ΠΣ: Η επίθεση που δέχτηκες είναι πολύ σοβαρή, ενώ παράλληλα τις τελευταίες μέρες πληθαίνουν τα περιστατικά φασιστικής βίας. Πώς το εξηγείς αυτό, πώς το ερμηνεύεις; Σχετίζεται μόνο με την αποφυλάκιση Κασιδιάρη ή είναι κάτι περισσότερο;
Ναι, είναι πολύ σοβαρή επίθεση και θεωρώ ότι γενικά όμοια επίθεση, στην τοπική περιοχή τουλάχιστον, δεν έχουμε ξαναδεί. Δηλαδή, μέρα μεσημέρι, κάτω από σπίτι, με μαχαίρια, με σκοπό την αφαίρεση ζωής. Πάντως δεν είναι και μεμονωμένο το περιστατικό. Όντως, βλέπουμε μια έξαρση της φασιστικής βίας, η οποία θεωρώ είναι ένα φαινόμενο το οποίο σίγουρα σχετίζεται με την αποφυλάκιση Κασιδιάρη, η οποία τους δίνει μια νομιμοποίηση και τους «ανεβάζει» ξανά. Και όλο αυτό γίνεται σε αγαστή συνεργασία και με τα ΜΜΕ, τα οποία κάλυπταν την αποφυλάκιση έως και με λόγια, ας πούμε, θριάμβου. Σαν να βγαίνει κάποιο μεγάλο σημαντικό πρόσωπο και όχι ένας καταδικασμένος νεοναζί εγκληματίας από τη φυλακή. Οπότε αυτό είναι μια ώθηση. Ωστόσο, πέρα από αυτή την ώθηση, το ζήτημα των φασιστικών επιθέσεων και της γενικότερης ανόδου της ακροδεξιάς είναι πολυπαραγοντικό. Είναι κάτι που το βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη αυτή τη στιγμή, το βλέπουμε και με τις πολιτικές Τραμπ στην Αμερική, ότι υπάρχει μια στροφή της νεολαίας και γενικότερα των κοινωνιών προς πιο συντηρητικές και πιο ακροδεξιές πολιτικές. Μπορεί, μεν, να μην είναι οι νεοναζί του παρελθόντος, με μαχαίρια και συμμορίες στους δρόμους, ωστόσο η συντηρητικοποίηση είναι εμφανής στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου αυτή τη στιγμή. Αυτό τώρα γίνεται επειδή στον σύγχρονο, ας πούμε, πολιτικό χάρτη και τα κινήματα υποχωρούνε και η ανεργία, η ακρίβεια και τα κατώτερα στρώματα βάλλονται όλο και περισσότερο, και ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας –πάνω σε αυτή την υποχώρηση των κινημάτων και την ταυτόχρονη υποτίμηση των ζωών τους– ψάχνει κάπου να ακουμπήσει. Και πολλές φορές αυτοί που είναι εκεί με ανοιχτές αγκαλιές, είναι οι ομάδες των νεοναζί, οι ομάδες των φασιστών και γενικά όλο αυτό το συνονθύλευμα της ακροδεξιάς και του φασισμού.
