Ως μαρξιστές-λενινιστές, επιδιώκουμε πάντα να μελετάμε. Όχι μόνο κείμενα της δικής μας κατεύθυνσης ή άλλα που κινούνται σε συναγωνιστικό προσανατολισμό, αλλά και κείμενα θέσεων οπορτουνιστικών ρευμάτων, ρευμάτων αντίπαλων με την υπόθεση της συγκρότησης της εργατικής τάξης και της ανάγκης της εκ νέου συγκρότησης του εργατικού κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος.
Αν αυτό είναι μια γενική αρχή, στην συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει ακόμα περισσότερο. Έτσι, λοιπόν, συνιστούμε ισχυρά στους αναγνώστες μας να διαβάσουν από την πηγή (εδώ: https://www.902.gr/sites/default/files/MediaV2/20251005/theseis-22osinedriokke-.pdf, σελίδες 104-109) όλο το πόνημα της ΚΕ του ΚΚΕ που αφορούν τις θέσεις του κόμματος αυτού για την Παιδεία.
Όποιοι αναγνώστες δεν έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τους χώρους της εκπαίδευσης, απλώς δεν θα καταλάβουν τίποτα σε σχέση με τις σεισμικές αντιδραστικές αλλαγές που επιφέρει η λυσσασμένη επίθεση του συστήματος. Ενώ, όσοι αναγνώστες έχουν έστω και έμμεση σχέση με σχολεία ή πανεπιστήμια, απλώς θα εκπλαγούν με τη δυνατότητα της καθοδήγησης του ΚΚΕ να ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, προστατευμένο από την πραγματικότητα και τα καθήκοντα που αυτή βάζει σε όποιον ισχυρίζεται ότι αναφέρεται στη λαϊκή υπόθεση.
Τι γίνεται πραγματικά στην εκπαίδευση;
Για να βάλουμε ένα πλαίσιο στην τοποθέτηση, οφείλουμε καταρχάς να περιγράψουμε σύντομα τι συντελείται στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης.
Θεωρούμε πως είναι απόλυτα ακριβές και καθόλου υπερβολικό να σημειώσουμε ότι στις μέρες μας, είναι σε εξέλιξη η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΛΑΪΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ στις ΣΠΟΥΔΕΣ από την εποχή της μαζικοποίησης του σχολείου και του Πανεπιστημίου, δηλαδή από το 1960. Και αυτό αφορά όλες τις βαθμίδες, με άμεσα αποτελέσματα στα Λύκεια και τα Πανεπιστήμια. Τα αντιδραστικά μέτρα που προωθούνται ανακατασκευάζουν μια εκπαίδευση άγρια ταξική, ΕΧΘΡΙΚΗ στο λαό και τα παιδιά του, και από το Λύκειο και πάνω, σε ένα βαθμό με σοβαρά μειωμένη την πρόσβαση του λαού και των παιδιών του.
Ενδεικτικά, αναφέρουμε ΜΕΡΟΣ των μέτρων αυτών:
· Εντατικοποίηση των σπουδών σε όλες τις βαθμίδες.
· Εξεταστική καταιγίδα, η οποία στο Λύκειο συμπληρώνεται με τις τέσσερις (!) πανελλαδικού τύπου εξετάσεις του Εθνικού Απολυτηρίου και οι οποίες προστίθενται στην Τράπεζα Θεμάτων και την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής.
· Πολλαπλοί τύποι σχολείων – Τεχνικά Γυμνάσια («παραβατικών μαθητών»!), Γενικά Λύκεια, ΕΠΑΛ, Πρότυπα, Πειραματικά, Ωνάσεια.
· Ιδιωτικά Πανεπιστήμια.
· Συγχωνεύσεις και κλεισίματα εκπαιδευτικών μονάδων.
· Αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών.
· Αλλαγή του πλαισίου απουσιών και καταιγίδα αποβολών σε μαθητές.
· Εκατοντάδες χιλιάδες διαγραφές φοιτητών.
