Κατώτατος μισθός στο φόντο των πολεμικών συγκρούσεων
Οι εργαζόμενοι να μην υποταχτούν στις πολεμικές ανάγκες του συστήματος!
Αύξηση κατώτατου μισθού κομμένη και ραμμένη στις πολεμικές ανάγκες του συστήματος έρχεται να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Βγαίνουν οι παρατρεχάμενοι του συστήματος να ξεκαθαρίσουν ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και οι επιπτώσεις του στην εγχώρια οικονομία θα έχουν καταλυτική σημασία για το πού θα κάτσει τελικά η μπίλια της αύξησης του κατώτατου μισθού.
Εμφανίζεται λοιπόν το εξής παράδοξο: την ίδια στιγμή που ο πληθωρισμός αυξάνεται και οι τιμές εκτοξεύονται στην ενέργεια, τα καύσιμα και σε πολλά είδη πρώτης ανάγκης, η κυβέρνηση αντιστρέφει την πραγματικότητα και βάζει μπροστά το μοτίβο των «λελογισμένων αυξήσεων». Λελογισμένες λοιπόν αυξήσεις ώστε να συμβαδίζουν με τις «αντοχές της οικονομίας»; Και οι εργαζόμενοι οι οποίοι αιμορραγούν οικονομικά κάθε μέρα, δίνοντας τη μάχη με την επιβίωση, θα πρέπει να υποταχθούν σε αυτό το ανορθόδοξο και να το θεωρήσουν και κανονικότητα;
Το παραπάνω αφήγημα δεν είναι καινούργιο. Έχει στηθεί χρόνια τώρα, υποτίθεται σαν προσωρινό μέτρο με τα πρώτα μνημόνια, που διατηρήθηκε από κάθε κυβέρνηση που πέρασε, και έγινε επίσημα μόνιμο καθεστώς με τον νόμο 5163/2024 για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού. Έτσι, ο προσδιορισμός του κατώτατου μισθού, όπως και των μισθών στο δημόσιο, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του πρώτα και πάνω απ’ όλα τις ανάγκες και τις αντοχές της οικονομίας. Για τις ανάγκες και τις αντοχές των εργαζομένων που έχουν προ πολλού εξαντληθεί, ούτε λόγος.
Αυτό το αφήγημα μάλιστα θα πρέπει να εντυπωθεί στη συνείδηση κάθε εργαζόμενου και πολύ περισσότερο των νέων εργαζομένων, ώστε να μάθουν ότι πρέπει «να βάζουν πλάτη» για να ευημερεί το σύστημα και η οικονομία. Ναι, αυτό το σύστημα που τους ξεζουμίζει και τους καταπιέζει. Να μάθουν από νωρίς ότι η διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς που να τους εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή θα πρέπει πάντα να θεωρείται ότι κινείται «εκτός τόπου και χρόνου». Έτσι, ενώ ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα βασικά, δεν θα πρέπει καν να περνάει από το μυαλό μας η οποιαδήποτε αύξηση ώστε να μπορούμε να ζήσουμε από τη δουλειά μας. Η απάντηση θα πρέπει να βρίσκεται πάντα κάπου αλλού, όπως για παράδειγμα στο να κάνει κάποιος δύο δουλειές ή να δουλεύει 13ωρα. Είναι άλλωστε πλέον και νόμιμο!
Τα παραπάνω προωθούνται πολύ πιο έντονα σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστές κινούνται στην κατεύθυνση να βάλουν φωτιά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Την ώρα που, δίπλα μας, η Μέση Ανατολή φλέγεται και τα λεγόμενα «αντίποινα» με χτυπήματα σε αμερικανικές βάσεις ακόμα και στην Ελλάδα δεν αποτελούν πλέον «σενάριο επιστημονικής φαντασίας». Μέσα σε αυτό το αντιδραστικό πλαίσιο, λοιπόν, οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη πρέπει να προετοιμαστούν να γίνουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας άρχουσας τάξης. Πού λοιπόν χώρος για δικαιώματα και αυξήσεις στους μισθούς; Οι μισθοί πρέπει να γίνουν εξοπλιστικά, οι εργαζόμενοι να σταθούν στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» (το οποίο μεταφράζεται στο πλευρό των μεγαλύτερων φονιάδων του πλανήτη) και αυτό θα πρέπει να τους κάνει να νιώθουν περήφανοι και ασφαλείς.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι όπως μας την παρουσιάζουν. Ο καθορισμός του μισθού δεν στηρίζεται σε κάποια «αντικειμενικά» κριτήρια όπως θέλουν να μας πείσουν, αλλά σε μια αντεργατική ταξική πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της εργοδοσίας, βυθίζοντας στη φτώχεια και την εξαθλίωση τους εργαζόμενους. Όσο οι πρώτοι θα κερδίζουν, οι δεύτεροι θα χάνουν και θα βρίσκονται σε ολοένα και πιο δύσκολη θέση.
Γι’ αυτό το αν θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τον μισθό τους δεν θα καθοριστεί από κανένα αντικειμενικό κριτήριο και κανέναν οικονομικό δείκτη. Θα καθοριστεί μέσα από την πάλη τους και τον συσχετισμό που θα διαμορφώσουν μέσα από αυτήν. Για να μπορέσουν τελικά να υπερασπιστούν τη ζωή απέναντι στον πόλεμο και τα δικαιώματά τους απέναντι στην εξαθλίωση.
