Τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη
Οξυγόνο μας οι ταξικοί αγώνες για την ανατροπή της βάρβαρης δολοφονικής πολιτικής
Συμπληρώνονται τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, εκεί όπου η δολοφονική πολιτική του συστήματος άφησε ένα νέο, κατάμαυρο σημάδι, θυσιάζοντας 57 ανθρώπινες ζωές. Ένα έγκλημα που ανέδειξε την κυνική αδιαφορία του συστήματος αυτού για τις ζωές του λαού και της εργατικής τάξης. Ένα έγκλημα που προστέθηκε στη μαύρη λίστα των εγκλημάτων που διαπράττει καθημερινά η πολιτική του κεφάλαιου, προκειμένου να διασώσει την κερδοφορία του και την ύπαρξή του. Αλλά και ένα έγκλημα που απέδειξε ότι λέξεις όπως «δικαιοσύνη» και «δημοκρατία», που κατά κόρον χρησιμοποιούνται από τους αστούς ιθύνοντες, είναι κενό γράμμα, προφάσεις για την ενίσχυση και διαιώνιση της αδικίας και της εκμετάλλευσης, του βαρύ ταξικού συσχετισμού που ισοπεδώνει ζωές και δικαιώματα.
Όσο και αν η κυβέρνηση και το ντόπιο αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθούν να θολώσουν τα νερά, να κρύψουν τους πραγματικούς ενόχους και τις πραγματικές αιτίες αυτού του εγκλήματος, τις αιτίες που ουσιαστικά προκάλεσαν τις μεγαλειώδεις, ιστορικές κινητοποιήσεις στις 28 του περσινού Φλεβάρη, τους «προδίδει» η ίδια πραγματικότητα, η βάρβαρη πραγματικότητα που επιβάλλει η πολιτική τους.
Γιατί η μαύρη λίστα των εγκλημάτων της μακραίνει. Γιατί στους 57 νεκρούς των Τεμπών, προστέθηκαν οι εκατοντάδες νεκροί εργάτες που θρηνήσαμε στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν, οι 5 νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα, οι πολύ πρόσφατα χαμένοι εργάτες στη Βάρη και στο Κερατσίνι. Αλλά και οι 15 δολοφονημένοι πρόσφυγες στη Χίο, και οι τόσοι άλλοι που έχασαν τη ζωή τους στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου. Και για όλους αυτούς «τα αίτια διερευνώνται»...
Μόνο που η λαϊκή κατακραυγή αυτής της πολιτικής –που ξεσπά όλο και πιο συχνά και με όλο πιο μαζικούς και αποφασιστικούς όρους– δεν αναζητά τα αίτια. Αυτά τα ζει και τα γνωρίζει, έστω εμπειρικά, έστω ανολοκλήρωτα. Αυτό που αναζητά είναι διέξοδος και προοπτική. Και σε αυτό είναι που παρεμβαίνουν χίλιοι δυο πρόθυμοι, παλιοί και νέοι, ώστε να την στρέψουν ξανά στα μονοπάτια της υποταγής, στα όρια που επιβάλλουν η αστική πολιτική και τα ταξικά συμφέροντα που υπηρετεί.
Πριν απ’ όλους η κυβέρνηση, που καταφεύγει όλο και πιο συχνά στη βία, την καταστολή και τις διώξεις. Η καταστολή στο Γ.Ν. Νίκαιας δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο, ενός «ιδιαίτερου» κυβερνητικού στελέχους. Ούτε έχει απλώς επικοινωνιακό χαρακτήρα. Είναι η ευθεία αντανάκλαση μιας κεντρικής πολιτικής απόφασης να ενταθεί η επίθεση ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Να στοχοποιηθεί ακόμη περισσότερο η πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Να ποινικοποιηθεί ο αγώνας, η διαμαρτυρία, η διεκδίκηση. Αυτή η κεντρική πολιτική απόφαση συνοδεύεται από σωρεία νόμων, παλιότερων και νέων, οι οποίοι όχι μόνο δεν «μένουν στα χαρτιά», αλλά δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο με το οποίο έρχονται διαρκώς αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι.
Και για να ανατραπεί αυτό το πλαίσιο, για να σπάσει η τρομοκρατία, δεν αρκούν οι εφησυχασμοί και οι πανηγυρικές δηλώσεις επί εκλογικών ποσοστών. Δεν αρκούν τα κηρύγματα της «αντιπολίτευσης» που –εντελώς απρόθυμη και ανίκανη να εκφράσει τις λαϊκές αγωνίες– θέλει να εγκλωβίσει τον λαό σε νέες κοινοβουλευτικές αυταπάτες και παρουσιάζοντας τις εκλογές ως «ορόσημα». Είναι όλοι αυτοί που, όταν μιλούν για αλλαγή των συσχετισμών, αναφέρονται σε εκλογικά ποσοστά, αδιαφορώντας για τον πραγματικό ταξικό συσχετισμό. Είναι αυτοί που τρομάζουν όταν οι μάζες κινητοποιούνται, και σπεύδουν να τις καναλιζάρουν, να τις αποθαρρύνουν και να κλείσουν τους αγώνες Είναι αυτοί που βολεύονται από την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών. Τόσο που δεν χάνουν την ευκαιρία να την σιχτιρίζουν και επί της ουσίας να επιχαίρουν πάνω σε εκδηλώσεις αυτής της αποσυγκρότησης.
