Από την περσινή ακαδημαϊκή χρονιά έχει ξεκινήσει μια ενορχηστρωμένη εκστρατεία υπουργείου και πρυτανικών αρχών για την απαγόρευση πολιτικών και πολιτιστικών (σε δεύτερο πλάνο) εκδηλώσεων εντός των πανεπιστημίων. Πλέον κάθε πολιτική ή όποια άλλη συλλογικότητα πρέπει να παίρνει άδεια από τις πανεπιστημιακές αρχές για την οργάνωση οποιασδήποτε δράσης (συζήτηση, συναυλία, προβολή ταινίας κ.λπ.).
Σε αυτό το αντιδραστικό πλαίσιο, λοιπόν, είχαμε τα δύο συνεχόμενα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη που έδωσαν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να τρέξει ακόμα περισσότερο τους σχεδιασμούς στο κομμάτι της καταστολής και της φασιστικοποίησης της πολιτικής και κοινωνικής ζωής εντός των ΑΕΙ. Από το live την προηγούμενη εβδομάδα και τις 309 προσαγωγές ως τη νέα έφοδο της αστυνομίας και τη σύλληψη 38 ατόμων που… τόλμησαν να οργανώσουν μια προβολή ταινίας.
Να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Είναι η ίδια η κυβέρνηση που δημιούργησε τις συνθήκες εκδήλωσης των δύο περιστατικών. Είναι οι αποφάσεις του υπουργείου και η υλοποίησή τους από τους πρυτάνεις που οδηγούν σε ξύλο, τραυματισμούς, κινδύνους για ακόμα πιο επικίνδυνα περιστατικά και συλλήψεις. Δεν είναι το «θράσος» μερικών φοιτητών που δεν συμμορφώνονται στα αντιδραστικά προστάγματα. Είναι άλλο ζήτημα αν η δράση μερικών άχρηστων για το κίνημα, χρήσιμων όμως για την κυβέρνηση, άμυαλων τύπων δίνει αφορμές για την υλοποίηση ήδη ειλημμένων κυβερνητικών σχεδιασμών. Γιατί, ακόμα και όταν δεν υπάρχουν αυτοί, αναλαμβάνει τη δουλειά ένας θλιβερός προβοκάτορας, όπως ο κοσμήτορας της Πολυτεχνικής, που μπουκάρει με το έτσι θέλω στην προβολή και απειλεί, τραμπουκίζει και προκαλεί. Μια κατά τα άλλα ακίνδυνη, ακόμα και για τα δικά τους συστημικά μέτρα, δράση. Άξιος ο μισθός του λοιπόν! Τόσα χρόνια προσπάθειας από τον ρεφορμισμό να «λογικευτεί» πήγαν στράφι.
Με βάση και το τελευταίο συμβάν, με ανακοίνωση του ΑΠΘ ειδοποιούμαστε ότι τις εργάσιμες μέρες όλα τα κτίρια θα κλείνουν στις 22:00 και οποιαδήποτε εκδήλωση πέραν των ακαδημαϊκών θα πραγματοποιείται κατόπιν άδειας από τον κοσμήτορα αποκλειστικά εντός του ωραρίου.
Η παραπάνω απόφαση έρχεται να συνδράμει περαιτέρω στα χτυπήματα της αριστερής πολιτικής έκφρασης και του συνδικαλισμού μέσα στους συλλόγους. Από την απαγόρευση πολιτικών εκδηλώσεων, τα lockout, τα πειθαρχικά, την ποινικοποίηση της κατάληψης, της αφισοκόλλησης και της πολιτικής παρέμβασης, την προσπάθεια κατάργησης των φοιτητικών συλλόγων και την ίδρυση των ηλεκτρονικών συμβουλίων της Κεραμέως, τους μπάτσους και τα συστήματα ασφαλείας, μέχρι την εκκένωση πολιτικών χώρων.
Πλέον η εκστρατεία φίμωσης παίρνει χαρακτηριστικά υστερίας με την απαγόρευση ακόμα και της λειτουργίας των θεατρικών, μουσικών, κινηματογραφικών ομάδων. Φανερή η πρόθεση του συστήματος να μάθει στη φοιτητική νεολαία ότι στο πανεπιστήμιο παραδίδονται μόνο μαθήματα… υποταγής και πειθάρχησης. Θέλουν να φτιάξουν ένα πανεπιστήμιο-στρατώνα. Για οτιδήποτε πέραν των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων θα πρέπει οι φοιτητές να ρωτάνε.
Οι σχολές δεν είναι χώρος όπου θα μαθαίνει να απαιτεί και να διεκδικεί η νεολαία. Όπου θα συγκινείται και θα εμπνέεται από την Παλαιστινιακή Αντίσταση ενώ η ελληνική κυβέρνηση στέλνει στρατιωτική αποστολή στη Γάζα. Σήμερα θα σκύβει το κεφάλι στις αυθαιρεσίες των καθηγητών, στους αντιεκπαδευτικούς νόμους των κυβερνήσεων και το γκρέμισμα του δικαιώματός της στις σπουδές, ακόμα και στην αστική μόρφωση. Την προετοιμάζουν έτσι ώστε αύριο να δέχεται αδιαμαρτύρητα τους μισθούς πείνας και τα 13ωρα. «Σήμερα πειθαρχημένος φοιτητής-αύριο υποταγμένος εργαζόμενος» λέει ένα παλιό σύνθημα των Αγωνιστικών Κινήσεων. Αυτή η υποταγή αγγίζει πλέον ευρύτερες εκφάνσεις της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του λαού και της νεολαίας.
Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι χτυπάνε την τέχνη, όπως στρεβλά λέγεται από διάφορες ομάδες, μέσω αυτών των απαγορεύσεων. Έχουμε ξεκάθαρο ότι βασική τους επιδίωξη είναι αυτή που περιγράψαμε παραπάνω. Ωστόσο, στοχεύουν σε ιδεολογικό επίπεδο στο χτύπημα της συλλογικότητας. Σε ένα πανεπιστήμιο που προβάλλει τον ατομισμό και την ανταγωνιστικότητα, η νεολαία ψάχνει πρωτόλειες μορφές οργάνωσης και ένταξης σε ένα σύνολο. Που θα λειτουργεί ως μέρος του συνόλου και όχι σαν μονάδα. Εδώ είναι που αγγίζεται το όριο της υστερίας που αναφέραμε νωρίτερα, μιας και αυτές οι πολιτιστικές ομάδες δεν είναι δα και πυρήνας ριζοσπαστικοποίησης. Κινούνται παρόλα αυτά και αυτές σε (μια κάποια) συνάρτηση με το επίπεδο συγκρότησης του φοιτητικού κινήματος. Σε αυτήν, και μόνο σε αυτήν, τη συγκρότηση είναι και το πεδίο που πρέπει να αναζητηθούν οι απαντήσεις από τους φοιτητές.
