ΤΟ ΝΕΟΛΑΙΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ

Ο νέος χρόνος μπήκε, ωστόσο οι χριστουγεννιάτικες φιέστες και η προσπάθεια να ξεχαστούν τα «δυσάρεστα γεγονότα» (για ποιον αράγε;) των τελευταίων εβδομάδων μάλλον δεν κατάφεραν το σκοπό τους. Και δεν είναι μόνο οι κάθε λογής προβοκάτσιες που διαμορφώνουν ένα αντιδραστικό κλίμα, αλλά η ίδια η ζωή, η ίδια η πραγματικότητα εντός και εκτός Ελλάδας, που «επιμένει» να θυμίζει στο λαό και τη νεολαία ότι, παρά τα ευχολόγια, όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός και καπιταλισμός τόσο η ευημερία, η ευτυχία και η ειρήνη θα είναι μακρινό όνειρο για τους λαούς.
Η οικονομική κρίση, που όχι μόνο δε λέει να τερματιστεί, αλλά χαρακτηρίζεται πλέον ως ο προάγγελος νέων, σφοδρότερων και πιο γενικευμένων φαινομένων κρίσης, εξακολουθεί να στραγγίζει το ελάχιστο εισόδημα της πλειοψηφίας του λαού και να αυξάνει τη στρατιά των ανέργων, εκτινάσσοντας τα ποσοστά φτώχειας και ανεργίας στα ύψη. Με τον τρόπο αυτό το φάσμα της φτώχειας και της ανέχειας απειλεί πλέον όλο και πιο μεγάλα τμήματα, όχι μόνο της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, αλλά και των μικροαστικών και μικρομεσαίων στρωμάτων. Η αδυναμία εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών να αντεπεξέλθουν στα βάρη της κρίσης που τους φορτώνει η πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θέτει υπό αμφισβήτηση ακόμη και αυτονόητα μέχρι πρότινος δικαιώματα και κεκτημένα. Δεκάδες χιλιάδες μαθητές βλέπουν τις οικογένειές τους να αδυνατούν να τα στείλουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ιδιαίτερα στα ΑΕΙ, με βάση το κόστος της προετοιμασίας (παραπαιδεία) όσο και το απαιτούμενο κόστος σπουδών και ζωής ενός φοιτητή.
Την ίδια ώρα τα κυβερνητικά μέτρα στην εκπαίδευση εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς, αποκλείοντας κάθε πιθανότητα για σπουδές στα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Η περιβόητη «βάση του 10» ήρθε να κλείσει το δρόμο προς την Γ’ βάθμια εκπαίδευση για χιλιάδες αποφοίτους λυκείου, με συνοπτικές διαδικασίες. Παράλληλα η επικείμενη θέσπιση της υποχρεωτικής στράτευσης στα 18 επιδιώκει να αλλοτριώσει και υποτάξει τις νεολαιίστικες συνειδήσεις νωρίς νωρίς, αποκόβοντας τη νεολαία από την κοινωνία και διαπαιδαγωγώντας την με τις «αξίες» του συστήματος (υποταγή, πειθάρχηση, ατομισμός, εθνικισμός) πριν εισέλθει στα ΑΕΙ–ΤΕΙ ή στους χώρους δουλειάς.
Με γοργούς ρυθμούς (κάθε άλλο παρά «χριστουγεννιάτικους») σκοπεύει να προχωρήσει την επίθεσή της η αστική τάξη στα ΑΕΙ–ΤΕΙ. Καταρχήν είναι σαφές ότι μετά το λαϊκό ξέσπασμα του Δεκέμβρη, στο οποίο η συμμετοχή της νεολαίας ήταν καθοριστικά μαζική, η κυβέρνηση διαμορφώνει τους όρους για την υλοποίηση των καθαρά αντιφοιτητικών μέτρων του νέου Νόμου–Πλαίσιο: Εφαρμογή του ανωτάτου ορίου φοίτησης και διαγραφές φοιτητών, λίστα συγγραμμάτων, κατάργηση του ασύλου. Η ανακοίνωση του Στυλιανίδη λίγο πριν από τις γιορτές, και μάλιστα εν μέσω των λαϊκών κινητοποιήσεων, για έναρξη διαλόγου για το εξεταστικό σύστημα πρόσβασης στην Γ’ βάθμια εκπαίδευση υποδηλώνει ακριβώς την αποφασιστικότητα του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του να προχωρήσουν την επίθεση σε όλο το εύρος του εκπαιδευτικού εποικοδομήματος, άσχετα του πότε θα επιλεχθεί να κατατεθεί συγκεκριμένη πρόταση για το εν λόγω ζήτημα.