Όπως έγινε όταν στις προηγούμενες εκλογές η ΝΔ κατέγραψε 41%. Όπως έγινε με τις δηλώσεις υποστήριξης εργαζομένων της Βιολάντα προς τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου –μια θλιβερή υπενθύμιση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η εργατική τάξη. Μια κατάσταση που θέλει πολύ δρόμο για να ανατραπεί. Που έχει πολλή σκουριά να τινάξει από πάνω της, καθώς οι αστικορεφορμιστικές αντιλήψεις συνεχίζουν να κυριαρχούν στο εργατικό κίνημα και τον συνδικαλισμό.
Και αν από τη μια είναι η εργατική αριστοκρατία τύπου Παναγόπουλου, που εκφράζει καθαρά και απερίφραστα την αστική γραμμή στο εργατικό κίνημα, από την άλλη είναι ο ρεφορμισμός, η συγκαλυμμένη έκφραση των αστικών αντιλήψεων, που εκφράζεται κυρίως από το ΠΑΜΕ.
Είναι οι δύο αυτές γραμμές που, ενώ φαινομενικά κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, στην πραγματικότητα υπηρετούν και οι δύο, με τον καλύτερο τρόπο, την παραπέρα αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι πρωτιές του ΠΑΜΕ στις κάλπες της ΑΔΕΔΥ και του ΕΚΑ, για τις οποίες επιχαίρει, γίνονται σε φάση που η εργατική τάξη βαδίζει από υποχώρηση σε υποχώρηση, ούτε το ότι «επισφραγίστηκαν» με «αγωνιστικές» αποφάσεις-μνημεία κοροϊδίας και υπεκφυγής, όπως η απεργία της ΑΔΕΔΥ χωρίς απεργιακή συγκέντρωση ή η... σαββατιάτικη απεργία του ΕΚΑ για τα Τέμπη!
Αυτά ήταν και μερικά από τα ζητήματα που απασχόλησαν την Πανελλαδική Σύσκεψη της Ταξικής Πορείας, που πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο 14-15 Φλεβάρη στην Αθήνα. Μία διαδικασία πραγματικά αξιόλογη, με κείμενα και συζητήσεις που –μέσα από τον πλούτο τους– ανέδειξαν τα σοβαρά βήματα που έχει κάνει το εργατικό μετωπικό σχήμα της Ταξικής Πορείας στα 21 χρόνια από τη συγκρότησή του.
Η μαζική συμμετοχή δεκάδων αγωνιστών από διάφορους χώρους δουλειάς του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, και η πλούσια συνεισφορά τους στη διήμερη διαδικασία, κατέγραψαν όχι μόνο έναν πλούσιο απολογισμό παρέμβασης και δράσης, αλλά θέσεις και γραμμή που έρχονται σε κόντρα με την «πεπατημένη» του αστικορεφορμιστικού συνδικαλισμού. Κάτι που είχε ήδη καταγραφεί και μέσα από τα δεκάδες κείμενα που κατατέθηκαν και δημοσιεύτηκαν στον προσυσκεψιακό διάλογο.
Αυτή η σημαντική προσπάθεια αποτυπώθηκε με πολύ ουσιαστικό τρόπο και στις εισηγήσεις των δύο ημερών, ενώ ιδιαίτερη αξία είχαν τόσο οι τοποθετήσεις αγωνιστών συνδικαλιστών με τους οποίους η Ταξική Πορεία βρέθηκε μαζί σε σημαντικούς αγώνες, όσο και οι χαιρετισμοί από εργατικά σχήματα του εξωτερικού, μέσα από τους οποίους καταγράφηκαν τόσο οι προσπάθειες που κάνουν πρωτοπόροι αγωνιστές ανά τον κόσμο για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, όσο και το μεγάλο ενδιαφέρον τους για τις απόψεις της Ταξικής Πορείας.
Μέσα από τέτοιες διαδικασίες και την αντανάκλασή τους στην καθημερινή δράση περνάει η συγκρότηση της εργατικής τάξης. Μέσα από την ταξική ανάλυση της κοινωνίας. Μέσα από την αναγνώριση των αγεφύρωτων ταξικών αντιθέσεων. Μέσα από τη συνειδητοποίηση του ιστορικού της ρόλου για την ανατροπή του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Ένα όραμα που όχι μόνο δεν είναι ουτοπικό, αλλά το οποίο έχει οδηγήσει σε σπουδαία ιστορικά βήματα, έχει αφήσει σπουδαίες θεωρητικές και ιδεολογικές παρακαταθήκες.
Είναι το όραμα που όπλισε τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής και τους εκατοντάδες χιλιάδες λαού και κομμουνιστών στη χώρα που αγόγγυστα αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα. Είναι το εφόδιο που λείπει από την εργατική τάξη σήμερα. Είναι το οξυγόνο που πάει τη ζωή πολλά βήματα πέρα από το μεροδούλι-μεροφάι.
