Συμπληρώνονται τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, εκεί όπου η δολοφονική πολιτική του συστήματος άφησε ένα νέο, κατάμαυρο σημάδι, θυσιάζοντας 57 ανθρώπινες ζωές. Ένα έγκλημα που ανέδειξε την κυνική αδιαφορία του συστήματος αυτού για τις ζωές του λαού και της εργατικής τάξης. Ένα έγκλημα που προστέθηκε στη μαύρη λίστα των εγκλημάτων που διαπράττει καθημερινά η πολιτική του κεφάλαιου, προκειμένου να διασώσει την κερδοφορία του και την ύπαρξή του. Αλλά και ένα έγκλημα που απέδειξε ότι λέξεις όπως «δικαιοσύνη» και «δημοκρατία», που κατά κόρον χρησιμοποιούνται από τους αστούς ιθύνοντες, είναι κενό γράμμα, προφάσεις για την ενίσχυση και διαιώνιση της αδικίας και της εκμετάλλευσης, του βαρύ ταξικού συσχετισμού που ισοπεδώνει ζωές και δικαιώματα.
Όσο και αν η κυβέρνηση και το ντόπιο αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθούν να θολώσουν τα νερά, να κρύψουν τους πραγματικούς ενόχους και τις πραγματικές αιτίες αυτού του εγκλήματος, τις αιτίες που ουσιαστικά προκάλεσαν τις μεγαλειώδεις, ιστορικές κινητοποιήσεις στις 28 του περσινού Φλεβάρη, τους «προδίδει» η ίδια πραγματικότητα, η βάρβαρη πραγματικότητα που επιβάλλει η πολιτική τους.
Γιατί η μαύρη λίστα των εγκλημάτων της μακραίνει. Γιατί στους 57 νεκρούς των Τεμπών, προστέθηκαν οι εκατοντάδες νεκροί εργάτες που θρηνήσαμε στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν, οι 5 νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα, οι πολύ πρόσφατα χαμένοι εργάτες στη Βάρη και στο Κερατσίνι. Αλλά και οι 15 δολοφονημένοι πρόσφυγες στη Χίο, και οι τόσοι άλλοι που έχασαν τη ζωή τους στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου. Και για όλους αυτούς «τα αίτια διερευνώνται»...
