Η ταχύτητα με την οποία ο ένας αντιπροσφυγικός και αντιμεταναστευτικός νόμος, οδηγία ή σύμφωνο διαδέχεται τον άλλο, κάνοντας το νομικό πλαίσιο ακόμα σκληρότερο και τη ζωή των ξεριζωμένων λαών ακόμα πιο μαύρη, έχει ξεπεράσει κάθε όριο… Αν μπορεί να μιλήσει κανείς για όριο! Μια συνεχής αλληλουχία νόμων και συμφωνιών της ΕΕ τα τελευταία χρόνια και η αντίστοιχή εφαρμογή τους στη χώρα μας προχωρούν παραπέρα την υλοποίηση της επιδίωξης: «Όσους δεν μπορούμε να τους ξεζουμίσουμε, θα τους διώχνουμε». Και μέχρι να τους διώξουμε, θα τους φυλακίζουμε. Άσε που στην επιδίωξή τους να έρθουν, κάποιοι θα πνιγούν…
Έτσι, ενώ στη χώρα μας, στις 12/6, ψηφιζόταν ακόμα ένα αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο (Εφαρμογή Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο), για εναρμόνιση με τις τελευταίες αποφάσεις της ΕΕ, που προβλέπει γρήγορες απελάσεις, παρατάσεις κρατήσεων στα σύνορα, μέχρι και εξονυχιστικό βιομετρικό φακέλωμα, ένα «σύμφωνο» που υποστηρίχθηκε και με τις εμετικές δηλώσεις του Βορίδη να «βυθίσουμε τη βάρκα ή να εφαρμόσουμε τον νέο νόμο», λίγες μέρες μετά (17/6), το ευρωκοινοβούλιο επικύρωνε έναν «νέο κανονισμό επιστροφών» των λεγόμενων «παράτυπων μεταναστών». Σύμφωνα μ΄ αυτόν, η περίοδος κράτησης τους (της φυλάκισής τους, δηλαδή) μέχρι την απέλαση αυξάνεται απ’ τους 6 μήνες, που ίσχυε μέχρι τώρα, στα 2 χρόνια! Με δυνατότητα παράτασης για ακόμα 6 μήνες και με απεριόριστη διάρκεια για όσους θεωρούνται «απειλή για την ασφάλεια».
Ταυτόχρονα, δημιουργούνται οι λεγόμενοι «κόμβοι επιστροφής», εκτός του εδάφους κρατών της Ε.Ε. Σε «τρίτες» λεγόμενες χώρες, με τις οποίες έχουν συμφωνήσει, όπου οι κρατούμενοι πρόσφυγες θα περιμένουν την απέλασή τους στη χώρα καταγωγής τους και οι μετανάστες θα παραμένουν εκεί για απροσδιόριστο, μεγάλο χρονικό διάστημα και χωρίς εγγύηση πως θα επιστρέψουν στη χώρα τους. Με τον νέο κανονισμό, αυστηροποιούνται και οι απαγορεύσεις εισόδου, των οποίων το ανώτερο όριο διάρκειας αυξάνεται απ’ τα 5 στα 10 χρόνια. Ενώ, πάλι, για όσους λέγεται πως «αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια», μπορεί η απαγόρευση να είναι και ισόβια. Έτσι έχουν χαρακτηρίσει, βέβαια, επανειλημμένα τα συστημικά και ιμπεριαλιστικά επιτελεία πολιτικούς πρόσφυγες και διωκόμενους αγωνιστές, στερώντας τους το δικαίωμα του πολιτικού ασύλου ή εκδίδοντάς τους.
Οι ιθύνοντες των επιτελείων της Ε.Ε., όμως, δεν σταματούν εκεί! Προβλέπονται έφοδοι σε σπίτια, σε δομές υγείας (!) και σε χώρους οργανώσεων που βοηθούν μετανάστες. Στο πνεύμα της ποινικοποίησης της αλληλεγγύης, που εισήγαγε και στη χώρα μας το ν/σ που ψηφίστηκε τον περασμένο Φλεβάρη (ν.5275, Πλεύρη-Βορίδη), στο «πρόσωπο» των ΜΚΟ, χωρίς όμως να αφορά μόνο ή κυρίως τις ΜΚΟ, βάσει, πάλι, Οδηγίας της Ε.Ε.
Κι ενώ η πλευρά αυτή της φασιστικοποίησης της κυρίαρχης πολιτικής των ιμπεριαλιστών και των εξαρτημένων απ΄ αυτούς αρχουσών τάξεων, ενάντια στα θύματα των πολέμων, της φτώχειας και της καταπίεσης, καλά κρατεί, η ίδια η πραγματικότητα συνεχίζει να μιλά από μόνη της. Και στη χώρα μας. Νέες καραβιές προσφύγων και μεταναστών έφτασαν στη Μεσόγειο το τελευταίο διάστημα. Απ΄ το Σουδάν, τη Λιβύη κι άλλες χώρες της Βόρειας Αφρικής. Είναι «άσχετη», άραγε, η προέλευσή τους, απ’ την κατάσταση στην οποία έχει οδηγήσει η «πολιτισμένη Δύση» τις χώρες αυτές; Μια κατάσταση διάλυσης, εξαθλίωσης, φατριαστικών συγκρούσεων, ένα πεδίο αντιπαράθεσης των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Και οι ξεριζωμένοι; Κάποιοι πνίγηκαν στη Μάλτα… Άλλοι ναυάγησαν στη Γαύδο… Εκατοντάδες έφτασαν, κατά κύματα, στους Καλούς Λιμένες του Ηρακλείου Κρήτης. Για ν’ ακολουθήσει στη συνέχεια ένας άλλος Γολγοθάς.
