Δεν βγαίνει ο μήνας, δεν παλεύεται η βδομάδα, αγκομαχούμε κάθε μέρα! Αυτά είναι τα νέα των εργατικών-λαϊκών οικογενειών από το «μέτωπο» της επιβίωσης και απέναντι στα διογκούμενα κύματα ακρίβειας σε τρόφιμα, στέγη, ενέργεια. Η κατάσταση αυτή έχει διαμορφωθεί ενώ τα φτωχά λαϊκά στρώματα έχουν ήδη παραιτηθεί από την ικανοποίηση βασικών διατροφικών αναγκών, έχουν εγκαταλείψει την «πολυτέλεια» της θέρμανσης και όταν δεν χάνουν τα σπίτια τους στους πλειστηριασμούς, στοιβάζονται σε κακές και χειρότερες συνθήκες στέγασης.
Ταυτόχρονα η ΕΚΤ «προειδοποιεί» για νέα επερχόμενα κύματα ανατιμήσεων στα τρόφιμα και όλες οι εκτιμήσεις των κέντρων και των παραγόντων του συστήματος συγκλίνουν στο συμπέρασμα της μεγαλύτερης επιδείνωσης της κατάστασης. Τα παπαγαλάκια του συστήματος και της κυβέρνησής του λένε και ξαναλένε στα κανάλια τους για τα «φιλολαϊκά μέτρα», τις «παροχές» , τις «διευκολύνσεις», «τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις», αλλά μόνο αυτοί ακούν αυτές τις κατασκευές τους, που φυσικά δεν αμβλύνουν τα βάσανα του λαού.
Όμως η συνθήκη του κόστους ζωής που δεν αντιμετωπίζεται, για να λογαριαστεί σωστά πρέπει να συμπεριλάβει τα μεγάλα χτυπήματα στα πιο στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα που δέχεται ο εργαζόμενος λαός και τα παιδιά του. Το πετσόκομμα σε ασφάλιση και περίθαλψη, η αντιδραστική έφοδος ενάντια στη δωρεάν παιδεία και το δικαίωμα στις σπουδές αποτελούν βασικούς όρους της ζωής του λαού.
Κυβέρνηση και «αντιπολίτευση» υπερασπίζονται αυτή την κατάσταση και τις άμεσες προοπτικές επιδείνωσής της οχυρωμένοι πίσω από τη «δημοσιονομική σταθερότητα» με βάση την οποία κοστολογούνται η ζωή και τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας. Βέβαια η «σταθερότητα» αυτή και οι απαιτήσεις της δεν «πέφτουν από τον ουρανό», δεν είναι μια «αντικειμενική μέτρηση» αφού τέτοιες μετρήσεις δεν υπάρχουν σε μια ταξική κοινωνία. Η «σταθερότητα» αυτή σε τελική ανάλυση δεν είναι παρά η μορφοποίηση των συμφερόντων και των απαιτήσεων των ξένων και ντόπιων αφεντικών στις δοσμένες συνθήκες κρίσης και πολέμου. Απαιτήσεις και συμφέροντα που κλιμακώνονται και γίνονται ολοένα και πιο ληστρικά και πιο κυνικά για τη ζωή του λαού, για την ίδια την επιβίωσή του.
Μια κυνικότητα που κάθε άλλο παρά διαταράσσεται από τις –εντελώς επιμέρους- αποκαλύψεις για τις αρπαχτές και τα κάθε είδους «νταβατζιλίκια» μέσω των οποίων πλουτίζουν τα ντόπια αφεντικά. Γιατί αυτά τα στοιχεία είναι εγγενή της εξαρτημένης άρχουσας τάξης που οι κορυφές της θησαυρίζουν με τα μεγάλα και πολεμικά έργα που χρειάζονται οι ιμπεριαλιστές πάτρωνές τους.
Ωστόσο το βασικό όπλο, το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζουν την κλιμάκωση της άγριας επίθεσης στον λαό και τη νεολαία δεν είναι άλλο από τον βαρύ αρνητικό συσχετισμό. Η αποσυγκρότηση των όρων οργάνωσης και πάλης του λαού και της νεολαίας -μέσα σε μια διαδρομή δεκαετιών- είναι η πραγματική ισχύς του συστήματος απέναντι στο λαό. Η «άλωση»-διάλυση των οργάνων της εργατικής-λαϊκής πάλης από τις αστικές δυνάμεις και με την πολύτιμη για αυτές συνδρομή του καθεστωτικού ρεφορμισμού της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι η «βάση» εξαπόλυσης της άγριας αντεργατικής–αντιλαϊκής πολιτικής.
Ωστόσο, οι ταξικές–κοινωνικές αντιθέσεις οξύνονται ολοένα περισσότερο και δεν «χωρούν» στις πολιτικές προδιαγραφές που το σύστημα έχει διαμορφώσει. Η εξέγερση της νεολαίας στη Γαλλία, οι μεγάλοι μαχητικοί αγώνες νεολαίας και λαού στην Ευρώπη από τη μια αποκαλύπτουν ακόμα περισσότερο τα πραγματικά κοινωνικά δεδομένα της γηραιάς Ηπείρου, δίνουν κι άλλο χτύπημα στον μύθο της «ανεπτυγμένης και δημοκρατικής Ευρώπης». Από την άλλη, βεβαιώνουν πως συνεχίζει να ισχύει η βασική αλήθεια «έτσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δεν θα μείνουν». Αποδεικνύουν δηλαδή πως η ταξική πάλη διαμορφώνει όρους για να αλλάξει ο αρνητικός συσχετισμός, για να συγκροτήσουν τις δυνάμεις τους, να διεκδικήσουν τα δίκια τους και την προοπτική τους οι εργάτες και οι λαοί.
Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο οι εγχώριοι κυβερνητικοί και άλλοι παράγοντες του συστήματος επιμένουν μανιασμένα στην ανάγκη της υποταγής! Καταγγέλλουν σαν απαράδεκτη, σαν οπισθοδρομική και περίπου αντεθνική κάθε πάλη, κάθε κινητοποίηση, κάθε ξεσηκωμό! Από τον γενικευμένο λαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στο «ασφαλιστικό Γιαννίτση» το 2000, μέχρι την εξέγερση της νεολαίας το 2008 και τη μεγάλη λαϊκή πάλη του 2010-2011. Όλα αυτά –με το ζήτημα της νεολαίας να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της τρομοκράτησης και της συκοφαντίας τους-, μας «εξηγούν», ήταν αιτίες «καθυστέρησης». Και πρέπει να τα αφήσουμε για πάντα πίσω! Έφτασαν στο σημείο να «αναλύουν» και να «εξηγούν» τα οικονομικά προβλήματα της Γαλλίας σαν αποτέλεσμα των πολλών και μεγάλων ξεσηκωμών που έχουν συμβεί στη χώρα αυτή τις δύο τελευταίες δεκαετίες!
Απειλούν λοιπόν έναν ολόκληρο λαό που εξαθλιώνεται και μια νεολαία που ζει σε άθλιο παρόν και δεν έχει μέλλον πως αν αντισταθούν στις πολιτικές τους και αν διεκδικήσουν τα σφαγιασμένα δικαιώματά τους θα… βρεθούν σε άσχημη κατάσταση! Δίπλα λοιπόν και μαζί με την «κουλτούρα των φερέτρων», πρέπει να ενσωματώσουμε και την «κουλτούρα της εξαθλίωσης»! Αυτός είναι ο μοναδικός και ενάρετος δρόμος που έχουμε, λαός και νεολαία, να ακολουθήσουμε!
Όλα αυτά λέγονται με «μια φωνή» από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του συστήματος και ενώ βρίσκονται σε προεκλογικό καβγά, που για την υπόθεση του λαού το πολύ πολύ να φτάνει στη διαφωνία για το αν θα δοθεί μισό ή ένα «κατευναστικό» ψίχουλο! Βεβαίως, ο φόβος τους υπάρχει και είναι έντονος. Μέχρι και ο Καραμανλής -που το 2008 ως πρωθυπουργός διαβεβαίωνε πως «η κρίση δεν αφορά την Ελλάδα»- τώρα με άλλο ρόλο προειδοποιεί για την μεγάλη «έξαρση των ανισοτήτων», για τη διαλυμένη «μεσαία τάξη» (μέχρι εκεί φτάνουν, εργατική τάξη και φτωχός λαός δεν υπάρχει…) και για τον «μολυβένιο ουρανό» που βρίσκεται μπροστά μας.
Ο εργαζόμενος λαός μέρα τη μέρα μια βεβαιότητα διαμορφώνει. Πως δεν του φτάνει η δύναμή του για να δουλεύει δύο και τρεις δουλειές για να βγάλει το ενοίκιο και τα τρόφιμα. Πως δεν αντέχει να υποχωρεί από τα χαμένα του δικαιώματα σε ασφάλιση–σύνταξη–περίθαλψη και να κάνει αυτές τις δουλειές. Πως όσα βήματα κάνει πίσω τόσο πιο μαύρο γίνεται το παρόν και το μέλλον των παιδιών του. Και τα παιδιά του, οι νέοι και οι νέες αυτής της χώρας, ζώντας ήδη μια χειρότερη ζωή από τους γονείς τους, ανιχνεύουν και ανακαλύπτουν με τον πιο επώδυνο τρόπο πως δεν τα χωράει αυτός ο κόσμος. Τα θέλει στην καλύτερη περίπτωση σαν ισόβιους δούλους, το καθένα μόνο του περιπλανώμενο σε ένα σκοτεινό τοπίο που όλο και μαυρίζει από τις πολεμικές, εθνικιστικές και φασιστικές ιαχές του συστήματος.
Δίπλα σε αυτή τη βεβαιότητα χτίζεται και η ανάγκη να βρει την πραγματική του δύναμη ο λαός. Στον δρόμο του αγώνα και του μαζικού ξεσηκωμού. Εκεί που δεν είσαι «ένας» που παλεύει να επιβιώσει, αλλά πολλοί μαζί. Εκεί που αλλάζουν τα δεδομένα που το σύστημα τα παρουσιάζει σαν αμετάβλητα, γιατί βγαίνει στο προσκήνιο η δύναμη που λείπει. Εκεί που η υπόθεση της ζωής των πολλών δεν κρίνεται από τα προεκλογικά προγράμματα του συστήματος, αλλά από τα συμφέροντα και την προοπτική που χρειάζεται και αξίζει η κοινωνική πλειοψηφία!
