Σκηνικό τρομοκρατίας ενάντια στους αγώνες μας και τις ζωές μας
Θα μας βρουν απέναντι και οργανωμένους!
«Φτάνει πια με τη βία της Άκρας Αριστεράς» ωρυόταν ο Γεωργιάδης με αφορμή την προβοκατόρικη επίθεση με γκαζάκια στα σπίτια τριών στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της μητέρας ενός από αυτά. Στο ίδιο μήκος κύματος με τον ακροδεξιό Γεωργιάδη «ξιφούλκησαν» πλήθος στελεχών της ΝΔ, ακροδεξιά και μη, και φυσικά ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης. Σαν έτοιμοι από καιρό, και έχοντας καταλήξει περί της πολιτικής ταυτότητας των δραστών!
Μεμιάς βγήκαν ξανά στο προσκήνιο όλες οι αντιδραστικές θεωρίες που χρησιμοποιούνται κατά καιρούς από τις δυνάμεις του συστήματος για να σπιλώσουν την Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Τα ιδεολογικά κατασκευάσματα περί «δύο άκρων» και «συγκοινωνούντων δοχείων» πλημμύρισαν τα αστικά ΜΜΕ, θέλοντας να συσχετίσουν τις αριστερές και κομμουνιστικές ιδέες και τους ταξικούς αγώνες για κοινωνική απελευθέρωση, με τα ακροδεξιά και φασιστικά κηρύγματα της κοινωνικής και ταξικής υποδούλωσης, τα οποία οι ίδιοι προωθούν και σιγοντάρουν (όταν δεν τα διατυπώνουν δημόσια). Είναι μια περίτρανη απόδειξη των πραγματικών φόβων και της πραγματικής αγωνίας της άρχουσας τάξης και των πολιτικών υπηρετών της. Είναι οι φόβοι για τις αγωνιστικές εκρήξεις του λαού και της νεολαίας που πυροδοτούνται από την ίδια την πολιτική τους. Είναι η αγωνία μπροστά στην αυξανόμενη απήχηση που έχουν ξανά οι επαναστατικές, κομμουνιστικές ιδέες ως πραγματικό αντίβαρο και πραγματική διέξοδος από τον θανατηφόρο μονόδρομο της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.
Μέσα σε αυτό το αντιδραστικό τους ντελίριο έβαλαν στο στόχαστρο τα πάντα: από τα τρικάκια (που πρέπει να θεωρούνται... τρομοκρατία) και την κινηματική δραστηριότητα, μέχρι συνολικά την έννοια της οργάνωσης και της συλλογικής πάλης. Και από δίπλα, νέες «προτάσεις» για παραπέρα ποινικοποίηση της πολιτικής δραστηριότητας, για μεγαλύτερη περιστολή των πολιτικών ελευθεριών, δηλαδή για επέκταση της φασιστικοποίησης. Είναι ο μόνος τρόπος άμυνας ενός πολιτικού συστήματος σε κρίση, ανυπόληπτου και επικίνδυνου. Που κάθε του κίνηση καταλήγει σε νέα, σφοδρότερη επίθεση στον λαό και την εργατική τάξη.
ΔΕΝ ΠΕΙΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ η υποκριτική οργή και οι θεατρινισμοί των κυβερνητικών στελεχών και του αστικού πολιτικού συστήματος. Θέλουν να εμφανιστούν ως υπερασπιστές της ανθρώπινης ζωής! Ποιοι; Αυτοί που προωθούν μια πολιτική που δολοφονεί καθημερινά – από τα Τέμπη και τη Βιολάντα, μέχρι τον καθημερινό φόρο αίματος που πληρώνουν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς. Αυτοί που απαξιώνουν και «σκοτώνουν» τη ζωή του εργαζόμενου και του συνταξιούχου μέσα από την πιο βάρβαρη εκμετάλλευση και τις συνθήκες εξαθλίωσης που τους επιβάλλουν. Αυτοί που διατάζουν τη νεολαία να υποταχθεί ισόβια στη σύγχρονη δουλεία. Αυτοί που οπλίζουν τα χέρια των δυνάμεων καταστολής που μερικές μέρες μετά γάζωσαν τον 20χρονο στο Άργος. Αυτοί που στρώνουν το έδαφος για να λειτουργούν «Βιολάντες» σε όλη τη χώρα, όπως συνέβη στον Ασπρόπυργο με 11 τραυματίες εργαζόμενους, από τους οποίους οι τρεις βρίσκονται διασωληνωμένοι.