Την ίδια ώρα, μια σειρά γεγονότα διαμορφώνουν ένα αντιδραστικό κλίμα φασιστικοποίησης και καταβάλλεται προσπάθεια από το σύστημα να περάσει αυτό το κλίμα και στις λαϊκές συνειδήσεις. Δεν είναι μόνο η προβολή από τα ΜΜΕ των «καταστροφών» στο κέντρο της Αθήνας και η αποσιώπηση των μαζικών νεολαιίστικων διαδηλώσεων του Δεκέμβρη, οι πυροβολισμοί «από αγνώστους» κατά του προαστιακού στον Ταύρο ούτε και η τελευταία προβοκάτσια (ανεξαρτήτως από ποιους προέρχεται) με την ένοπλη επίθεση στους μπάτσους. Είναι η άγρια καταστολή των κινητοποιήσεων του Δεκέμβρη, οι 62 συλληφθέντες που παραμένουν προφυλακιστέοι, η ένοπλη επίθεση στο μαθητή «από αγνώστους» στο Περιστέρι που επιχειρούν να επεκτείνουν την κρατική καταστολή και τρομοκρατία, να εκφοβίσουν τον εχθρό–λαό και παράλληλα να βιάσουν τις λαϊκές συνειδήσεις για την αποδοχή της «αναγκαιότητας» της ενίσχυσης των κατασταλτικών και αυταρχικών μέτρων.
Στο κλίμα αυτό εκφασισμού και αυταρχισμού που επιχειρεί να διαμορφώσει η αστική τάξη έχει πολύτιμη βοήθεια από τις εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο που προωθούν οι ιμπεριαλιστές και τα σιωνιστικά μαντρόσκυλά τους στη Μέση Ανατολή. Ανεξάρτητα των ιδιαίτερων πλευρών που έχει η σφαγή των Παλαιστινίων της Γάζας από το Ισραήλ, τόσο σε διεθνές όσο και σε τοπικό επίπεδο, εμείς εδώ αναφερόμαστε στη γενικότερη ταξική, πολιτική πλευρά της σιωνιστικής εισβολής. Μετά από μια περίοδο που χαρακτηριζόταν από τα αγκομαχητά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Ανατολική Ευρώπη, σε μια φάση που η πάλη των λαών σε παγκόσμια κλίμακα εμφανίζει σημάδια ανάκαμψης και τάσεις μονιμοποίησής της στις εξελίξεις (αν και σε μικρό βαθμό), οι πιο φασιστικές και επιθετικές τάσεις του κεφαλαίου διακηρύσσουν ότι η επίθεσή του πρόκειται να κλιμακωθεί. Με ή χωρίς Ομπάμα (ποιος μπορεί άραγε να έχει ακόμα αυταπάτες;), με ή χωρίς «αντίπαλο δέος» (η δυναμική επάνοδος της Ρωσίας στο προσκήνιο των ανταγωνισμών προμηνύει όντως ακόμα σημάδια «ισορροπίας», «εκλογίκευσης» και «ύφεσης»;) το μήνυμα προς τους λαούς είναι σαφές: Δεν υπάρχει καμιά προοπτική εναντίωσης, δεν έχει νόημα καμιά αντίσταση στον ιμπεριαλισμό και το σύστημα συνολικά. Και όσο και αν οι διάφοροι «ειρηνιστές» εκπρόσωποι του συστήματος (Σαρκοζί, ΕΕ κ.λπ.) θέλουν να φαίνεται ότι αντιδρούν στις εξελίξεις αυτές, γνωρίζουν ότι τους ωφελούν και αυτούς απέναντι στους λαούς τους.

Οι εξελίξεις αυτές αναμφισβήτητα σηματοδοτούν την όξυνση της ταξικής πάλης από τη μεριά της αστικής τάξης, που βλέπει ότι πρέπει να προχωρήσει την επίθεσή της σε μεγαλύτερο βάθος. Το γεγονός αυτό βάζει αντικειμενικά νέες, πιο αυξημένες απαιτήσεις για το νεολαιίστικο κίνημα και τις ιδιαίτερες συνιστώσες του.