· Βροχή πειθαρχικών σε φοιτητές και εκπαιδευτικούς για κάθε έκφραση αντίστασης.
· Διαμόρφωση των χώρων εκπαίδευσης σε χώρους αποκλειστικής διακίνησης των σάπιων ιδεών του συστήματος. Συνεχείς έφοδοι της Αστυνομίας σε Πανεπιστήμια και σχολεία.
· Μετακύλιση του κόστους σπουδών σε γονείς, μαθητές και φοιτητές.
Τα μέτρα αυτά (και πολλά ακόμα που δεν έχει νόημα να αναφέρουμε) έχουν δύο ΒΑΣΙΚΟΥΣ και πολλούς ακόμα δευτερεύοντες στόχους και παράπλευρα αντιλαϊκά αποτελέσματα. Ενώ, πολλά από τα παραπάνω αποτελούν πολυεργαλεία επίθεσης, εξυπηρετούν, δηλαδή ταυτόχρονα, πολλαπλούς αντιλαϊκούς στόχους. Οι δύο βασικοί πυλώνες της επίθεσης που συνοψίζουν τα παραπάνω είναι:
1) Η αύξηση της ταξικότητας της εκπαίδευσης, σε βαθμό τέτοιο που να οδηγούμαστε σε σοβαρές δυσκολίες παρακολούθησης σπουδών για τα λαϊκά στρώματα, ειδικά στις βαθμίδες πάνω από την υποχρεωτική εκπαίδευση. Η συνέχιση των σπουδών στο Λύκειο θα χαρακτηρίζεται από ένα συνεχές άγχος και κυνήγι εξετάσεων, ενώ οι σπουδές στο Πανεπιστήμιο θα αποτελούν έναν Γολγοθά.
2) Η καταστολή και ο δραστικός περιορισμός της ελευθερίας δράσης αλλά και σκέψης από τους εκπαιδευτικούς χώρους, οι οποίοι αποτελούσαν κύτταρα διαλόγου, αντιπαράθεσης, κοινωνικής και πολιτικής δραστηριότητας. Τα πειθαρχικά στους εκπαιδευτικούς αλλά και στους φοιτητές είναι ενδεικτικά της κατεύθυνσης αυτής.
Αυτό είναι το περίγραμμα της πραγματικότητας, σήμερα, στην εκπαίδευση. Μιας πραγματικότητας, η οποία, ασφαλώς θέτει ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ. Αλλά, σε αυτό το σημείο θα επανέλθουμε αργότερα.
Πώς, όμως, περιγράφουν οι Θέσεις του ΚΚΕ την κατάσταση στην εκπαίδευση; Ας δούμε ενδεικτικά:
«Από την περίοδο του 21ου Συνεδρίου η αστική στρατηγική στην Εκπαίδευση βαδίζει στους εξής βασικούς άξονες:
α) Προώθηση νέων ικανοτήτων και δεξιοτήτων, που απαιτούνται για την εργασιακή ένταξη στην καπιταλιστική οικονοµία στο έδαφος της ανάπτυξης νέων µέσων παραγωγής, αλλά και για τη διαιώνιση της αστικής ιδεολογικής κυριαρχίας.
β) Πιο στενή σύνδεση των εκπαιδευτικών δοµών µε τις ανάγκες του κεφαλαίου, η οποία εξυπηρετείται και από την επίκληση της «αυτόνοµης» και διαφοροποιηµένης και σε µια πορεία κατηγοριοποιηµένης λειτουργίας τους.
γ) Επιτάχυνση των διαδικασιών «αξιολόγησης» και πιστοποίησης του συνόλου του εκπαιδευτικού έργου υπό το πρίσµα της πιο αποδοτικής λειτουργίας τους για την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κοινωνίας στο σύνολό της.
