη απεργία περιορισμένη στους εργολαβικούς εργαζόμενους στη Motor Oil. Την ίδια υποταγή είχε επιδείξει και στο παρελθόν, ενώ λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το shutdown ευχαριστούσε τον ιδιοκτήτη, Ι. Βαρδινογιάννη, για το μπόνους τριών μισθών που ανακοίνωσε. Η δε εταιρία πάντα στις ετήσιες εκδόσεις των αποτελεσμάτων της κάνει αναφορά στη «στενή συνεργασία» με την Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας των εργαζομένων.
Η απεργία της Τετάρτης 14/10 είχε κάποια συμμετοχή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ανέτρεψε τα δεδομένα. Την επομένη, Πέμπτη 15/10 το απόγευμα, το σκηνικό επαναλήφθηκε: εργάτες εργολάβου που έλυναν εναλλάκτη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τεράστια έκρηξη. Και πάλι, είναι βέβαιο ότι ο εξοπλισμός δεν είχε απομονωθεί, καθαριστεί και αδρανοποιηθεί όπως έπρεπε για να δοθεί για συντήρηση. Και πάλι, οι εργάτες δεν είχαν τον παραμικρό έλεγχο. Και πάλι, η τιμωρία θα πέσει αποκλειστικά στους χειριστές της Motor Oil, αφήνοντας στο απυρόβλητο την εργοδοσία. Αυτή είναι όμως που αποφασίζει πόσους χειριστές θα έχει, πόσες εργασίες θα προετοιμάζουν, με τι μέσα στη διάθεσή τους, με τι εκπαίδευση και, οπωσδήποτε, με πόσο χρόνο.
Γιατί ως καθοριστικό ζήτημα αναδείχτηκε ξανά το χρονοδιάγραμμα. Η διοίκηση είχε απαιτήσει ολοκλήρωση του shutdown σε λιγότερες από 30 μέρες. Αυτό σημαίνει λιγότερο χρόνο για την προετοιμασία κάθε εξοπλισμού, τη συντήρησή του και, στο τέλος, τη θέση των μονάδων ξανά σε λειτουργία. Με στόχο να ξαναρχίσει με τη μικρότερη δυνατή διακοπή η παραγωγή. Πόσο μάλλον όταν στο πρώτο εξάμηνο του 2026 τα καθαρά κέρδη της Motor Oil έφτασαν τα 689 εκ.€, ξεπερνώντας ήδη τα 651 εκ.€ ολόκληρου του 2025, που ήταν υπερδιπλάσια των 287 εκ.€ του 2024.
Μπροστά στα κέρδη του, το κεφάλαιο δεν υπολογίζει τη ζωή των εργατών. Είτε λίγα είτε πολλά, δεν ξεχνάει ποτέ ότι παράγονται απ’ τη δουλειά των εργατών. Και όσο περισσότερο τους εκμεταλλεύεται, όσο πιο απρόσκοπτα τους επιβάλλει τις απαιτήσεις του, τόσο περισσότερα μπορεί να βγάλει. Γι’ αυτό δεν έχει κανέναν «αυτοέλεγχο». Η μόνη δύναμη που μπορεί να μπει εμπόδιο στην καταστροφική του δράση, είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Δεν πρόκειται για «συνεννόηση». Πρόκειται για ταξική πάλη, στην οποία το κεφάλαιο προσέρχεται αδίστακτο και με όλα του τα όπλα. Γιατί γνωρίζει ότι η εργατική τάξη, αν συγκροτηθεί και υπερασπιστεί τον εαυτό της, μπορεί να τα βάλει με τους «θεούς και δαίμονες» που την καταστρέφουν.
