Όσο βαθαίνει η επίθεση, η θέση της γυναίκας υποχωρεί
Οι 5 νεκρές εργάτριες της Βιολάντα δεν «θυσιάστηκαν» για τα παιδιά τους
Ημιμαραθώνιος την Κυριακή 8 Μάρτη
Διεκδικούμε το μισό του ουρανού
Όσο βαθαίνει η επίθεση, η θέση της γυναίκας υποχωρεί
Ενόψει της 8ης Μάρτη, ξανασυζητάμε για τη θέση της γυναίκας και τη διαδρομή που έχει διανύσει για τη διεκδίκηση όχι μόνο της ισότιμης θέσης της στην κοινωνία, αλλά και της κοινωνικής της απελευθέρωσης. Και κάθε φορά διαπιστώνουμε ότι όσο η επίθεση του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος βαθαίνει τόσο περισσότερο η θέση της γυναίκας υποχωρεί.
Η ταξική της θέση είναι αυτή που προσδιορίζει και το μέγεθος της επίθεσης που δέχεται. Και αν η μία πλευρά της εξίσωσης είναι ο εργασιακός μεσαίωνας που της έχει επιβληθεί, η άλλη αφορά τον κοινωνικό μεσαίωνα στον οποίο επιδιώκουν να τη βυθίσουν. Το σύστημα εργάζεται πυρετωδώς στην κατεύθυνση της διεύρυνσης της ανισοτιμίας της γυναίκας, του υποβιβασμού της στη θέση του αντικειμένου, του εμποτισμού στο dna των γυναικών τής υποταγής και της μοιρολατρίας. Θέλει να διευρύνει τη διαίρεση ανδρών και γυναικών μέσα στην κοινωνία, να επαναπροσδιορίσει τους ρόλους, να εμπεδώσει τη βία σαν μια κανονικότητα.
Το βάθεμα της φασιστικοποίησης έχει σοβαρή επίπτωση. Τα φαινόμενα εκφοβισμού, ακραίας βίας κατά των γυναικών, οι συχνές δολοφονίες είναι αποτελέσματα της βίας του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που διαμορφώνει μια κοινωνία βαρβαρότητας. Στην κορυφή της πυραμίδας αυτού του συστήματος βρίσκονται μαζεμένη όλη η μπόχα και η σαπίλα, που μόνο ένα δείγμα της αποκαλύφθηκε από την περίπτωση του Έπστιν. Αποδεικνύοντας ότι δεν αποτελεί παραφωνία, αλλά τον κανόνα. Που υπογραμμίζει την απάνθρωπη φύση αυτού του συστήματος.
Σκοταδιστικές αντιλήψεις ξαναβγαίνουν με ταχύτητα στο προσκήνιο. Η συζήτηση για τις αμβλώσεις δεν αποτελεί μια ιδιαιτερότητα των ακροδεξιών τύπου Νατσιού και Καρυστιανού, αλλά έχει επεκταθεί με πολύ σοβαρές συνέπειες στο δικαίωμα των γυναικών να έχουν πρόσβαση στην ασφαλή διακοπή κύησης. Η πρόσφατη έρευνα για τα 46 νοσοκομεία που αρνούνται τη διεξαγωγή αμβλώσεων προβάλλοντας ηθικούς λόγους καταδεικνύει τη σοβαρή υποχώρηση που έχει υπάρξει. Η τεκνοποίηση επαναπροσδιορίζεται ως ιερός σκοπός της γυναικείας ύπαρξης και η ανατροφή των παιδιών ως ιερή υποχρέωση.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, προβάλλεται ως διέξοδος στην εργασιακή εκμετάλλευση των γυναικών η επιστροφή στο σπίτι και στη συζυγική φροντίδα. Καλύτερα να υποταχτούμε στον άντρα μας παρά να μας ξεζουμίζει το αφεντικό, είναι το νέο μότο της ακροδεξιάς ρητορείας. Τα δεσμά είναι επομένως δεδομένα, οπότε με λίγη καλή διάθεση ας διαλέξουν οι γυναίκες αυτά που φαντάζουν πιο λαμπερά!