Πιο συγκεκριµένα, αυτήν την περίοδο το κυβερνητικό έργο της ΝΔ επιταχύνθηκε µε ψήφιση νέων αντιδραστικών νόµων (νόµος πλαίσιο για Πανεπιστήµια, ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστηµίων, Επαγγελµατική Εκπαίδευση και Κατάρτιση, ιδιωτική εκπαίδευση) και µε εφαρµογή συνολικά του αντιδραστικού νοµοθετικού πλαισίου που ήδη υφίσταται. Ξεχωρίζουν οι τοµές στα προγράµµατα σπουδών στα Πανεπιστήµια, οι συγχωνεύσεις - αναδιατάξεις εκπαιδευτικών µονάδων και µε την επίκληση της «αριστείας» (σχολείων, ΣΑΕΚ, πανεπιστηµιακών τµηµάτων) στο φόντο και της συνολικότερης περιστολής δαπανών που αναδεικνύει -και από αυτήν την οπτική- τις προτεραιότητες και ιεραρχήσεις κατεύθυνσης των κρατικών δαπανών για την Εκπαίδευση […]
Εντείνεται, επίσης, η πολιτική - ιδεολογική παρέµβαση της αστικής τάξης και των µηχανισµών της, πέρα από το καθαυτό σχολικό πρόγραµµα σπουδών[…]ενισχύονται τα κατασταλτικά - πειθαρχικά µέτρα απέναντι στο εκπαιδευτικό κίνηµα σε κάθε χώρο µε διώξεις, νέο πλαίσιο λειτουργίας των Πανεπιστηµίων, κ.ά.»
Μάλιστα, λοιπόν… Η «αστική στρατηγική» αφορά την «προώθηση νέων ικανοτήτων και δεξιοτήτων» (δηλαδή μπορεί και να είναι έως και ιστορικά προοδευτική!), την «πιο στενή σύνδεση με τις ανάγκες του κεφαλαίου» και την «επιτάχυνση των διαδικασιών ‘αξιολογησης’». Με μέτρα, ανάμεσα στα οποία «ξεχωρίζουν οι τομές στα προγράμματα σπουδών», «οι συγχωνεύσεις», που γίνονται για να «περισταλούν δαπάνες» και κάπου πριν το… «και άλλα» γίνεται και η ντροπαλή αναφορά ότι «ενισχύονται» (έτσι ονομάζουν το πογκρόμ στις ελευθερίες) «τα κατασταλτικά – πειθαρχικά, μέτρα»! Η απειλή για την πρώτη απόλυση εκπαιδευτικού μετά τη χούντα για συνδικαλιστικούς λόγους, τα χιλιάδες πειθαρχικά εκπαιδευτικών, οι έφοδοι των ΜΑΤ στα Πανεπιστήμια περιγράφονται απλώς ως ενίσχυση των κατασταλτικών μέτρων!
Ποια ταξικά μέτρα, ποιοι ταξικοί φραγμοί, ποια επίθεση στις ελευθερίες; Στα μέτρα του συστήματος ξεχωρίζουν οι… τομές στα προγράμματα σπουδών!
Αυτή η εικονική πραγματικότητα του ΚΚΕ συμβαδίζει απόλυτα με την εικονική πραγματικότητα στον πολιτικό απολογισμό που κάνει για τη δράση του στους χώρους της εκπαίδευσης. Θαυμάστε κείμενο απόλυτης κενολογίας που θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα αιτήματος παραγωγής κειμένου σε πλατφόρμα AI:
«Οι δυνάμεις του Κόµματος και της ΚΝΕ παρεμβαίνουν στους χώρους της Εκπαίδευσης µε σύνθετη και πρωτοπόρα δράση. Αναδεικνύουν µε επιχειρήματα τις ταξικές αιτίες των προβλημάτων, τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες που προκύπτουν από την ανάπτυξη της επιστήμης, ασκούν διαπάλη µε παλιά και σύγχρονα αστικά φιλοσοφικά ρεύματα και ιδεολογήματα, οργανώνουν και συσπειρώνουν ευρύτερες λαϊκές και νεανικές δυνάμεις σε κατεύθυνση ρήξης µε τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές, για να µμπαίνουν εμπόδια και να αποσπώνται κατακτήσεις που μπορούν να δώσουν αυτοπεποίθηση για τη δύναμη της λαϊκής - νεανικής πάλης.»
