Ξεκινώντας από την επίσκεψή του στα γραφεία της ΠΟΕΔΗΝ, ο υπουργός Υγείας αποκάλυψε την «νέα μεγάλη μεταρρύθμιση», τον ΕΝΙΑΙΟ ΚΛΑΔΟ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ. Με χαρακτηριστική αμετροέπεια, μια και δεν αποτελεί πρωτότυπη δική του σκέψη. Πρόκειται για πρόταση που διακινούν συστηματικά εδώ και χρόνια τα συντεχνιακά και διασπαστικά σωματεία των νοσηλευτών πχ. ΠαΣΟΝοΠ, αλλά και η Ένωση Νοσηλευτών, θεσμικός σύμβουλος του υπουργείου. Επομένως η δήλωση: «Για το 2026 έχω σκεφθεί να κάνω μια μεγάλη μεταρρύθμιση, να κάνω ξεχωριστό κλάδο νοσηλευτών» δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό που έκανε τον υπουργό να παρουσιάζει ως εκπληκτική, δική του ιδέα μια πρόταση που διακινείται χρόνια τώρα; Είναι απλά ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα;
Ο υπουργός το δικαιολογεί ως έναν τρόπο για να ξεπεράσει το εμπόδιο του ενιαίου μισθολογίου και να δώσει αυξήσεις στους νοσηλευτές γιατί λέει ότι οι νοσηλευτές είναι το μεγάλο πρόβλημα του ΕΣΥ. Και μάλιστα χρησιμοποιεί ως παράδειγμα τον κλάδο των γιατρών! Όπου η επιτυχία της κυβερνητικής πολιτικής μπορεί να κριθεί από τις απανωτές παραιτήσεις, τις άγονες προκηρύξεις, και τα τεράστια κενά που συνεχίζουν να υπάρχουν.
Από την άλλη πλευρά, οι συντεχνίες των νοσηλευτών, μια και τόσα χρόνια δεν κατάφεραν να διασπάσουν αποτελεσματικά τα πρωτοβάθμια σωματεία των εργαζόμενων στα νοσοκομεία, βλέπουν μια ευκαιρία να πετύχουν πλέον τον σκοπό τους, διευρύνοντας το ακροατήριό τους και τη βάση τους και διεκδικώντας και μεγαλύτερο ρόλο απέναντι στην ΠΟΕΔΗΝ. Με τα δικά τους λόγια: «Η ΠαΣΟΝοΠ αντιμετωπίζει θετικά κάθε σύγκλιση γύρω από την ανάγκη δημιουργίας ενιαίου νοσηλευτικού κλάδου όλων των κατηγοριών ΠΕ, ΤΕ, ΔΕ, ο οποίος θα διασφαλίζει: ενιαίο επαγγελματικό πλαίσιο, δίκαιες προοπτικές εξέλιξης για το νοσηλευτικό προσωπικό, μισθολογική αναβάθμιση, ειδικό ασφαλιστικό καθεστώς και ενίσχυση της ποιότητας φροντίδας προς τους πολίτες».
Πώς εννοούν το «ενιαίο επαγγελματικό πλαίσιο» σε έναν κλάδο που έχει γίνει πεδίο για ατέρμονες διαμάχες περί καθηκοντολογίων μεταξύ νοσηλευτών διαφορετικών κατηγοριών, είναι ένα ερώτημα. Από την άλλη, η «δίκαιη εξέλιξη» πώς εμποδίζεται στη σημερινή κατάσταση; Η ανέλιξη των κομματικών επιλογών, των κάθε λογής «ημέτερων» θα αλλάξει με τον ΕΝΙΑΙΟ ΚΛΑΔΟ; Όχι φυσικά! Όσο για το «ειδικό ασφαλιστικό καθεστώς», φτάνει να σκεφτεί κάποιος τη συνολική κυβερνητική πολιτική στο εργασιακό για να καταλάβει τι μπορεί να περιμένει σε αυτό το πεδίο. Σε ό,τι αφορά τα φληναφήματα για μισθολογική αναβάθμιση, κατ’ αναλογία οι γιατροί ΕΣΥ απολαμβάνουν επιπρόσθετα από τους πετσοκομμένους μισθούς τους, μόνο κάποια επιδόματα και αυτά κατά περίπτωση. Τέλος, η ποιότητα της φροντίδας των ασθενών έχει αποδειχτεί ότι καθόλου δεν απασχολεί την κυβερνητική πολιτική όταν σχεδιάζει το ΝΕΟ ΕΣΥ όπου οι ασφαλισμένοι θα έχουν λίγες και ακριβές επιλογές. Με λίγα λόγια: Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι!