Οι γυναίκες πρέπει να αναμετρηθούν με τον οργανωμένο αντίπαλο και με όλες τις ιδεοληψίες που προσπαθεί να σπείρει. Και θα απαντήσουν με συλλογικό και οργανωμένο τρόπο. Υπερασπιζόμενες τη θέση τους στην εργασία, την προστασία της μητρότητας, τη χειραφέτησή τους. Μην επιτρέποντας να ορίζει κανείς το κορμί τους, τη βία και την υποταγή σε σκοταδιστικές αντιλήψεις. Και θα βρεθούν στο δρόμο της πάλης την 8η Μάρτη, αλλά και κάθε μέρα.
Οι 5 νεκρές εργάτριες της Βιολάντα δεν «θυσιάστηκαν» για τα παιδιά τους
Τις σκότωσε η εργοδοσία και το κράτος
Είναι πραγματικά προκλητικές οι «δακρύβρεχτες» αναλύσεις που εστιάζουν στο ότι οι 5 νεκρές εργάτριες της «Βιολάντα» δούλευαν νύχτα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Είναι πραγματικά εξοργιστικό να εμφανίζεται ότι αυτές οι γυναίκες είχαν, λίγο ώς πολύ, επιλέξει να εργάζονται στη νυχτερινή βάρδια και μάλιστα κάτω από αυτές τις επικίνδυνες συνθήκες. Η νυχτερινή βάρδια στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» θα υπήρχε είτε αυτές οι γυναίκες δούλευαν εκεί είτε όχι γιατί πολύ απλά αυτό απαιτούσε η αδιάλειπτη λειτουργία της επιχείρησης και των κερδών του αφεντικού και κάποιοι εργαζόμενοι θα ήταν αναγκασμένοι να τη στελεχώσουν είτε ήθελαν είτε όχι.
Κανένας εργαζόμενος δεν διαλέγει να δουλεύει νύχτα αν μπορεί να κάνει αλλιώς. Οι εργάτες έδωσαν αγώνες για 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ελεύθερο χρόνο. Οι γυναίκες αυτές, όπως και χιλιάδες άλλες, δουλεύουν ακόμα και τη νύχτα για να ζήσουν και δεν έχουν άλλη επιλογή. Τους την έχει στερήσει η αντιλαϊκή πολιτική που λιθαράκι λιθαράκι καταργεί κατακτήσεις και αφαιρεί από την εργαζόμενη γυναίκα δικαιώματα. Τους την έχει στερήσει η αντιλαϊκή πολιτική που φορτώνει στην εργαζόμενη μητέρα τη φροντίδα της οικογένειας, των παιδιών, των ασθενών και των ηλικιωμένων, αναγκάζοντάς την να αποσύρεται από την αγορά εργασίας για να επανέλθει αργότερα, βρίσκοντας μια ακόμα χειρότερη κατάσταση με την επίθεση να προχωρά αμείωτη. Τους την έχει στερήσει, εν τέλει, η αντεργατική νομοθεσία που οπλίζει την εργοδοσία με την άνεση να θεωρεί τους εργαζόμενους αναλώσιμους και να αδιαφορεί για την ουσιαστική ασφάλεια στους χώρους δουλειάς.
Πόσο ελεύθερος, τελικά, είναι ο εργαζόμενος να «επιλέξει» τη βάρδια και το ωράριό του, πόσο μάλλον τον μισθό του, ειδικά όταν ανήκει και στα πιο ευάλωτα κομμάτια της εργατικής τάξης, όπως οι γυναίκες; Πόσο ελεύθερη είναι μια γυναίκα, θύμα διπλής καταπίεσης, να «επιλέξει» την εργασία της όταν το πρώτο που τη ρωτάει το αφεντικό πριν την προσλάβει είναι αν πρόκειται να κάνει παιδιά; Πόσο «συναινεί», τελικά, ο εργαζόμενος στο 13ωρο, την υποχρεωτικά απλήρωτη υπερωρία, τα ελαστικά ωράρια, όταν πιέζεται από την εργοδοσία, την ακρίβεια και τους χαμηλούς μισθούς;
Είναι υπόθεση του εργατικού κινήματος να υπερασπιστεί τους εργαζόμενους και να απαντήσει στην αντεργατική επίθεση που μετρά πάνω από 200 νεκρούς εργάτες σε ένα χρόνο, που χτυπάει τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίες. Είναι ευθύνη των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών που αφήσαν ένα ένα όλα αυτά τα μέτρα να περάσουν για να φτάσουμε σήμερα να θρηνούμε άλλες 5 νεκρές εργάτριες και να χειροκροτείται το αφεντικό για τη «γενναιοδωρία» του.
