Έναν χρόνο πριν, εκατοντάδες χιλιάδες λαού και νεολαίας, από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη μέχρι την μικρότερη πόλη της Ελλάδας, ξεχύθηκαν στους δρόμους και βροντοφώναξαν την οργή τους για το έγκλημα των Τεμπών και για όλα τα εγκλήματα που διαπράττει εναντίον τους καθημερινά ένα σύστημα που μόνο στόχο έχει την εκμετάλλευση και την καταπίεσή τους.
Όσο κι αν η ιστορική απεργία της 28ης Φλεβάρη του 2025 τάραξε τα νερά της αντιδραστικής και αλαζονικής εξουσίας και υποχρέωσε ακόμα και τον Μητσοτάκη να δηλώσει ότι έλαβε το μήνυμα των συγκεντρώσεων, δεν στάθηκε ικανή να ανακόψει τη λύσσα της κυβέρνησης και όλων των δυνάμεων του συστήματος απέναντι στον εχθρό λαό, ούτε την όξυνση της αντιλαϊκής πολιτικής και της καταστολής.
Οι αδυναμίες του κινήματος και η υποχώρηση της Αριστεράς αποδείχτηκαν πιο ισχυρές από την οργή και την αγανάκτηση των μαζών. Πολύτιμες ήταν και είναι οι υπηρεσίες που προσφέρουν στο σύστημα οι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες, που φρόντισαν να μην έχει συνέχεια εκείνη η απεργία. Αλλά και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, που έκαναν κι αυτές ό,τι μπορούσαν στην ίδια κατεύθυνση, ώστε να μην ξεφύγει η κινητοποίηση από τα ελεγχόμενα από αυτούς πλαίσια, τα οποία καταλήγουν πάντα στον …υπέρτατο στόχο της εκλογικής τους ενίσχυσης.
Ενώ μόνο σύγχυση σκόρπισαν στον λαό που αγωνιζόταν όσοι μιλούσαν για δικαιοσύνη, για κάποια αόριστη δικαίωση στις αίθουσες των δικαστηρίων, όσοι έβλεπαν ως μόνο ένοχο την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και άρα ως μόνη λύση τις δημόσιες μεταφορές.
Ο πραγματικός ένοχος και γι’ αυτό το έγκλημα είναι το ίδιο το σύστημα που με κάθε τρόπο δολοφονεί τις ζωές μας καθημερινά. Παρότι ξεχειλίζει η οργή του λαού, οι προσπάθειες συγκάλυψης αυτής ακριβώς της ενοχής συνεχίζονται και εντείνονται με όλο και πιο προκλητικό τρόπο, όχι μόνο απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων, αλλά απέναντι σε όλον τον κόσμο που ταυτίστηκε μαζί τους, που αντιλήφθηκε με βίαιο τρόπο ότι μπορεί να βρεθεί ανά πάσα στιγμή στην τραγική θέση τους.
Έτσι, στη δίκη για τα βίντεο που είναι σε εξέλιξη, οι δικηγόροι υπεράσπισης και οι μπράβοι τους έχουν την άνεση να προκαλούν τους γονείς των θυμάτων μέσα στο δικαστήριο, ενώ σημαντικό βιντεοληπτικό υλικό ακόμα αγνοείται μετά την κατάσχεσή του από τον εφέτη ανακριτή!
Η κύρια δίκη ξεκινά στις 23 Μάρτη στη Λάρισα, μακριά από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ουσιαστικά για να αποφευχθούν μαζικές αντιδράσεις, και με δικαστές που κληρώθηκαν ψηφιακά και είναι όλοι διορισμένοι από τον Σεπτέμβρη και μετά. Ενώ ακόμα αναμένεται η απόφαση για το αν θα στηθεί Ειδικό Δικαστήριο για το μπάζωμα για Τριαντόπουλο και Αγοραστό, μετά την παρωδία των εξεταστικών της Βουλής.
