Ουκρανία
Οι βαθιές αιτίες της πολεμικής σύγκρουσης ναρκοθετούν τις προσπάθειες για προσωρινή ανάπαυλα
Σε δέκα μέρες από την έκδοση της εφημερίδας, η μεγαλύτερη - από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και δώθε- πολεμική σύγκρουση θα μπει στον πέμπτο χρόνο της. Μία σύγκρουση που παραμένει στην πράξη και όχι στα χαρτιά το επίκεντρο του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και «κεντρικό εργαστήρι» στην πορεία προς τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μία πολεμική σύγκρουση της Ρωσίας από τη μία με το ενεργούμενο των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Δύσης από την άλλη και με παγκόσμια διακυβεύματα.
Οι ΗΠΑ ήθελαν και θέλουν να διαμορφώσουν την Ουκρανία ως προκεχωρημένη βάση ενάντια στον στρατηγικό τους αντίπαλο, τη Ρωσία. Μία βάση που δεν θα επιτρέπει στον ρωσικό ιμπεριαλισμό να ανασυσταθεί και να διευρυνθεί προς τα δυτικά και την Ευρώπη αλλά και που θα τους έδινε τη δυνατότητα του «πρώτου πυρηνικού πλήγματος» από τόσο κοντά, που η Ρωσία δεν θα είχε τον χρόνο να απαντήσει.
Η Ρωσία θέλει κατ’ ελάχιστο την απόκρουση της περικύκλωσής της από τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και τη διεύρυνση αυτού που θεωρεί «ζωτικό της χώρο» για τα ιμπεριαλιστικά της συμφέροντα. Στόχοι που όμως αποτελούν την αφετηρία για την ανατροπή της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ, «για μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη και στον κόσμο», όπως διπλωματικά το διατυπώνει ο ρώσικος ιμπεριαλισμός.
Ο τρομερός σε απώλειες και συνέπειες για τον ουκρανικό αλλά και τον ρωσικό λαό, άδικος αυτός πόλεμος έχει ταυτόχρονα επιταχύνει τις κινήσεις όχι μόνο των πρωταγωνιστών αυτής της σύγκρουσης (ΗΠΑ-Ρωσία), όχι μόνο του τρίτου μέρους της «γεωστρατηγικής τριάδας» (Κίνα), αλλά όλων ανεξαιρέτως των ιμπεριαλιστών δεύτερης και τρίτης τάξης, για να προετοιμαστούν και να πάρουν θέση στην πορεία προς τη μεγάλη αναμέτρηση.
Επειδή όμως αυτό το διαρκώς κλιμακούμενο πολεμικό σπιράλ που εκτυλίσσεται εδώ και τέσσερα χρόνια αγγίζει καταστάσεις και όρια για τα οποία κανείς από τους ιμπεριαλιστές δεν είναι έτοιμος να ανταποκριθεί, αναζητείται από καιρό σε καιρό μια κάποια ανάπαυλα, που να δώσει στον καθένα χρόνο για... να επανέλθει δριμύτερος και πιο έτοιμος.
Ειδικότερα, όπως συλλογικά έχουμε εκτιμήσει, η διοίκηση Τραμπ, διαπιστώνοντας πως παρά τις επιτυχίες της προηγούμενης διοίκησης (π.χ. διεύρυνση του ΝΑΤΟ) έχει διαμορφωθεί μία κατάσταση όπου την πρωτοβουλία την έχει ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, μπήκε στη διαδικασία να αναμοχλεύσει συνολικά το τοπίο, με βασικό στόχο την τροποποίηση των όρων του πολέμου, πριν αυτός οδηγήσει σε μία σημαντική ήττα τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Δύση. Σ’ αυτή την προσπάθεια η διοίκηση Τραμπ έχει συνεκτιμήσει το γεγονός πως, παρά τις αργές επιτυχίες του και τις αξιοσημείωτες αντοχές του, ο ρώσικος ιμπεριαλισμός θα ήθελε κι αυτός να πάρει ανάσα και να αντιμετωπίσει τη σίγουρη φθορά που του έχει προξενήσει η επιλογή του Φεβρουαρίου του 2022.
Έτσι, ασκεί μια πολυεπίπεδη και παγκόσμια πίεση (πέρα από τη διπλωματία) ώστε να γίνει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αποδεκτή από τη Ρωσία η παρουσία στο έδαφος της Ουκρανίας δυτικών στρατευμάτων. Ενδεικτικά να σημειώσουμε τις καταλήψεις ρωσικών τάνκερ, την πίεση στην Ινδία να σταματήσει να αγοράζει ρωσικούς υδρογονάνθρακες. Ή την επέμβασή του σε Βενεζουέλα και τις απειλές προς το Ιράν, που χρησιμοποιούνται και προς αυτή την κατεύθυνση. Ενώ φυσικά έχει κατορθώσει να ευθυγραμμίσει τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές στη γραμμή αυτή (αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία) και ταυτόχρονα εξοπλίζει κανονικά και αδιάλειπτα το καθεστώς του Κιέβου.