ΔΕΝ ΠΕΙΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ η κάλπικη ευαισθησία τους! Γιατί είναι υπηρέτες των μεγαλύτερων φονιάδων του πλανήτη. Γιατί υπηρετούν με τη μέγιστη προθυμία τα δολοφονικά σχέδια των ιμπεριαλιστών. Γιατί συντάσσονται με τη δολοφονική δράση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Γιατί συμπράττουν στη συνέχιση του σφαγείου που εξελίσσεται στην Ουκρανία. Γιατί την ώρα που η γραμμή πολέμου των ΗΠΑ επανήλθε δριμύτερη στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ο Μητσοτάκης έδωσε για άλλη μια φορά τα πιο θερμά του διαπιστευτήρια διεκδικώντας να είναι ο «εκλεκτός» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Το ίδιο κάλπικη όμως είναι και η στάση της αντιπολίτευσης. Οι κριτικές της περί «εργαλειοποίησης» της επίθεσης δεν μπορούν να κρύψουν τη στοίχισή της στη βασική στόχευση αυτής της κυβερνητικής γραμμής. Την ίδια πολιτική υπηρετούν, τους ίδιους φόβους έχουν για τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Για την υπηρέτηση των ίδιων συμφερόντων –του ιμπεριαλισμού και της άρχουσας τάξης– πασχίζουν, και για λογαριασμό αυτών των συμφερόντων θέλουν να κρατήσουν τις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες στο περιθώριο. Εξάλλου, το ομολογούν χωρίς ντροπή (για την ακρίβεια, το παρουσιάζουν και ως εύσημο!) ότι νοιάζονται για την «κοινωνική συνοχή», ενάντια στην «εμφυλιοπολεμική ρητορική» και τον «διχασμό». Και ενάντια στην ταξική πάλη και τους ταξικούς αγώνες, λέμε εμείς! Στην πραγματικότητα, ως επίδοξοι διαχειριστές, έδωσαν για μια ακόμη φορά εξετάσεις υποταγής στην αστική τάξη. Και σε κάθε ανάλογη πίεση που θα δέχονται, θα ευθυγραμμίζονται ακόμη περισσότερο.
Όσο ο λαός και η εργατική τάξη βρίσκονται στο περιθώριο, τόσο θα δίνεται χώρος στις δυνάμεις του συστήματος να ξεδιπλώνουν την αντιδραστική τους επίθεση και σε όλα τα επίπεδα. Όσο δεν δίνουν τον τόνο οι λαϊκοί και ταξικοί αγώνες, τόσο θα τον δίνουν οι φωνές του συστήματος και της αντίδρασης, και θα τροφοδοτούνται τα συντηρητικά, δεξιά και ακροδεξιά αντανακλαστικά. Οι λαϊκοί αγώνες θα παρουσιάζονται ως «αστάθεια», οι εργατικές διεκδικήσεις ως «δημοσιονομική εκτροπή», ο συνδικαλισμός ως «συντεχνιακό συμφέρον» και η πολιτική παρέμβαση ως «εγκληματική δράση».
- Γι’ αυτό και έχουν τεράστιες ευθύνες όλοι όσοι συμβάλλουν στην απραξία του λαϊκού και εργατικού κινήματος και υπονομεύουν τους αγώνες. Όπως οι ρεφορμιστές του ΚΚΕ, του οποίου η ηγεσία αποτελεί θλιβερό δεκανίκι του συστήματος. Θριαμβολογεί για εκλογικές πρωτιές (όπως, για παράδειγμα, στην ΟΛΜΕ) την ώρα που τα λαϊκά προβλήματα πολλαπλασιάζονται και διογκώνονται. Σαλπίζει «αντεπιθέσεις», ενώ προκηρύσσει απεργίες-τουφεκιές στον αέρα και ενώ η κυβερνητική πολιτική ξεδιπλώνεται ανεμπόδιστα. Στην πραγματικότητα, η ηγεσία αυτή συγκυβερνά ήδη με τις δυνάμεις του συστήματος σε σωματεία, ομοσπονδίες κ.λπ., αναλαμβάνοντας ακόμα και τον πρώτο ρόλο στην κατάπνιξη των αγωνιστικών διαθέσεων και μεγαλώνοντας πολύ περισσότερο τα εμπόδια για να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο οι νέοι και οι εργαζόμενοι στην ταξική πάλη. Είναι πολύ χαρακτηριστική και η στοίχισή της με την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τις απαιτήσεις των δολοφόνων, αφού ούτε καν κομματικού χαραχτήρα κινητοποίηση δεν διοργάνωσε για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ.
- Απέναντι σε αυτήν τη μαύρη και θλιβερή πραγματικότητα, η μόνη πραγματική και ελπιδοφόρα απάντηση είναι η γραμμή της οργάνωσης και της πάλης των μαζών. Είναι η μόνη γραμμή που μπορεί να αναδείξει τις πραγματικές δυνάμεις των μαζών και να δώσει προοπτική, όπως δείχνει και η σημαντική επιτυχία που κατέγραψε ο αγώνας ενάντια στις διώξεις και τα πειθαρχικά με την ομόφωνα αθωωτική απόφαση του πειθαρχικού συμβουλίου για τους εκπαιδευτικούς Χρύσα Χοτζόγλου και Δημήτρη Χαρτζουλάκη. Είναι η γραμμή που συγκεντρώνει, συγκροτεί και αναπτύσσει ένα δυναμικό για τον μακρύ δρόμο της πάλης, που έχουν να διαβούν λαός και νεολαία κόντρα στις εκλογικές, διαχειριστικές και κοινοβουλευτικές αυταπάτες (και απάτες) που κατακλύζουν και τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και στο κίνημα.