Είναι, λοιπόν, η φαεινή ιδέα του υπουργού Υγείας, απλά καθρεφτάκια για ιθαγενείς; ΚΑΘΟΛΟΥ!
Η κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία είναι γνωστή και ισχύει για όλους ακόμα και για τον ιατρικό κλάδο. Τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό, εντατικοποίηση, σωματική και ψυχική εξουθένωση, ατέλειωτες βάρδιες και εφημερίες, υποτυπώδη μέτρα προστασίας, εξευτελιστικοί μισθοί, επισφαλείς σχέσεις εργασίας, χιλιάδες μέρες χρωστούμενων ρεπό και αδειών, «εντέλλεσθε» και μετακινήσεις για την κάλυψη των ελλείψεων, αξιολόγηση και τρομοκρατία. Γιατροί, νοσηλευτές, παρασκευαστές, χειριστές, τραυματιοφορείς, τεχνικοί, διοικητικοί, καθαρίστριες, φύλακες, όλοι έχουν λίγο-πολύ και με τις ιδιαιτερότητές τους τα ίδια προβλήματα. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία έχουν ένα όπλο: το πρωτοβάθμιο σωματείο τους. Κοινό και ενιαίο για όλους. Το σύστημα προσπάθησε και προσπαθεί να διασπάσει αυτή την ενότητα με κάθε τρόπο. Η άλωση και ο έλεγχός τους από τις καθεστωτικές παρατάξεις, το στήσιμο συντεχνιακών σωματείων έχουν δώσει τα αποτελέσματά τους. Η πρόταση για ΕΝΙΑΙΟ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟ ΚΛΑΔΟ έρχεται για να δημιουργήσει ακόμα έναν διαχωρισμό μεταξύ των εργαζόμενων. να πετύχει αυτό που δεν κατάφεραν οι συντεχνίες. Να αποσπάσει τους νοσηλευτές από τους συναδέλφους τους. Να καλλιεργήσει αυταπάτες σε ένα σημαντικό (όχι μόνο αριθμητικά) κομμάτι τους, ότι τυγχάνουν ιδιαίτερης φροντίδας. Ότι σε μια λαίλαπα αντιλαϊκών πολιτικών θα επιπλεύσουν, υποκύπτοντας στις σειρήνες της θεσμικής αναβάθμισης.
Στην επίσκεψή του στα γραφεία της ΠΟΕΔΗΝ, ο υπουργός δήλωσε ωμά: αν ήθελε να δώσει αυξήσεις στους νοσηλευτές, θα έπρεπε να δώσει σε όλους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ! Γι’ αυτό προτείνει ξεχωριστό κλάδο. Γιατί δεν σκοπεύει να δώσει αυξήσεις, ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. Όπως δείχνει και η περίπτωση του ήδη θεσμοθετημένου ιατρικού κλάδου.
Ας πανηγυρίζουν, λοιπόν οι επίσημοι και ανεπίσημοι συνομιλητές του υπουργείου για τη μεγαλειώδη δικαίωσή τους. Αυτό που λείπει στους εργαζόμενους δεν είναι η θεσμοθέτηση ενός ακόμα διαχωρισμού. Είναι οι μαζικές προσλήψεις σε όλους τους κλάδους και τις ειδικότητες, είναι οι ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, είναι η πρακτική και με συγκεκριμένα μέτρα αναγνώριση ότι εργάζονται σε ανθυγιεινό χώρο. Δεν είναι τα επιδόματα αλλά οι αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν το κόστος ζωής.
Και αυτά δεν θα χαριστούν με κάποιες φαεινές ιδέες του υπουργού, ούτε με τα παζάρια των καλοθελητών εργατοπατέρων. Αυτά καταχτιούνται με αγώνες από όλους και για όλους τους εργαζόμενους.