Ημιμαραθώνιος την Κυριακή 8 Μάρτη
Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας να διαδηλώσουμε
Η φετινή απόφαση του Δήμου Αθηναίων, σε συνεργασία με τον ΣΕΓΑΣ, να πραγματοποιηθεί ο 14ος ημιμαραθώνιος την Κυριακή 8 Μάρτη, ημέρα αγώνα και υπεράσπισης των δικαιωμάτων των γυναικών, αποτελεί κακό προηγούμενο σε μια κατεύθυνση υπονόμευσης των κινητοποιήσεων που κάθε χρόνο γίνονται αυτή τη μέρα.
Η επιλογή της ημέρας δεν είναι τυχαία και σίγουρα θα μπορούσε να επιλεγεί μια οποιαδήποτε άλλη Κυριακή. Είναι προκλητικό να κλείνει όλο το κέντρο της Αθήνας την ημέρα που οι γυναίκες διαδηλώνουν και καταγγέλλουν την καταπίεση, την άνιση αντιμετώπιση και τα εγκλήματα του συστήματος εις βάρος τους. Το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα, με τις 5 νεκρές εργάτριες, κάνει τη φετινή 8η Μάρτη ακόμα πιο επίκαιρη και την ανάγκη αγωνιστικής απάντησης ακόμα πιο επιτακτική. Το κάλεσμα, από τους διοργανωτές, για συμμετοχή των γυναικών στον ημιμαραθώνιο κάνει τη στάση της δημοτικής αρχής ακόμα πιο προκλητική.
Η επιλογή κάποιων δυνάμεων να έρθουν σε «συνεννόηση» με το Δημοτικό Συμβούλιο προκειμένου να εξασφαλίσουν την έγκρισή του για τη δική τους συγκέντρωση λειτουργεί υπονομευτικά για την 8η Μάρτη, γιατί αφήνει αναπάντητη την προκλητική στάση του Δήμου. Ίσως να το καταλάβουν σε μια επόμενη φάση που οι συσχετισμοί μέσα στο δημοτικό συμβούλιο δεν θα αφήνουν περιθώρια για τέτοιες «συνεννοήσεις».
Διεκδικούμε το μισό του ουρανού
Εκδήλωση - Συζήτηση: Σάββατο 7 Μάρτη, 6:00 μ.μ., Βιβλιοπωλείο «Εκτός των Τειχών»
Γυναίκες του ΚΚΕ(μ-λ)
Άνιση μεταχείριση στη δουλειά. Λιγότερη αμοιβή από αυτή των ανδρών. Περισσότερες νεκρές και σακατεμένες εργάτριες και εργαζόμενες. Αυξημένα ποσοστά ανεργίας, ανασφάλιστης εργασίας, ημιαπασχόλησης και ελαστικών ωραρίων εργασίας.
Περιορισμός του δικαιώματος στην άμβλωση. Απολύσεις εγκύων. Κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων για το μεγάλωμα των παιδιών.
Καταπίεση στο σπίτι για συζύγους, κόρες και μητέρες. Αύξηση των βιασμών, κακοποιήσεων και δολοφονιών εις βάρος των γυναικών.
Φασιστικοποίηση, σκοταδισμός, καταπάτηση των ελευθεριών μας.
Πολεμάμε την ανισοτιμία, αντιστεκόμαστε στη διπλή καταπίεση στη δουλειά και το σπίτι.
Σπάμε τη σιωπή! Οργανώνουμε την πάλη μας! Απαντάμε συλλογικά!