Ο άνευ προηγουμένου εμπαιγμός με τις εκταφές συνεχίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή, με παρέμβαση και του ίδιου του Φλωρίδη, με το σκηνικό να θολώνει από σωρεία αντιφατικών αποφάσεων που άλλαζαν μέσα σε λίγες μέρες. Πρόκειται για ένα ζήτημα με ιδιαίτερη σημασία γιατί κερδήθηκε μετά τον αγώνα του Πάνου Ρούτσι και την πλατιά συμπαράσταση που του έδειξε ο λαός και η νεολαία. Η κυβέρνηση θέλει να πάρει τη ρεβάνς ακυρώνοντας στην πράξη αυτό που κερδήθηκε, κάτι που θα πετύχει αν οι εκταφές γίνουν όπως αυτή επιδιώκει ή αν οι εξετάσεις που θα γίνουν δεν αποδείξουν τίποτα…
Και μαζί με αυτά, οι καταγγελίες για τα εύφλεκτα (και φτηνότερα) καθίσματα στα βαγόνια αναφέρουν ότι σε αυτά οφείλονται τρεις θάνατοι. Ενώ, φυσικά, τρία χρόνια μετά και παρά τα παχιά λόγια περί εκσυγχρονισμού του δικτύου, τα ίδια γερασμένα τρένα κινούνται στις ίδιες γερασμένες και χωρίς επιτήρηση γραμμές… Η Hellenic Train μασάει τις κρατικές επιδοτήσεις από τις αποικιοκρατικές συμβάσεις που υπέγραψε επί ΣΥΡΙΖΑ και δεν ξοδεύει φράγκο για την ασφάλεια.
Απέναντι σε όλα αυτά, η Καρυστιανού αποφάσισε να ιδρύσει νέο πολιτικό φορέα για να καταφέρει όσα δεν καταφέρνει στα δικαστήρια, όπως ισχυρίζεται. Άρα λέει κατάμουτρα στις εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές ότι ο αγώνας τους δεν μπορεί να φέρει αποτέλεσμα παρά μόνο αν μετατραπεί σε ψήφους προς έναν νέο σωτήρα.
Όμως ο αγώνας αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να έχει αποτελέσματα και κάθε προσπάθεια που τον υπονομεύει είναι ευπρόσδεκτη πρώτα και κύρια από τον πραγματικό ένοχο, δηλαδή το σύστημα. Δεν μπορεί να είναι ούτε εύκολος, ούτε σύντομος. Δεν θα κριθεί ούτε στα δικαστήρια, ούτε με εξώδικα, ούτε με προσφυγές. Γιατί όλα αυτά θα κρίνονται πάντα από τον ταξικό συσχετισμό, από το πόσο θα μπορούν οι μάζες να πιέζουν και να επιβάλλουν λύσεις. Όπως έχει γίνει τόσες φορές στο παρελθόν και μέχρι τις μέρες μας.
Το έγκλημα των Τεμπών συνεχίζεται έναν χρόνο μετά και δίπλα του στέκονται το έγκλημα της Χίου, το έγκλημα των Τρικάλων, το έγκλημα της ΚΑΠ, το έγκλημα του 13ωρου, το έγκλημα των διώξεων των εκπαιδευτικών, το έγκλημα των διαγραφών των φοιτητών, το έγκλημα που θα κάνουν οι έλληνες στρατιωτικοί που θα πάνε στη Γάζα, το έγκλημα που θα κάνει το πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο που σταθμεύει στη Σούδα.
Όλα τα προβλήματα που έβγαλαν τον κόσμο στον δρόμο με τέτοια πρωτοφανή μαζικότητα πέρυσι τέτοιες μέρες υπάρχουν και φέτος και μάλιστα είναι πιο οξυμένα. Και ο μόνος που μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτά είναι αυτός που τα υφίσταται, δηλαδή ο λαός, και κανένας σωτήρας, κανένας εκπρόσωπος, νέος ή παλιός, κανένας ψεύτικος φίλος.
Το οξυγόνο που αναζητούν οι μάζες στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη είναι ένας άλλος κόσμος χωρίς εκμετάλλευση, αδικία, καταπίεση, εξαθλίωση, πόλεμο. Είναι το θολό όραμα της νεολαίας για έναν κόσμο που σίγουρα δεν είναι αυτός που της ετοιμάζουν. Είναι το όραμα με το οποίο η Αριστερά οφείλει να ξαναεμπνεύσει.