Μόνο που αυτή η επιδίωξη, της αποστολής δυτικών στρατευμάτων, βρίσκει κάθετα αντίθετη τη Ρωσία η οποία απαιτεί να «εξαλειφθούν οι βαθύτερες αιτίες της κρίσης» και έτσι δεν μπορεί να αποδεχθεί την παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, την ίδια ώρα που απαιτεί να μην μπει η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Συμπληρωματικά και επειδή γνωρίζει το στρατιωτικό της πλεονέκτημα, απαιτεί και την παράδοση όσης περιοχής από το Ντονμπάς παραμένει στα ουκρανικά χέρια.
Επειδή αυτές οι αντιθετικές επιδιώξεις είναι πάρα πολύ δύσκολο να συγκεραστούν, γι’ αυτό και βλέπουμε πως, παρά τις αλλεπάλληλες διαπραγματεύσεις και τα υπερφίαλα κάθε φορά λόγια του Τραμπ ή, αν θέλετε, τις αβροφροσύνες των ρώσων διπλωματών προς τον Τραμπ (με στόχο μάλλον τη δυτική συνοχή), αυτές να μην έχουν ουσιαστικά προχωρήσει στο ελάχιστο.
Έτσι ο δεύτερος κύκλος διαπραγματεύσεων στο Άμπου Ντάμπι κατέληξε πάλι στην... ανταλλαγή αιχμαλώτων και – χιλιοειπωμένων- φιλοφρονήσεων για «το παραγωγικό κλίμα». Θα λέγαμε μάλιστα πως για να μη «ζαλιστεί» κανείς από τις τακτικές και τις διπλωματικές πιρουέτες, οι κινήσεις των δύο πλευρών της σύγκρουσης είναι πιο ασφαλή δείγματα για την εκτίμηση της πορείας και των στόχων της κάθε πλευράς. Από αυτή την άποψη, έχουν δίκιο συστημικοί ρώσοι αναλυτές που εκτιμούν ότι οι διαπραγματεύσεις είναι εργαλείο διαχείρισης και στρατηγικής των ΗΠΑ, που συνοδεύνται από συνεχή αύξηση της πίεσης προς τη Ρωσία, συνιστώντας ψυχραιμία –που μάλλον δεν λείπει- στη δική τους πλευρά και κυρίως προετοιμασία για κάθε ενδεχόμενο.
Για του λόγου το αληθές, οι Financial Times «αποκάλυψαν» ότι μεταξύ Δεκεμβρίου και Ιανουαρίου οι ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου υπέγραψαν προσύμφωνο που περιλαμβάνει ένα πολυεπίπεδο σχέδιο άμεσης στρατιωτικής επέμβασης σε περίπτωση παραβίασης της μελλοντικής εκεχειρίας! Σχέδιο που προβλέπει αρχικά διπλωματική αντίδραση σε 24 ώρες και στη συνέχεια στρατιωτική απάντηση από τους Ευρωπαίους και, αν η κρίση διευρυνθεί, εμπλοκή μέσα σε 72 ώρες των αμερικάνικων στρατευμάτων!
Λίγο πριν από τον δεύτερο κύκλο συζητήσεων στο Άμπου Ντάμπι, σε συνέντευξή του σε τούρκικα μέσα ενημέρωσης ο Λαβρόφ δήλωσε: «Η Ουκρανία είναι ένα πιόνι και ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται από τη Δύση για να χτίσει ένα προγεφύρωμα ακριβώς στα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, προκειμένου να δημιουργήσει άμεσες απειλές για την ασφάλειά μας». Γράφεται μάλιστα πως επειδή αυτό το σχέδιο που δημοσίευσαν οι FT τέθηκε στο Άμπου Ντάμπι, πέρα από την κάθετη απόρριψή του, έδωσαν την αφορμή στον Λαβρόφ να δηλώσει τα εξής:
«Λένε ότι αν η Ρωσία τολμήσει ξαφνικά να επιτεθεί στην Ουκρανία ή (αν είναι έξυπνοι) οργανώσουν μια προβοκάτσια για να ρίξουν την ευθύνη στη Ρωσία, τότε αμέσως, 24 ώρες αργότερα, την καταδικάζουν και δίνουν στην Ουκρανία λευκή επιταγή για να συνεχίσει τον πόλεμο. Μετά από 48 ώρες συγκεντρώνουν όλους τους “πρόθυμους” να πολεμήσουν και μετά από 72 ώρες οι Ηνωμένες Πολιτείες συντάσσονται μαζί τους. Αυτό είναι ανοησία, αλλά μία εξόχως αποκαλυπτική ανοησία». Και υπενθύμισε ότι «η Ρωσία θα θεωρήσει την ανάπτυξη από άλλες χώρες στρατιωτικών δυνάμεων ή υποδομών στην Ουκρανία ως ξένη επέμβαση και θα τις αντιμετωπίσει ως νόμιμους στόχους.» Μάλλον ο Ρώσος διπλωμάτης δεν έχει ακόμα υπόψη του εμβριθείς αναλύσεις που εκτιμούν ότι οι ΗΠΑ κρατούν «εξόφθαλμα ευνοϊκή θέση προς τη Ρωσία ένα χρόνο τώρα στον πόλεμο της Ουκρανίας»!