ΠΣ: Στην κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο δόθηκε μια πρώτη ηχηρή απάντηση, με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Πώς νομίζεις ότι επέδρασε αυτό στον κόσμο της περιοχής, αλλά και η επίθεση που δέχτηκες;
Την κινητοποίηση του Σαββάτου θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω και μεγαλειώδη, επειδή δεν έχουμε συνηθίσει στην περιοχή τέτοιους αριθμούς. Εικάζω πως ήταν γύρω στους 2.000, μπορεί και λίγο παραπάνω, οι διαδηλωτές. Ένας αριθμός που για αντιφασιστική συγκέντρωση στην πόλη της Ελευσίνας είναι πρωτάκουστος. Ήταν σίγουρα ένα ισχυρό μήνυμα και δεν ήταν η μοναδική συγκέντρωση. Ήταν ένα τριήμερο συγκεντρώσεων, με μια αυθόρμητη συγκέντρωση την πρώτη ημέρα, μετέπειτα τα σωματεία και το ΚΚΕ κάνανε τη δικιά τους συγκέντρωση. Οπότε επί τρεις μέρες ο κόσμος της πόλης ήταν έξω και ήταν στις κινητοποιήσεις. Και κάτι που είναι σημαντικό να αναφερθεί είναι ότι, κατά μεγάλο ποσοστό, αυτές οι κινητοποιήσεις γίνανε από την τοπική κοινωνία, πέρα από τις δυνάμεις του κινήματος που ενίσχυσαν από άλλες περιοχές. Η συμμετοχή της τοπικής κοινωνία ήταν μαζική και αυτό θεωρώ είναι επειδή η επίθεση εξόργισε και δημιούργησε ένα αντιφασιστικό κλίμα, το οποίο συσπείρωσε μεγάλο κομμάτι του τοπικού πληθυσμού.
ΠΣ: Φασιστικές ομάδες βλέπουμε ότι παρεμβαίνουν στα σχολεία και στις γειτονιές των λαϊκών συνοικιών. Συμβαίνει το ίδιο και στην Ελευσίνα; Πώς το ερμηνεύεις αυτό; Τι προσπαθούν να πετύχουν και για λογαριασμό ποιων;
Τώρα που η Χρυσή Αυγή αποτελεί παρελθόν και γενικότερα δεν υπάρχει μια κεντρική ηγεσία η οποία να ελέγχει όλες αυτές τις ομάδες, έχουνε κάνει μια μεταστροφή σε υποομάδες, οι οποίες συνήθως, ας πούμε, γνωρίζονται και κινητοποιούνται μέσα από πλατφόρμες όπως είναι το Telegram, και ο κύριος στόχος τους και επιδίωξη είναι κάποιος συντονιστής, κάποιος ανώτερος να μαζεύει κυρίως μαθητές. Αυτό γίνεται ύπουλα, δεν είναι εύκολο να εντοπιστεί αν κάποιος έχει ενασχόληση. Και θεωρώ ότι το πολιτικό πλαίσιο είναι –επειδή, όπως προαναφέραμε, η νεολαία βρίσκεται σε ένα τέλμα και σε μια απαισιόδοξη κατάσταση– αυτοί να εμφανιστούν ως σωτήρες και ως φέροντες κάποιες λύσεις. Και καταφέρνουν μέσα σε αυτό να μαζεύουν κάποιους μαθητές. Και το δεύτερο είναι το ποινικό σκέλος το οποίο τους βολεύει. Οι μαθητές μπορεί να βγαίνουν μπροστά (αυτοί από πίσω να μην φαίνονται) και να έχουν και ευνοϊκότερη μεταχείριση λόγω του νεαρού της ηλικίας τους. Δεν υπονοώ πως θα έπρεπε να υπάρχουν αυστηρότερες ποινές για τους νέους που εγκληματούν γενικά και αόριστα. Ωστόσο, είναι κάτι το οποίο το χρησιμοποιούν, το να έχουν ομάδες μέσα στα σχολεία οι οποίες να βγαίνουν μπροστά, να κάνουν φασιστικές επιθέσεις και να συσπειρώνονται. Και το να έρθεις σε σύγκρουση με ομάδες μαθητών λειτουργεί και στην κοινωνία εναντίον αυτού που έρχεται σε σύγκρουση, επειδή υπάρχει γενικά το επιχείρημα «μικρά παιδιά είναι», «παρασυρμένα είναι», «τι κάνετε στους μαθητές;», «αφήστε τους», «θα ηρεμήσουν». Οπότε αυτό είναι ακόμα ένα χαρτί που χρησιμοποιούνε.