Όταν οι συντάκτες του κειμένου επιχειρούν να εξειδικεύσουν το παραπάνω κενού περιεχομένου απόσπασμα, καταφεύγουν στις ανακρίβειες και στην κακοποίηση της πραγματικότητας:
«Η εφαρμογή της αντιδραστικής «αξιολόγησης» συνεχίζει να ασθμαίνει, σημειώθηκαν μαζικότατες κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών. Σημειώθηκαν μεγάλες µαθητικές κινητοποιήσεις ενάντια στην Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, αγώνες που στηρίχτηκαν από την Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας (ΑΣΓΜΕ), µε σημαντική έκφραση της αλληλεγγύης σε επίπεδο σχολείου, που έσπαγε στην πράξη τις προσπάθειες «κοινωνικού αυτοματισμού» κ.ά. Αναπτύχθηκαν μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις ενάντια στον νόμο για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια που -σε συνδυασμό µε τη σταθερή πολιτική παρέμβαση του Κόμματος και της ΚΝΕ- έπληξαν το κυβερνητικό αφήγημα περί προόδου και σε µια πορεία αντέστρεψαν και την επιδιωκόμενη κοινωνική συναίνεση […]»
Εχουμε και λέμε:
- Η εφαρμογή της αξιολόγησης έχει κάνει σοβαρά βήματα με τις πλάτες ΚΑΙ των δυνάμεων του ΚΚΕ που φρόντισαν να τον αφήσουν στον αυτόματο πιλότο της απεργίας – αποχής, σπέρνοντας την αυταπάτη ότι μια κεντρική επιλογή του συστήματος θα ανατραπεί από την υπογραφή ενός εργαζομένου σε ένα εξώδικο. Ούτε μια απεργία - ούτε μια συγκέντρωση ενάντια στην αξιολόγηση δεν επιδίωξαν οι δυνάμεις του ΚΚΕ, ενώ φρόντισαν να εγγυηθούν στον αντίπαλο θα είναι ανενόχλητοι οι αξιολογητές που στέλνονται στα σχολεία για την υλοποίηση της αξιολόγησης. Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση είναι ζωντανός κάτω από την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών και ΕΝΑΝΤΙΑ στις μεθοδεύσεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών, στις οποίες περίοπτη θέση έχουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ. Αυτή είναι η καθαρή αλήθεια…
- Καμία σοβαρή κινητοποίηση δεν έγινε από το ΚΚΕ ούτε από την ΑΣΓΜΕ (δεν είναι του παρόντος, αλλά είναι μια μεγάλη ιστορία τι είναι το λεγόμενο γονεϊκό κίνημα – πάντως σίγουρα δεν μπορεί να υποκαταστήσει το μαθητικό, το φοιτητικό και το κίνημα των εκπαιδευτικών) ενάντια στην Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής ούτε και ενάντια στην ταξική αθλιότητα της Τράπεζας Θεμάτων.
- Οι δυνάμεις της ΚΝΕ έχουν σοβαρές ευθύνες για το κλείσιμο του αγώνα ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και για την σχεδιασμένη και με πρόθεση υπονόμευση κάθε προσπάθειας αντίστασης στη μεγάλη επίθεση των διαγραφών φοιτητών. Αντίστοιχα, οι δυνάμεις της ΚΝΕ στους μαθητές φρόντισαν να μην υπάρξουν μαθητικές κινητοποιήσεις εκτός από μία, σχεδόν επετειακή, κάθε χρόνο (!) σε ίδια, μάλιστα ημερομηνία στις αρχές Νοέμβρη.
