Δεν άντεξαν τα φασιστικά εξαπτέρυγα του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης της ΝΔ, Πλεύρης-Γεωργιάδης, το βάρος από τη συγκίνηση και την περηφάνια που προκάλεσαν στον λαό και τη νεολαία οι φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών από τον τόπο εκτέλεσης της Καισαριανής και ξέσπασαν σε ένα αντικομμουνιστικό παραλήρημα, για τον «αντεθνικό ρόλο της Αριστεράς και του ΚΚΕ». Για τον «αντεθνικό ρόλο στη Μικρασιατική εκστρατεία και τον Εμφύλιο» μίλησε ο ένας, ενώ ο άλλος είπε ότι «Εγώ δεν σέβομαι τους αγώνες της Αριστεράς. Για την ακρίβεια, θεωρώ πως η Αριστερά όσους αγώνες έκανε, ήταν επί ζημία της Ελλάδας».
Σίγουρα οι παρεμβάσεις τους δεν ήταν δική τους πρωτοβουλία, αλλά ήταν ξεκάθαρα κεντρική κυβερνητική επιλογή, καθώς αυτή δεν μπορούσε να μείνει μόνο στην αναγκαστική ανακήρυξη των φωτογραφιών σε μνημείο συλλογικής μνήμης και στην εξαγορά τους. Αντίθετα, έπρεπε να «επενδυθεί» με τη γνωστή αντικομμουνιστική προπαγάνδα, με στόχο να μειώσει την επίδραση που έχουν στις συνειδήσεις του λαού και της νεολαίας το περήφανο παράστημα και οι υψωμένες γροθιές των κομμουνιστών μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Το «φάντασμα του κομμουνισμού» στοιχειώνει τους κυρίαρχους
Δεν είναι μόνο ο Μητσοτάκης, ο Πλεύρης, ο Γεωργιάδης και όλη η κυβέρνηση της ΝΔ που πρωτοστατούν στον αντικομμουνισμό και προσπαθούν να βάλουν εμπόδια στη συνάντηση των εργατικών-λαϊκών μαζών με την ιδεολογία της απελευθέρωσης από τα δεσμά του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί την επίσημη ιδεολογία του συστήματος σε Δύση και Ανατολή. Από τον Τραμπ, που κατηγορεί πολιτικούς του αντιπάλους ως μαρξιστές-λενινιστές, έως τον Πούτιν, που κατηγορεί τον Λένιν και τον Στάλιν για την αυτονομία της Ουκρανίας και τον Σι, που έχει βγάλει στην παρανομία όσους Κινέζους κομμουνιστές υποστηρίζουν τον Μάο. Για να μην μιλήσουμε για το αντικομμουνιστικό πογκρόμ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου κόμματα και σύμβολα έχουν κηρυχθεί παράνομα και οι διώξεις διαδέχονται η μία την άλλη, με την επίσημη θέση της ΕΕ να ταυτίζει κομμουνισμό και φασισμό-ναζισμό. Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι οι κυρίαρχοι και οι υποτακτικοί τους δεν έχουν ξεμπερδέψει με το «φάντασμα», όπως αισιοδοξούσαν την περίοδο των καταρρεύσεων του 1989-1991 και έστηναν φιέστες. Αλλά γνωρίζοντας οι ίδιοι πολύ καλά ότι το σύστημά τους γεννάει τις συνθήκες για την αναγέννηση και την ανασυγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και την ανάπτυξη δεσμών με πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα, παίρνουν τα μέτρα τους. Τόσο στο ιδεολογικό πολιτικό επίπεδο όσο και στο άμεσα κατασταλτικό, με στόχο να βγάλουν οριστικά και αμετάκλητα την Αριστερά και το Κομμουνιστικό Κίνημα εκτός ιστορικής προοπτικής. Η πολιτική τους αυτή συνδυάζεται με τον στρατηγικό στόχο της επίθεσης απέναντι στην εργατική τάξη και τη μετατροπή της σε απλό εργαλείο της παραγωγικής διαδικασίας, χωρίς δικαιώματα και ταξική θέση ανταγωνιστή του κεφαλαίου. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, η αντικομμουνιστική επίθεση πάει χέρι-χέρι με την καταιγίδα των αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Οι κυρίαρχοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα αποτελεί την πραγματική απειλή για τα συμφέροντα και το σύστημά τους, σε αντίθεση με τον ρεφορμισμό και τη σοσιαλδημοκρατία, που έχουν συνδεθεί οργανικά πλέον με το σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και των πολέμων.