ΠΣ. Βλέπουμε τις μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία που αγκαλιάστηκαν από φοιτητές, εργαζόμενο κόσμο και εργάτες, να είναι μαζικές επί πέντε εβδομάδες. Ένα κίνημα που αμφισβητεί το σύστημα και αναζητά προοπτική. Στην Αλβανία βγήκαν πάλι φοιτητές για τα δικαιώματα στην Παιδεία και οι κινητοποιήσεις πήραν διαστάσεις αντικυβερνητικές και πλαισιώθηκε πάλι από κόσμο εργαζόμενο. Στην Ισπανία για τη στεγαστική κρίση, σε Βέλγιο και Βρυξέλλες, ένας αναβρασμός γενικότερα στην Ευρώπη. Και ταυτόχρονα με αυτό βλέπουμε ότι οι φασίστες, συγκεκριμένα στη Γαλλία, παρόλο που αυτοπροσδιορίζονται ως αντισυστημικοί, τάχθηκαν ενάντια στις κινητοποιήσεις. Πόσο μπορεί αυτό να βοηθήσει ένα νέο κόσμο να καταλάβει το ρόλο του φασισμού και πόσο βοηθάει όλος αυτός ο φασιστικός αέρας το σύστημα της εκμετάλλευσης, πώς το ευνοεί, πώς το πλαισιώνει;
Γενικότερα, μέσα στον ζόφο της εποχής μας οι μεγάλες φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται τώρα στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες χώρες –στο Βέλγιο απ’ ότι είδα, στην Αλβανία όπως προείπες– είναι σίγουρα μια ανάσα και μακάρι αυτά τα κινήματα να εξελιχθούνε κι άλλο, και να είναι και νικηφόρα. Από κει και πέρα, οι φασίστες, προφανώς, όταν εμφανίζονται στη νεολαία, εμφανίζονται με το προσωπείο αυτό, του αντισυστημικού. Ένα προσωπείο το οποίο χρησιμοποιεί κι άλλα πολιτικά επιχειρήματα από άλλους χώρους, όπως ότι είναι ενάντια στην αστυνομία, ενάντια στην καταστολή, ότι είναι ενάντια στο κράτος, ότι είναι επαναστάτες. Είναι προφανέστατα ένα μεγάλο ψέμα. Αλλά δεν θα μπορούσαν αλλιώς να έρθουν και σε επαφή με τη νεολαία, δείχνοντάς τους το πραγματικό πρόσωπό τους, το οποίο είναι το πρόσωπο του συστήματος, είναι το πρόσωπο του καπιταλισμού και μάλιστα είναι και στη χειρότερη μορφή του. Μπορούμε να ανακαλέσουμε, δηλαδή, και πρόσφατες μνήμες στον Ελλαδικό χώρο, που σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις –ακόμα και στον Δεκέμβρη του 2008– υπήρχαν τάγματα εφόδου των φασιστών τα οποία ήταν απέναντι στους διαδηλωτές και μέσα από τις δυνάμεις των ΜΑΤ πραγματοποιούσαν επιθέσεις. Και στον Άγιο Παντελεήμονα, όταν υπήρχε έξαρση της φασιστικής βίας, οι διαδηλώσεις χτυπιόντουσαν σε αγαστή συνεργασία ΜΑΤ & Χρυσής Αυγής. Οπότε, οποιοδήποτε προσωπείο αντισυστημισμού και ενάντια στην καταστολή και την αστυνομία, είναι προφανώς επίπλαστο, και κάθε φορά που το κράτος και γενικότερα οι εξουσιαστές έρχονται σε κάποια δύσκολη θέση, οι φασίστες θα είναι εκεί, να ενισχύουν και την καταστολή και σε πολλές περιπτώσεις να βγάζουν το φίδι από την τρύπα. Επειδή είναι η χειρότερη μορφή του καπιταλιστικού συστήματος, το φασιστικό χέρι.
