Προεκλογικοί διαγκωνισμοί με τον λαό στο περιθώριο
«Τάξη, ασφάλεια και σταθερότητα» ή «αντίσταση, οργάνωση κι αγώνας»;
- Με έντονη προεκλογική οσμή, αλλά και ιδιαίτερα πυκνή σε εξελίξεις, εξελίσσεται η πολιτική καθημερινότητα στη χώρα. Οι συζητήσεις για τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών δεν έχουν τελειωμό. Δίνουν και παίρνουν οι αναλύσεις για τα ποσοστά, τις κινήσεις και την «δυναμική» των πολιτικών κομμάτων. Στριμώχνονται στα τηλεπαράθυρα αστοί πολιτικοί και πολιτικολόγοι. Και μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία (η οποία σε συντριπτικό βαθμό αφήνει αδιάφορες τις λαϊκές μάζες) αυτό που εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς είναι ότι... δεν μπορεί να διακρίνει διαφορές. Ότι στη βάση τους, όλοι –μα όλοι– συμφωνούν στην υπεράσπιση του συστήματος της εξάρτησης και του αστικού μοντέλου διαχείρισης, με ελαφρές (και ασήμαντες) διαφοροποιήσεις.
Είναι πολύ χαρακτηριστική η τοποθέτηση της ΕΛΑΣ του Τσίπρα για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια τα οποία «δεν θα τα είχαμε ιδρύσει, αλλά δεν θα τα καταργήσουμε», έχοντας εμπεδώσει για τα καλά το μάθημα που πήρε από τα μνημόνια –που ΔΕΝ κατάργησε «με ένα νόμο και ένα άρθρο»).
Παρ’ όλ’ αυτά, η αναστάτωση στο αστικό πολιτικό σκηνικό είναι μεγάλη και προέρχεται κυρίως από την αβεβαιότητα για το τι θα προκύψει από τις επόμενες κάλπες, πού θα βρεθεί ο καθένας και, κυρίως, πώς θα μπορέσει ο επόμενος πολιτικός διαχειριστής να λειτουργήσει αποτελεσματικά για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτό εννοούσε ο Κακλαμάνης της ΝΔ ως «θεραπεία της πολιτικής τοξικότητας», επιχειρηματολογώντας περί εκλογών το φθινόπωρο. Ωστόσο, αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι τα ζητήματα για την ντόπια άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό είναι πολύ σοβαρά για να λυθούν μέσα από την επόμενη κάλπη (όποτε κι αν γίνει). Και φυσικά, ακόμη πιο σοβαρά είναι τα πράγματα για τον λαό και την εργατική τάξη.
- Μεγάλη η πίεση στη ΝΔ, η οποία –παρ’ όλη τη δημοσκοπική πρωτιά της– δέχεται απανωτά πλήγματα τόσο από το εσωτερικό της όσο και απ’ έξω. Η γκρίνια στο εσωτερικό της από βουλευτές που βλέπουν θολό το βουλευτικό τους... μέλλον και ξεσπαθώνουν, και η ανησυχία για το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος από τον Σαμαρά και μια γενικότερη κινητικότητα που εκδηλώνεται γύρω από αυτό το ζήτημα, είναι δείγματα των πιέσεων που δέχεται. Όμως δεν είναι τα μόνα και, κυρίως, δεν είναι τα πιο σοβαρά. Γιατί η ΝΔ εξακολουθεί να δέχεται πλήγματα σε μια σειρά ζητήματα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι υποκλοπές, με βουλευτές και στελέχη της να κατηγορούνται και να ελέγχονται, και το όλο αφήγημα του επιτελικού κράτους να έχει σμπαραλιαστεί. Πιο πρόσφατο πλήγμα, η πρόταση του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για παραπομπή του Τριαντόπουλου σε ειδικό δικαστήριο για το μπάζωμα στα Τέμπη, αλλά και του Αγοραστού σε δίκη για το ίδιο ζήτημα. Πρόκειται για πλήγματα που έχουν άμεση σχέση με τη δυσαρέσκεια των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για την έντονα αμερικανόστροφη πορεία της κυβερνητικής πολιτικής, Όμως δεν αφορούν μόνο τη ΝΔ – αφορούν τον συνολικότερο προσανατολισμό την άρχουσας τάξης και, με αυτήν την έννοια, αφορούν όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό, παλιότερο και νέο. Και αν τώρα αυτός που πλήττεται άμεσα είναι η ΝΔ, το βέβαιο είναι ότι στην τοποθέτηση πάνω στα ζητήματα αυτά δίνουν εξετάσεις όλοι οι υποψήφιοι διαχειριστές.