Τι ανησυχεί τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ ;
Σε μια περίοδο αστάθειας και κατακερματισμού του αστικού πολιτικού συστήματος στη χώρα, που εντείνεται από τις «αποκαλύψεις» και τις δικογραφίες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, προϊόν του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων και με επιταχυντή τον πόλεμο, έχουμε μπει πλέον σε μία περίοδο σοβαρής πολιτικής κρίσης. Σε μία τέτοια περίοδο, οι φόβοι της ντόπιας άρχουσας τάξης και του πολιτικού της προσωπικού ήταν πάντα να μην «ξεφύγουν» τα πράγματα όσον αφορά την εργατική-λαϊκή συνείδηση, τις λαϊκές αντιστάσεις και διεκδικήσεις. Βασικός στόχος, να υψωθούν αναχώματα και φραγμοί προς Αριστερά και πολύ περισσότερο προς κομμουνιστική κατεύθυνση. Οι απειλές και η τρομοκρατία Γεωργιάδη προς τους «κομμουνιστές γιατρούς» που αντιδρούν στην κατεδάφιση της περίθαλψης, οι καταγγελίες του «πτυχιούχου» Λαζαρίδη για τους «τεμπέληδες της Αριστεράς», το αντικομμουνιστικό ντελίριο της «ομάδας αλήθειας» της ΝΔ, όλα είναι κομμάτια μίας ενιαίας πολιτικής κατεύθυνσης, ταυτόχρονα με την καταστολή, την τρομοκρατία, την ένταση της φασιστικοποίησης.
Ιδιαίτερος στόχος του αντικομμουνισμού η νεολαία
Διαχρονικά η νεολαία βρίσκεται στο στόχαστρο του συστήματος, για να «εκπαιδευτεί» στη στήριξη και την αναπαραγωγή του, ακόμη και να χύσει το αίμα της στους άδικους πολέμους για τα συμφέροντά του. Αν σε περασμένες περιόδους αυτή η «εκπαίδευση» είχε κάποια κίνητρα και στόχους, από την επιστημοσύνη μέχρι την κοινωνική ανέλιξη, σήμερα σε μία περίοδο σήψης και βαρβαρότητας, το μόνο που μπορεί να τάξει το σύστημα για τα μεγαλύτερα τμήματα της νεολαίας είναι ένα μέλλον εξαθλίωσης και πολέμων. Η ιδεολογική βάση για να μην μπει η νεολαία σε κατεύθυνση κριτικής και αμφισβήτησης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος είναι η προπαγάνδα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική», «το σύστημα είναι ανίκητο», «ο κομμουνισμός τελείωσε». Από δίπλα βρίσκεται η ανάπτυξη ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων, δήθεν «αντισυστημικών», που στο στόχαστρό τους έχουν το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα και κύριο στόχο τη διαμόρφωση αντιδραστικών συνειδήσεων μέσα στη νεολαία.
Η αντικομουνιστική προπαγάνδα και πολιτική αναπτύσσεται μέσα σε ένα ευνοϊκό κλίμα, που διαμόρφωσαν η υποχώρηση και η ήττα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, η κυριαρχία του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού, η ολομέτωπη επίθεση του συστήματος, καθώς και η μετάλλαξη πρώην αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων σε συμπληρώματα του αστισμού και του ιμπεριαλισμού. Μέσα σε αυτό το κλίμα μπορεί να σημειώνει κάποιες προσωρινές επιτυχίες, οι οποίες όμως ανατρέπονται από την ίδια την πραγματικότητα.
Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου!
Η κομμουνιστική ιδεολογία και προοπτική είναι η μοναδική καθολική άρνηση αυτού που σήμερα υπάρχει σαν κοινωνικοπολιτικό σύστημα, η μοναδική απελευθερωτική κατεύθυνση για την ανθρωπότητα από έναν κόσμο γερασμένο και σαπισμένο. Παρά τις δυσκολίες και τις ήττες, παίρνει δύναμη και ορμή μέσα από τις υλικές συνθήκες της ζωής και προσπαθεί να μάθει από τα λάθη και τα πισωγυρίσματα, προετοιμάζοντας τις νέες εφόδους. Οι προσπάθειες του συστήματος να την αποκόψουν από την εργατική τάξη και τη νεολαία μπορεί να έχουν προσωρινές επιτυχίες για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλλά δεν μπορούν να αντιστρέψουν την ιστορική προοπτική που γεννάει η υλική πραγματικότητα. Και με αυτή την έννοια, ο κομμουνισμός δεν είναι μία θρησκευτική δοξασία, αλλά μία υλιστική θεωρία για την κατανόηση και την ανατροπή του κόσμου της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, των πολέμων.
