Για την πρόταση του ΠΑΜΕ προς τα σωματεία για τα εργατικά ατυχήματα
Επίκαιρες ερωτήσεις και σχετικά ερωτήματα
«Όχι στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες». «Τα εργατικά ατυχήματα θα τα αποτρέψουν οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους». Αυτά ειπώθηκαν και λέγονται από συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ σε μια σειρά συνελεύσεις σωματείων, την τελευταία περίοδο που τα εργοδοτικά εγκλήματα έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Και συμφωνούμε μέχρι κεραίας.
Όμως, στις ίδιες διαδικασίες, από τους ίδιους ανθρώπους, αυτό που προτείνεται στην πράξη είναι η πραγματοποίηση συναντήσεων των σωματείων με βουλευτές του ΚΚΕ, προκειμένου οι τελευταίοι να ενημερώσουν το σωματείο σχετικά με την πρόσφατη επίκαιρη ερώτησή τους στη Βουλή σχετικά με τα εργατικά ατυχήματα. Το είδαμε, για παράδειγμα, στην απόπειρα γενικής συνέλευσης του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας ενόψει της κλαδικής απεργίας στις 24/6, σε συνέχεια της αντίστοιχης συνάντησης που είχε πραγματοποιήσει νωρίτερα το Συνδικάτο Οικοδόμων.
Εύλογα δημιουργούνται μια σειρά ερωτήματα. Πώς μια δύναμη μπορεί να υποστηρίζει πως οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να ελπίζουν από τις κοινοβουλευτικές διεργασίες και ταυτόχρονα να τους καλεί να στηρίξουν μια επερώτηση στο κοινοβούλιο; Πώς ακριβώς δεν καλλιεργεί αυταπάτες η στοίχιση πίσω από την κατάθεση ερώτησης προς τους κυβερνητικούς εκπροσώπους για τα εργατικά ατυχήματα, λες και δεν γνωρίζουν γι’ αυτά, καλώντας τους μάλιστα να πάρουν θέση και να τοποθετηθούν για τα μέτρα που θα λάβουν για την αποτροπή τους, λες και δεν είναι οι ίδιοι που ψήφισαν πχ. το 13ωρο, όταν αποδεδειγμένα οι πιθανότητες τραυματισμού και θανάτου εκτινάσσονται μετά το 8ωρο;
Πώς ακριβώς η κατεύθυνση ότι μόνο εμείς οι εργαζόμενοι, επιβάλλοντας τους όρους μας με αγώνες απέναντι στην εργοδοσία, μπορούμε να αποτρέψουμε να θρηνούμε νεκρούς συναδέλφους, συμβαδίζει με μια σειρά αιτήματα που διαβάζουμε στη συγκεκριμένη επερώτηση του ΚΚΕ στις 17/3/2026 (αναφέρουμε μερικά ενδεικτικά):
- Αποφασιστική ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού και της υλικοτεχνικής υποδομής της Επιθεώρησης Εργασίας, της Επιθεώρησης Μεταλλείων και όλων των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους σε όλες τις περιοχές της χώρας. Προσανατολισμός των επιθεωρήσεων στην αποκλειστική εργοδοτική ευθύνη για την πρόληψη και αντιμετώπιση του επαγγελματικού κινδύνου.
- Απαγόρευση απόλυσης εργαζομένων.
- Να επαναλειτουργήσουν οι Μεικτές Επιτροπές Υγείας και Ασφάλειας στις Κατασκευές και τα Ναυπηγεία.
Η πολιτική λογική που αποτυπώνουν τα παραπάνω είναι αυτή της εναπόθεσης του ζητήματος της ασφάλειας των εργαζομένων αποκλειστικά σε «ουδέτερους» κρατικούς θεσμούς, όπως η Επιθεώρηση Εργασίας ή η Επιθεώρηση Μεταλλείων του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Τους ίδιους δηλαδή που είτε απλά διαπιστώνουν και αδιαφορούν, είτε παίζουν ξεδιάντροπα από την πλευρά της εργοδοσίας. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» έγιναν 4 έλεγχοι της Επιθεώρησης Εργασίας μέσα στο 2025, με τον τελευταίο τον Νοέμβρη του 2025, 2 μήνες πριν τη δολοφονία των 5 εργατριών από την έκρηξη προπανίου που διέρρεε (και μύριζε) μέσα στην εγκατάσταση για μήνες.
Πέρα από τους βερμπαλισμούς, όμως, η γραμμή και η δράση του ΚΚΕ στα σωματεία είναι ξεκάθαρη. Η καθημερινή συζήτηση και πάλη στους χώρους δουλειάς, οι απεργίες του κλάδου των κατασκευών (που θρηνεί και τους περισσότερους νεκρούς), οι απεργιακές συγκεντρώσεις, οι συνελεύσεις των σωματείων, έρχονται -στην καλύτερη- να ενισχύσουν την κοινοβουλευτική παρουσία του ΚΚΕ και να συμβάλουν στην πίεση της αποδοχής των προτάσεών του προς την κυβέρνηση. Το σύνθημα «Με το ΚΚΕ στον αγώνα για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς» σε αφίσα που κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη ενόψει ομιλίας, αποτυπώνει με αρκετά σαφή τρόπο τη λογική του ΚΚΕ.
Αυτή η λογική, ωστόσο, όταν μάλιστα κατατίθεται και σαν πρόταση προς υλοποίηση σε μια σειρά σωματεία, αναπόφευκτα δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι «κάτι μπορεί να βγει από αυτό», ενώ λειτουργεί και σαν άλλοθι για την απουσία ουσιαστικής δράσης. Παρ’ όλες τις ερωτήσεις και τις προτάσεις νόμου, κάθε χρονιά έχουμε περισσότερους νεκρούς εργάτες από την προηγούμενη. Και στο επιχείρημα ότι «θα βοηθήσει να ανοίξει στη Βουλή το ζήτημα και να ευαισθητοποιήσει» εμείς απαντάμε: δεν αρκούν τα -δηλωμένα- 20.500 εργατικά ατυχήματα (55 τη μέρα, δηλαδή) και οι 201 νεκροί μόνο για το 2025, για να ευαισθητοποιήσουν;
Οι εργαζόμενοι μια χαρά αντιλαμβάνονται, γνωρίζουν και βιώνουν καθημερινά τα εργασιακά κάτεργα και τον φόβο του αν θα γυρίσουν σπίτι ζωντανοί και αρτιμελείς. Το κρίσιμο ζήτημα είναι, και εκεί έρχεται η ευθύνη των δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο εργατικό κίνημα, να αναγνωρίσουν τη δυνατότητα του συλλογικού τους αγώνα να επιβάλει όρους στην εργοδοσία, προκειμένου να μπει φρένο στο καθημερινό μακελειό. Και επειδή και οι εκλογές πλησιάζουν και θα ακουστούν διάφορα από διάφορους, τόσο πιο αναγκαία γίνεται η κατάκτηση πλατιά από τους εργαζόμενους της αντίληψης ότι ούτε οι εκλογικές ούτε εν γένει οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες μπορούν να τροποποιήσουν τα δεδομένα προς όφελος των εργαζομένων. Και σε αυτή την κατεύθυνση, η συγκεκριμένη λογική των ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, αποτελεί εμπόδιο.