Θέλοντας να εκτονώσει αυτήν την πίεση και στο πλαίσιο των προεκλογικών υποσχέσεων, ο Κυρ. Μητσοτάκης παρουσίασε το λεγόμενο «Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης 2026-2030» τάζοντας «πακέτο» 23 δισ. και παρουσιάζοντάς το ως αποτέλεσμα «εξαιρετικά επιτυχημένης οικονομικής διαχείρισης» και ως «ένα πραγματικό εφαλτήριο για να κάνουμε ένα μεγάλο αναπτυξιακό άλμα»!!! Πρόκειται για χρήματα κλεμμένα από τον λαό, με προορισμό τμήματα της μεγαλοαστικής –κυρίως– τάξης στα οποία ο Μητσοτάκης επιχειρεί να παρουσιάσει «όραμα», ειδικά από τη στιγμή που σχεδόν ολοκληρώθηκαν οι επενδύσεις του Ταμείου Ανάκαμψης. Υπόσχεται ζεστό χρήμα για «επενδύσεις», την ίδια ώρα που ο λαός δυσκολεύεται να κάνει έστω και μία εβδομάδα διακοπές.
- Και πλάι στην «εξαιρετικά επιτυχημένη οικονομική διαχείριση» που αναγνωρίζει στον... εαυτό του ο Κυρ. Μητσοτάκης, έρχονται και οι δηλώσεις εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι «η Ελλάδα αποτελεί ηγετική δύναμη στον τομέα της αντιτρομοκρατίας και παράδειγμα προς μίμηση για άλλες χώρες στην καταπολέμηση αυτής της απειλής», για να συμπληρώσει: «Αντιμετωπίζοντας από κοινού την ακροαριστερή και αναρχική τρομοκρατία, η Ελλάδα και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν οικοδομήσει μια μακρόχρονη σχέση συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας, η οποία συγκαταλέγεται στις ισχυρότερες παγκοσμίως».
Ήταν μόλις λίγες πριν από αυτές τις δηλώσεις, όταν ο Ρούμπιο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, σε διεθνή διάσκεψη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ με αντικείμενο την «αναζωπύρωση της πολιτικής τρομοκρατίας», έστρωνε τον δρόμο, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην εμπρηστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη και στον θάνατο της μητέρας της πολιτικού της ΝΔ και μιλώντας για «εκτέλεση».
«Ασφάλεια», λοιπόν, υπό την αιγίδα και με τη σφραγίδα των ΗΠΑ, των μεγαλύτερων φονιάδων του πλανήτη, αυτών που ακόμη και στην ίδια τους τη χώρα οπλίζουν τα χέρια δολοφόνων-εκτελεστών όπως η ICE. Και αν, από την μια, τέτοιες δηλώσεις μπορούν να θεωρηθούν στήριξη στη ΝΔ σε αυτήν την άτυπη προεκλογική περίοδο, από την άλλη, αποτελούν σαφή τροχιοδεικτική βολή για μεγαλύτερη φασιστικοποίηση, ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης, στοχοποίηση της αριστεράς και των κομμουνιστικών ιδεών.
Ακριβώς δίπλα σε αυτήν την «ασφάλεια» έρχεται να προστεθεί και μια ακόμη: αυτή που θα μας παρέχει η «Ασπίδα του Αχιλλέα», το αντιπυραυλικό σύστημα που ενέκρινε «μετά βαΐων και κλάδων» το ΚΥΣΕΑ για αγορά από ιδιωτική ισραηλινή εταιρεία. Είναι η «ασφάλεια» που όλοι μπορούμε πλέον να νιώθουμε, δεμένοι ακόμη περισσότερο με το κράτος-δολοφόνο, χωμένοι ακόμη πιο βαθιά στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ, περισσότερο εξαρτημένοι και ρίχνοντας περισσότερο λάδι στη φωτιά, τόσο σε σχέση με τη γειτονική Τουρκία όσο και σε σχέση με την πολεμική ένταση στη Μέση Ανατολή.
- Μέσα σε αυτό το βαθιά αντιδραστικό πολιτικό σκηνικό, μέσα σε αυτήν την αποκρουστική πολιτική κακοφωνία, αυτό που λείπει δεν είναι άλλο από τον λαϊκό παράγοντα. Οι λαϊκοί αγώνες, οι εργατικές διεκδικήσεις βρίσκονται στο περιθώριο. Και γι’ αυτό φροντίζουν όλοι οι πρωταγωνιστές αυτής της πολιτικής κακοφωνίας. Η άμαζη απεργία στον Ασπρόπυργο για τον νεκρό εργάτη, η άμαζη κινητοποίηση της ΑΔΕΔΥ για τη συνταγματική αναθεώρηση, η ανύπαρκτη απεργία για την κυριακάτικη αργία, είναι αποτέλεσμα της διάλυσης που έχουν επιβάλει όλοι αυτοί στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Είναι το αποτέλεσμα της απαξίωσης του λαϊκού παράγοντα και της αποθέωσης της κάλπης και των αστικών «θεσμών». Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που μέσα από το τρίπτυχο «τάξη, ασφάλεια και σταθερότητα» απαιτεί την υποταγή και το αλυσόδεμα του λαού και των εργατών. Και σε αυτό εμείς μπορούμε και πρέπει να αντιτάξουμε το δικό μας τρίπτυχο: «αντίσταση, οργάνωση, αγώνας».