- Το όργιο τρομοκρατίας και διώξεων σε εκπαιδευτικούς, φοιτητές και μαθητές όταν δεν βρήκε την ουσιαστική σιωπή από τις δυνάμεις του ΚΚΕ, στην καλύτερη περίπτωση τις βρήκε να σέρνονται σε κινητοποιήσεις, όταν αγωνιστικές πρωτοβουλίες άνοιγαν το ζήτημα στο λαό. Πολιτική του κόμματος αυτού απέναντι σε αυτή την επίθεση στις ελευθερίες, ήταν η τακτική του κατευνασμού του αντιπάλου, μέσω της σιωπής του κινήματος!
Οι θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για την παιδεία λένε μια αλήθεια: «Από το 2022 αναδεικνύεται πρώτη δύναμη το ψηφοδέλτιο της ‘Πανσπουδαστικής’ στις φοιτητικές εκλογές. Στις εκλογές στη ΔΟΕ και στην ΟΛΜΕ, το 2024, το ψηφοδέλτιο της ‘Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών’ αναδείχτηκε για πρώτη φορά, πρώτη και δεύτερη δύναμη, αντίστοιχα. Θετικοί είναι και οι συσχετισμοί στην ΑΣΓΜΕ, όπου το ψηφοδέλτιο της ‘Δημοκρατικής Ενότητας Γονέων’ έλαβε -για άλλη µια φορά- την απόλυτη πλειοψηφία των αντιπροσώπων, µε περίπου 70%.»
Το θέμα είναι ότι, από το 2022, που υπάρχουν μια σειρά εκλογικές επιτυχίες για το ΚΚΕ στους εκπαιδευτικούς χώρους, το σύστημα ΣΥΝΟΛΙΚΑ έχει περάσει πληθώρα άγριων ταξικών, αντιδραστικών μέτρων. Η εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ βρέθηκε σε απόλυτη αντιστοιχία - αναλογία με τον παροπλισμό του κινήματος, με ήττες, με τον εκφυλισμό των διαδικασιών, με τα πανηγύρια για εικονικές νίκες ενώ ο αντίπαλος εφορμούσε. Δεν παραγνωρίζουμε ασφαλώς τη μεγάλη εικόνα, την ιστορική φάση που χαρακτηρίζεται ακόμα από τις συνέπειες της ήττας του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης (εξελίξεις, όμως, στις οποίες το ΚΚΕ είναι συνένοχο). Το ζήτημα είναι ότι στις σοβαρές αντιστάσεις που υπήρξαν το διάστημα αυτό από φοιτητές, μαθητές και εκπαιδευτικούς, οι δυνάμεις του κόμματος αυτού έπαιξαν ρόλο αποσυγκρότησής τους και όχι οργάνωσής τους. Γι αυτό, άλλωστε, αντί οι συντάκτες των θέσεων να ανησυχούν με την κατάσταση (ή πιο σωστά με την κατάστασή τους), επαίρονται ότι «Από την περίοδο µετά το 21ο Συνέδριο, σε µια σειρά από εκλογικές μάχες προβάλλει ένας νέος, θετικός συσχετισμός στους φορείς του κινήματος στους χώρους της Εκπαίδευσης. Διαμορφώνεται μάλιστα η δυνατότητα αυτός ο συσχετισμός να εδραιωθεί ως τέτοιος και να επεκταθεί.»! Πάνω στα συντρίμμια των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, ίσως εννοούν!
Περί καθηκόντων και «καθηκόντων»
Με βάση την ανάλυση που κάνουμε σε σχέση με το βάθος και τη σοβαρότητα της επίθεσης του συστήματος στους χώρους της εκπαίδευσης, όσο μας αφορά, το καθήκον που προκύπτει είναι σαφές:
- Η συγκρότηση των κινημάτων φοιτητών, μαθητών και εκπαιδευτικών για να αποκρουστεί η ταξική επίθεση που ανατινάσσει το δικαίωμα του λαού να μπορούν τα παιδιά του να σπουδάσουν. Και ταυτόχρονα, να σπάσει, σε όλους τους εκπαιδευτικούς χώρους, το κλίμα ενός ιδιότυπου
στρατιωτικού νόμου που ποινικοποιεί κάθε σκέψη και δράση που κινείται στην κατεύθυνση της αντίστασης.