Από τη μία, η κυβέρνηση να σχεδιάζει νέες φυλακές για αυτούς, που τις ονομάζει, ψευδεπίγραφα, «δομές φιλοξενίας» και που, όπως έχει αποδείξει η ίδια η πραγματικότητα, θα χαρακτηρίζονται από άθλιες συνθήκες διαβίωσης και υποδομές, ανύπαρκτη ή μηδαμινή ιατρική περίθαλψη, καταπίεση, γκετοποίηση και συνθήκες που τους περιθωριοποιούν. Από την άλλη, ακροδεξιές και ρατσιστικές φωνές – αλλά ακόμα και «επίσημες», σαν το Δημοτικό Συμβούλιο και τον δήμαρχο του Ηρακλείου – που «αγανακτούν» με την παρουσία τους και αντιδρούν στη δημιουργία της «δομής». Όχι γιατί είναι «φυλακή», αλλά γιατί δεν θέλουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Φυλάκιση ή εκδίωξη, λοιπόν; Οι δύο πλευρές του ίδιου (συστημικού) νομίσματος! Αντί για άσυλο, δικαιώματα, δουλειά, σπουδές, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση. Έτσι είχαμε συγκεντρώσεις που στρέφονταν ενάντια στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, μέσα απ’ την αντίθεση στο να γίνει η «κλειστή δομή» στο Ηράκλειο, στο πρώην εργοστάσιο Σκουλούδη, μέσα στον Ιούλη. Αλλά και κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις υποστήριξης των προσφύγων και μεταναστών ενάντια στη φυλάκισή τους και υπέρ των δικαιωμάτων τους.
Όμως υπάρχει και συνέχεια… Στη Σάμο αυτή τη φορά. Όπου η μεταφορά 300 προσφύγων/μεταναστών απ’ την Κρήτη στην εκεί, λεγόμενη, «δομή φιλοξενίας» προκάλεσε επίσης αντιδράσεις απ’ τους «επίσημους» τοπικούς παράγοντες, γιατί θα «τραυματίσει», λένε, την τουριστική εικόνα του νησιού. Φαίνεται ξανά πως τα θέματα που γεννά η προσφυγιά και η μετανάστευση των λαών δεν μπορεί να τα λύσει το σύστημα που τις δημιουργεί. Είτε στις ιμπεριαλιστικές χώρες όπου το «δίλημμα» υπερεκμετάλλευση ή φυλάκιση/απέλαση γίνεται ολοένα και πιο έντονο είτε – πολύ περισσότερο - σε χώρες σαν την Ελλάδα. Που η άρχουσα τάξη και οι κυβερνήσεις της αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σαν «περιττό βαρίδι». Που εκλιπαρούν τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά για «κατανόηση». Που τους εργαλειοποιούν στην κόντρα τους με την τουρκική αστική τάξη. Που τους φυλακίζουν, τους «επαναπροωθούν» και τους απελαύνουν όταν δεν μπορούν να τους ξεζουμίζουν, όπως στα φραουλοχώραφα ή στα λεγόμενα «μεγάλα έργα». Που δεν μπορούν να διαχειριστούν τις αυξημένες ροές. Που τους αποκλείουν ολοένα και περισσότερο απ΄ την κοινωνική ζωή, όπως φαίνεται κι απ΄ τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης που τίθεται για ψήφιση στη Βουλή, σύμφωνα με τον οποίο κοινότητες μεταναστών αποκλείονται απ΄ τα λεγόμενα Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων (ΣΕΜΠ) με το αιτιολογικό ότι δεν είναι εγγεγραμμένες στο Μητρώο Ελληνικών και Ξένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου. Βλέπετε, εδώ οι ΜΚΟ είναι «καλές», ενώ με στόχο την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης είναι «κακές».
Δεν μπορεί το σύστημα αυτό, της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, ένα σύστημα εχθρικό προς τους Έλληνες εργαζομένους, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους άνεργους, τη νεολαία και τον λαό να «λύσει» τα ζητήματα που προκύπτουν. Το ζήτημα της επιβίωσης, της στέγης, της δουλειάς, της περίθαλψης. Δεν μπορούν να τα λύσουν αυτά τα διαχειριστικά προγράμματα των κυβερνήσεων. Που όχι μόνο δεν δίνουν δεκάρα για τις ανάγκες, τα δίκια και τα συμφέροντα του λαού και των λαών, αλλά και νομοθετούν και επιτίθενται ενάντιά τους. Τόσο στους Έλληνες όσο και στους πρόσφυγες και μετανάστες. Απαντήσεις και διέξοδοι μπορούν να δοθούν μόνο απ΄ τη μεριά των «από κάτω». Απ΄ την κοινή τους πάλη για διεκδίκηση ζωής με δικαιώματα. Που θα επιβάλει με σκληρούς αγώνες κατακτήσεις και νίκες για όλους, Έλληνες και ξένους.
