Με αναβολή «ξεκίνησε» η δίκη των 4 συνδικαλιστών στον Πειραιά
Μόνο οι δυνάμεις του αγώνα μπορούν να στηρίξουν την πάλη ενάντια στις διώξεις!
Για τις 7/10/26 αναβλήθηκε η δίκη των 4 συνδικαλιστών στον Πειραιά για 2 κινητοποιήσεις: μια με συγκέντρωση και κατάληψη στη ΔΔΕ Πειραιά ενάντια στην πολιτική των διώξεων, του αυταρχισμού και των κενών στα σχολεία, και μια ενάντια σε διημερίδα που διοργάνωσε η ΔΔΕ Πειραιά για την «προσφορά της ιδιωτικής εκπαίδευσης». Για τις δυο αυτές κινητοποιήσεις, ο ΔΙΔΕ Πειραιά έκανε μηνύσεις στους 4 (Μπεκρής Μάρκος πρόεδρος του Ε.Κ. Πειραιά, Πατίδης Ηλίας Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Πειραιά, Ακρίτας Καλούσης μέλος ΔΣ της ΕΛΜΕ και Πάνος Χουντής πρώην γραμματέας της ΕΛΜΕ) για «διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας», «φθορά ξένης περιουσίας», αλλά και «άσκηση σωματικής βίας».
Την ώρα της δίκης (που ξεκίνησε στις 23/3), βρέθηκαν, με το πείσμα και την κινητοποίηση των δυνάμεων του αγώνα, εκατοντάδες αλληλέγγυοι έξω από τα δικαστήρια, για να καταγγείλουν τις χαλκευμένες κατηγορίες και την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού. Αυτοί, άλλωστε, αποτέλεσαν και την κρίσιμη μάζα, για να επιβληθεί η διαδήλωση που ακολούθησε.
Δεν χρειάζεται να γράψουμε πολλά για να αναδείξουμε τη σημασία της δίκης, που ανακοινώθηκε ενώ παράλληλα υπήρχαν οι απειλές του υπουργού Υγείας, προς τους εργαζόμενους του Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας, ότι θα έπρεπε να τους απολύσει όλους για την κινητοποίηση που έκαναν (με ίδιο κατηγορητήριο με αυτό που φόρτωσε ο ΔΙΔΕ στους 4).
Μπορούμε, όμως, να βγάλουμε συμπέρασμα για τις απόψεις για την απάντηση των διώξεων και των δικών, αφού «συνέπεσαν» να είναι κατηγορούμενοι δύο στελέχη του ΠΑΜΕ (οι δύο πρόεδροι) και τα δύο μέλη της παράταξης Ενότητας Αντίστασης Ανατροπής.
Όλο το προηγούμενο διάστημα, λοιπόν, και ενώ ήταν γνωστή η μήνυση που είχε κάνει ο ΔΙΔΕ στους 4, το ΠΑΜΕ επέλεγε όχι μόνο να μην την καταγγέλλει (δεν υπάρχει ούτε μια καταγγελία σωματείου ή παραταξιακή πριν την ανακοίνωση της έναρξης της δίκης), αλλά καλλιεργούσε τον εφησυχασμό στους εκπαιδευτικούς, λέγοντας ότι «ο ΔΙΔΕ έχει αποσύρει τις κατηγορίες για τους συναδέλφους» (για κατηγορίες που θεωρούνται αυτεπάγγελτες!). Ενώ λοιπόν πρόεδροι και στελέχη του διώκονται, δεν επιλέγει τη μαζική κινητοποίηση και την καταγγελία ως απάντηση σε αυτό.
Άλλα και όλο αυτό το διάστημα κινήθηκε σε ανάλογη κατεύθυνση: το ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά ζήτησε απεργία μόνο για τα σχολεία του Πειραιά από την ΟΛΜΕ ενώ το Εργατικό Κέντρο Πειραιά δεν έβγαλε ούτε μια στάση εργασίας! Και ας διώκεται ο Πρόεδρός του με σοβαρές κατηγορίες. Φυσικά, το αποτέλεσμα από αυτή την κίνηση στη συγκέντρωση ήταν το γνωστό: 20 «εκπρόσωποι σωματείων», για τη φωτογραφία.
Το παραπάνω είναι ενδεικτικό ως προς το τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε για το ζήτημα των διώξεων και των δικών, όχι μόνο στην εκπαίδευση, αλλά και γενικά. Η απάντηση σε όλη αυτή τη βιομηχανία διώξεων μπορεί να δοθεί μόνο με κινηματικούς όρους και αυτή η απάντηση μπορεί να στηριχθεί μόνο στις δυνάμεις τους αγώνα, αλλά και στον κόσμο που νιώθει την ανάγκη να το κάνει. Ο ρεφορμιστικός συνδικαλισμός θα γίνεται όλο και πιο αντικινηματικός, και ακόμα περισσότερο όταν παίρνει πρωτιές στα... θεσμικά συνδικαλιστικά όργανα (ΑΔΕΔΥ, ΔΟΕ, ΕΚ Αθήνας).
ΥΓ1: Με το πέρας της διαδήλωσης στις 23/3 έγινε ένα ανοιχτό μάζεμα αγωνιστών στην πλατεία Κοραή στον Πειραιά, που συζήτησαν πάνω σε όλες αυτές τις εξελίξεις και δεσμεύτηκαν σε επόμενες κινηματικές πρωτοβουλίες.
ΥΓ2: Ήταν χαρακτηριστική η εικόνα της ΔΔΕ Πειραιά στο τέλος της διαδήλωσης, όπου είχαν στρατοπεδεύσει μέσα δυνάμεις των ΜΑΤ, όπως και οι ασφαλίτες, που συνόδευαν τον ΔΙΔΕ στη δικαστική αίθουσα.