Ποια είναι, όμως, τα πολιτικά καθήκοντα που θέτει για την επόμενη περίοδο, το ΚΚΕ για τον εαυτό τους στις θέσεις; Θαυμάστε:
«Το σύνολο των εξελίξεων στην Εκπαίδευση δίνει τη δυνατότητα να κατανοηθεί ότι οι εκσυγχρονισµοί που επιχειρούν οι αστικές κυβερνήσεις δεν µπορούν ούτε θέλουν να απαντήσουν στις νέες προκλήσεις της γνώσης, της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, που απαιτούν υψηλό γενικό μορφωτικό επίπεδο καθώς και δεξιότητες στη χρησιμοποίηση υπερσύγχρονων τεχνολογικών µέσων.
[…]
Η πείρα επιβεβαιώνει ότι στον βαθµό που µέσα στο κίνηµα ή και αυτοτελώς ως Κόµµα θέτουµε στο επίκεντρο ζητήµατα που «καίνε», αφορούν στο περιεχόµενο της σχολικής γνώσης, της ανάπτυξης της επιστήµης σε κάθε χώρο, οι πρωτοβουλίες αγκαλιάζουν νέες δυνάµεις. Αυτό επιβεβαιώνεται περίτρανα από τη συµµετοχή γονιών σε συζητήσεις για θέµατα εξαρτήσεων, bullying, από τη συµµετοχή κυρίως εκπαιδευτικών σε εκδηλώσεις και ηµερίδες.
[…]
Το επόµενο διάστηµα, βασικό καθήκον του Κόµµατος και της ΚΝΕ στους χώρους της Εκπαίδευσης είναι η ενίσχυση της ιδεολογικής - µορφωτικής προσπάθειας µε επίκεντρο την εκλαΐκευση της πρότασης του Κόµµατος για την Παιδεία, την εργασία, την Υγεία, το σύνολο των κοινωνικών αναγκών στον σοσιαλισµό - κοµµουνισµό…
[…]
Συνεχίζουµε, οργανώνουµε και σταθεροποιούµε την πλούσια πολυθεµατική και πολύµορφη παρέµβαση µε επίκεντρο το σχολείο, το µάθηµα και τις άλλες δραστηριότητες που διεξάγονται σε αυτό.
[…]
Συµβάλλουµε πιο αποφασιστικά, ώστε στο σύνολο των ΚΟΒ και των ΟΒ στα Πανεπιστήµια να χτίζεται η υπεροχή, στηριγµένη στη µαρξιστική µόρφωση, στην ικανότητα παρακολούθησης του αντικειµένου σπουδών και ανάπτυξης κριτικής σκέψης. Ο ολοκληρωµένος σχεδιασµός µας πρέπει να περιλαµβάνει το πρόγραµµα σπουδών, την παρέµβαση στο επιστηµονικό αντικείµενο…»
Τα ζητήματα που «καίνε» είναι, για το ΚΚΕ, «το περιεχόμενο της σχολικής γνώσης» και «η ανάπτυξη της επιστήμης» και, έτσι, το κόμμα αυτό θα συνεχίσει «την πολυθεματική και πολύμορφη παρέμβαση με επίκεντρο το σχολείο και το μάθημα». Και θα συμβάλει «στην ικανότητα παρακολούθησης του αντικειμένου σπουδών»! Μάλλον για να υποκαταστήσει την αδυναμία των «αστικών εκσυγχρονισμών» να παρέχουν τις απαιτούμενες «δεξιότητες στη χρησιμοποίηση υπερσύγχρονων τεχνολογικών μέσων»! Μετά από τόσο αταξικό επιστημονισμό, φαντάζει ανέκδοτο η φράση που έχουν οι θέσεις για το καθήκον της αποκάλυψης «του αστικού επιχειρήµατος περί της ‘ουδετερότητας’ της επιστήµης»…
Πίσω από την παραπάνω ακατάσχετη δεξιά και αθεράπευτα ρεφορμιστική αρλουμπολογία, οι συντάκτες των Θέσεων του ΚΚΕ για την εκπαίδευση, θέλουν καθαρά και παστρικά να ομολογήσουν τη δική τους καθαρή «αλήθεια». Ότι το κόμμα τους ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ (πόσο μάλλον να συμβάλει στην οργάνωσή του) ΠΟΥ ΘΑ ΒΑΛΕΙ ΑΝΑΧΩΜΑ
ΣΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ.