ΠΣ: Σε ΔΣ της ΟΛΜΕ αποφασίστηκε να γίνουν αντιφασιστικές δράσεις στα σχολεία, όπου συμπεριλαμβάνουν επιστολές προς τους γονείς, μαθήματα ευαισθητοποίησης των παιδιών και εκδηλώσεις, χωρίς να βάζουν καθόλου το κινηματικό κομμάτι. Εσύ τι θα έλεγες γι’ αυτό; Θεωρείς ότι οι προβολές ταινιών και τα θεατρικά δρώμενα αρκούν για να απαντηθεί ή τελικά χρειάζεται το κινηματικό κομμάτι ώστε να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά απέναντι στο τι σημαίνει ο φασισμός;
Σίγουρα το ότι υπάρχει μια, αρχική ας πούμε, κινητοποίηση και από τους καθηγητές είναι κάτι το οποίο το βλέπω με θετικό, ας πούμε, μάτι. Αλλά το ζήτημα είναι ότι για να αντιμετωπιστεί ο φασισμός και όλες αυτές οι τάσεις στα σχολεία, και γενικότερα στην κοινωνία, δεν αρκούνε οι προβολές, επειδή οι νέοι γενικά έχουν μια αμφισβήτηση της εξουσίας στο αίμα τους. Είναι ένα γνώρισμα, ας πούμε, και της εφηβείας, το να έρχεται από τα πάνω προς τα κάτω ως κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι, ας πούμε και τιμωρητικό. Δηλαδή, αν το «στηρίζεις τον Κασιδιάρη;», «είπες κάτι φασιστικό;» αυτό επιφέρει μια αποβολή, αυτό θα μπορούσε να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα, να δημιουργεί δηλαδή μια αντίδραση στους νέους, ότι μας απαγορεύεις εσύ που είσαι ο καθηγητής. Ο καθηγητής στα μάτια ενός νέου θα μπορούσε να είναι και το σύστημα, να το κάνει ακόμα πιο αντιδραστικό. Θεωρώ ότι το ιδανικό θα ήταν τα κινήματα, και κυρίως οι μαθητές που ήδη βρίσκονται σε αυτά, να παρέμβουν στους συμμαθητές τους, να δημιουργηθούν στα σχολεία αντιφασιστικοί πυρήνες (αντιφασιστικούς πυρήνες εννοώ πέρα από τις πιο οργανωμένες πολιτικές δράσεις), έστω και συζητήσεις για το τι δηλαδή είναι οι φασίστες, πού αποσκοπούν οι φασίστες. Και, σε μια δεύτερη φάση, να έρχονται οι καθηγητές οι οποίοι θα μπορούν να βάζουν κάποια θέματα τα οποία θα συζητιούνται, αλλά όχι με «τον χάρακα» και την τιμωρία, επειδή αυτό θα είχε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκουμε σαν κίνημα. Επειδή ο φασισμός ούτε με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής εξαφανίστηκε (αν και πολύ σωστά έγινε η καταδίκη της Χρυσής Αυγής), αλλά πρέπει να εξαφανιστεί από τις συνειδήσεις ολικά, για να σταματήσει αυτό το πράγμα να υπάρχει και πολιτικά να αντιμετωπιστεί. Επειδή, όσο υπάρχει το κεφάλαιο που τους χρειάζεται (μπορεί τώρα να μην τους χρησιμοποιεί, μπορεί στο μέλλον να το κάνει) αυτοί οι άνθρωποι θα υπάρχουν εκεί έξω και δεν θα εξαφανιστούν, ούτε επειδή κάποιοι φυλακίστηκαν ούτε επειδή κάποιοι αποβλήθηκαν, αλλά θα εξαφανιστούν επειδή οι κοινωνίες θα αποφασίσουνε ότι πια αυτές οι ιδέες δεν χωράν ανάμεσά τους.
