Μία ακόμα φορά, στις μαζικότατες διαδηλώσεις με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, πολλές χιλιάδες νέοι κατέβηκαν στους δρόμους σε μια σειρά πόλεις της χώρας. Μαθητές, φοιτητές, νέοι άνθρωποι γενικότερα διαδήλωσαν και φέτος, γεμίζοντας τους δρόμους στις 28/2. Είχαν προηγηθεί αρκετές διήμερες καταλήψεις σε πολλά σχολεία και η μαθητική-φοιτητική διαδήλωση της 26ης Φλεβάρη.
Μία μέρα μόλις μετά το έγκλημα, το 2023, οι νέοι ένιωσαν την ανάγκη να διαδηλώσουν, να διαμαρτυρηθούν, να το καταγγείλουν. Από την πρώτη κιόλας στιγμή στάθηκαν στο πλευρό του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι, που περιβαλλόταν κάθε μέρα από εκατοντάδες αλληλέγγυους μαθητές. Και τρία χρόνια μετά, συνεχίζουν να έχουν την ανάγκη να κατέβουν στον δρόμο, να διεκδικήσουν το οξυγόνο που τους στερεί η πολιτική του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Γιατί γίνεται όμως αυτό; Τι είναι αυτό που κινητοποιεί τόσους νέους κάθε χρόνο την 28η Φλεβάρη;
- Γιατί είδαν στο πρόσωπο των 57 νεκρών τον ίδιο τους τον εαυτό. Βλέποντας τους συμμαθητές και τους συμφοιτητές τους, τους γνωστούς τους να σκοτώνονται, εξοργίστηκαν, ένιωσαν την ανάγκη να εκφράσουν την οργή τους στους δρόμους. Αυτή την ανάγκη εξέφρασαν και φέτος, πλημμυρίζοντας τους δρόμους της χώρας.
- Γιατί το ρήγμα στις συνειδήσεις που εκφράστηκε και στην περσινή μεγαλειώδη διαδήλωση είναι ακόμα ενεργό. Οι νέοι και οι νέες αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι έχουν απέναντί τους μια κυβέρνηση, ένα πολιτικό σύστημα συνολικότερα που δε λογαριάζει τις ζωές τους. Που τους προορίζει για τις δουλειές του ποδαριού και του σκοτωμού, που τους πετάει έξω από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, που τους κλέβει δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών.
- Γιατί καταλαβαίνουν ότι δε βγήκαν στους δρόμους απλά και μόνο για να παλέψουν για «ασφαλείς συγκοινωνίες» ή για «δικαίωση». Αλλά για να αναζητήσουν διέξοδο από την ασφυκτική καθημερινότητα που διαμορφώνεται. Γιατί εξοργίστηκαν από την επίσκεψη του Γεωργιάδη στη Νίκαια και την καταστολή σε βάρος των υγειονομικών, από το έγκλημα στη Βιολάντα και τη δολοφονία των 5 εργατριών, από το έγκλημα στη Χίο και τους δολοφονημένους πρόσφυγες…
Όλες αυτές οι δεκάδες χιλιάδες νέοι και νέες κατάφεραν και φέτος να διαδηλώσουν χωρίς να έχουν προηγηθεί γενικές συνελεύσεις σε σχολεία και σχολές, χωρίς να έχουν γίνει συλλογικές διαδικασίες. Δίνουν έναν αγώνα από τον οποίο απουσιάζουν χαρακτηριστικά οργάνωσης, μιας και συνελεύσεις σε σωματεία, σχολές και σχολεία σε γενικές γραμμές δεν καλέστηκαν και εκεί που καλέστηκαν, δε βγήκαν. Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, οι συστημικές δυνάμεις κυρίαρχα συνέχισαν το έργο τους, σαμπόταραν μία ακόμα φορά τις συλλογικές διαδικασίες. Κατ’ επέκταση οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς, υποτασσόμενες στον δυσμενή συσχετισμό σε βάρος του κινήματος, φρόντισαν και αυτές από την πλευρά τους να μην ανοίξει ρουθούνι στους μαζικούς χώρους της νεολαίας.
Ας αναρωτηθούμε τα εξής απλά. Γιατί μία μόλις μέρα μετά τις μαζικότατες διαδηλώσεις στις 28 Φλεβάρη στην αντιπολεμική πορεία δεν κατέβηκαν παρά κάποιες εκατοντάδες νέοι άνθρωποι; Θα ήταν ίδια η εικόνα αν πριν από τις διαδηλώσεις αυτές είχαν πραγματοποιηθεί μαζικές γενικές συνελεύσεις στις σχολές και τα σχολεία; Αναιρεί αυτή η κατάσταση την οργή και την αγανάκτηση που βιώνει η νεολαία;
Αυτή η κατάσταση είναι σημείο των καιρών και είναι ενδεικτική της φάσης στην οποία βρίσκεται το κίνημα. Οι λόγοι που έχει για να κινητοποιηθεί ένας νέος είναι παραπάνω από αρκετοί και τον κάνουν να αναζητά συνεχώς διεξόδους. Αυτή τη διέξοδο θα τη βρει στους συλλογικούς και τους οργανωμένους αγώνες, στην πάλη του για ζωή με δικαιώματα…