Μια πολιτική συνόψιση
Η παραπάνω επιλογή του ΚΚΕ για την εκπαίδευση δεν είναι βέβαια ούτε τυχαία, ούτε άσχετη με τη γενική γραμμή και κατεύθυνση του κόμματος αυτού. Συνδέεται στενά με τα χαρακτηριστικά του κόμματος αυτού, χαρακτηριστικά που θα βοούν όλο και περισσότερο, στις σημερινές συνθήκες ολομέτωπης καπιταλιστικής επίθεσης.
Το κόμμα αυτό δηλώνει, με τη βούλα και τη βαρύτητα μιας συνεδριακής απόφασης, ότι αδιαφορεί για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του φτωχού λαού στους χώρους της εκπαίδευσης. Οι «προβληματισμοί» για το «μάθημα» και την «ικανότητα παρακολούθησης του αντικειμένου σπουδών» αφορούν μεσοαστικά στρώματα που θα έχουν (σχεδόν) λυμένες τις υλικές προϋποθέσεις για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Αφορούν, επίσης, το ίδιο το καθηγητικό κατεστημένο των Πανεπιστημίων, ειδικά το τμήμα του που θα νιώθει θιγμένο από τις κρατικές μοιρασιές. Το ΚΚΕ, ως κλασσικό ρεφορμιστικό κόμμα, «εφορμά» στο κράτος για να το κατακτήσει «από τα μέσα», δηλαδή για να έχει πρόσβαση στους μηχανισμούς του – και δεν είναι τυχαία η αντίστοιχη αγάπη του για το στρώμα των μόνιμων αξιωματικών του αστικού στρατού.
Αυτή η ταξική απεύθυνση του ΚΚΕ ντύνεται με όλο το ρεφορμιστικό και σοσιαλδημοκρατικής κοπής «ιδεολογικό» οπλοστάσιο. Με τη θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων, με το θαυμασμό στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που καταφέρνει ο καπιταλισμός, με την φαντασίωση παραγωγής κομμουνιστών – αγωνιστών, χωρίς αγώνες, αλλά μέσα από τη μελέτη του… αντικειμένου τους!
Το ΚΚΕ, όχι μόνο φυλάγεται από ενδεχόμενη εμπλοκή του σε αγώνες, αλλά επενδύει στην ταξική αντιπροσώπευση μεσοαστικών στρωμάτων, θεωρώντας ότι είναι η μόνη του προοπτική σε αυτές τις συνθήκες ολομέτωπης επίθεσης στο λαό και την εργατική τάξη. Ισως, απλώς, είναι η νομοτελειακή εξέλιξη ενός κλασικού ρεφορμιστικού σχηματισμού. Ισως, πάλι, η φιλοδοξία του να πάρει θέση στο ενδεχόμενο «διαµόρφωσης ενός µαζικού ρεφορµιστικού ρεύµατος στο άµεσο χρονικό διάστηµα», όπως υποστηρίζει σε μια άλλη του εκτός τόπου και χρόνου εκτίμηση, στις ίδιες θέσεις.
Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα συνοψίζεται σε μια φράση: Όλο και πιο δεξιά, όλο και πιο αντικινηματικά.
(Το βίντεο αναρτήθηκε ξανά μετα απ΄ την διόρθωση των ηχητικών προβλημάτων που υπήρξαν)