Είναι σαφές πλέον ότι η αντιπαράθεση με το σύστημα πρέπει να πάρει όλο και πιο συνολικά πολιτικά αλλά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Η αναμέτρηση με την πολιτική των αστικών κυβερνήσεων δεν μπορεί να μείνει μόνο στο μερικό, άλλα να θέσει συνολικά το ζήτημα της ανατροπής της πολιτικής των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση τόσο από τη μεριά του φοιτητικού όσο και του μαθητικού κινήματος. Μέσα από αυτή την αντιπαράθεση θα ξεδιαλύνει και ο αδιέξοδος και ηττοπαθής χαρακτήρας συνθημάτων και στόχων όπως το «Κάτω η κυβέρνηση» που προβάλλονται ακόμη και από δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ο στόχος της ανατροπής της πολιτικής των ταξικών φραγμών παραβλέπει το ποιο κυβερνητικό σχήμα έχει την εξουσία και ριζοσπαστικοποιεί τους φοιτητές σε μια κατεύθυνση χειραφέτησής τους από τα αστικά, εκλογικά διλήμματα, καθώς αναδεικνύει το μαζικό λαϊκό κίνημα ως το μόνο τρόπο πραγματικής απάντησης στα προβλήματά τους.
Παράλληλα προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη αποφασιστικής υπεράσπισης του ασύλου. Η συζήτηση για την κατάργησή του έχει ανάψει για τα καλά και δεν είναι απίθανο να βρισκόμαστε προ μια αποφασιστικής κίνησης από μεριάς συστήματος να το καταπατήσει, δημιουργώντας τετελεσμένα. Αλλωστε η κατάργησή του προβλέπεται και θεσμικά από το νόμο–πλαίσιο. Η μαζική παρουσία των φοιτητών στις διαδηλώσεις και τους αγώνες για τα δικαιώματά τους είναι η ΜΟΝΗ αποτελεσματική επιλογή για την έμπρακτη υπεράσπιση του ασύλου, πέρα και έξω από λογικές νομικής κατοχύρωσης ή ανοίγματος βεντέτας με τους αντιεξουσιαστές που το υπονομεύουν με τη δράση τους.
Φυσικά, για να έχει η αναμέτρηση της νεολαίας με το σύστημα διάρκεια, βάθος, αντοχή στα χτυπήματα που θα επιχειρήσει η αστική τάξη στο άμεσο μέλλον, πρέπει να τεθεί με ουσιαστικό και μόνιμο τρόπο η γραμμή της πολιτικοποίησης αυτής της πάλης. Να μπουν οι φοιτητικοί κυρίως σύλλογοι αλλά και οι μαθητές, όσο αυτό είναι δυνατό, στη συζήτηση για τη συνολικότερη πολιτική που καθορίζει τη ζωή και το μέλλον τους, για τα χαρακτηριστικά του κόσμου στον οποίο ζούμε, για τις προοπτικές που ανοίγει στην ανθρωπότητα η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και το καθεστώς της εξάρτησης και της καταπίεσης. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ–ΤΕΙ έχουν καθήκον απέναντι στο κίνημα και τη νεολαία να ανοίξουν την πολιτική συζήτηση, με εφαλτήριο τη σφαγή στη Γάζα και την παλαιστινιακή αντίσταση, για το μπόλιασμα των φοιτητικών διεκδικήσεων και αγώνων με πιο βαθιά πολιτικά, αντιπολεμικά, αντιιμπεριαλιστικά, αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, να συμβάλουν με όλες τους τις δυνάμεις στη μετατροπή των φοιτητικών συλλόγων σε κύτταρα αγωνιστικής διαπαιδαγώγησης και ριζοσπαστικοποίησης των φοιτητών.
Σε αυτή την κατεύθυνση, η μαζική δουλειά που πρέπει να αναλάβουν δίχως αναμονή είναι η πάλη για την επανέναρξη γύρου γενικών συνελεύσεων σε όλες τις σχολές με στόχο τη μαζικοποίησή τους, την οργάνωση εβδομαδιαίων διαδηλώσεων σε κάθε πόλη χωριστά και τη συνέχιση των καταλήψεων. Αξονας συσπείρωσης των συλλόγων μπορεί να είναι μόνο η επιθετική αντιπαράθεση με το σύνολο της πολιτικής της κυβέρνησης, αναγκάζοντας τις αντιδραστικές δυνάμεις στα ΑΕΙ – ΤΕΙ (ΔΑΠ – ΠΑΣΠ – πρυτάνεις - καθηγητές) σε στάση απολογητική και αμυντική, κόντρα στην προσπάθεια που θα επιχειρήσουν οι τελευταίοι να καθίσουν το φοιτητικό κίνημα και την Αριστερά στο εδώλιο του κατηγορουμένου (π.χ. για το ζήτημα του ασύλου). Ταυτόχρονα η πολιτική και οργανωτική ενίσχυση των Αγωνιστικών Κινήσεων, η ένταξη στα σχήματά τους νέων αγωνιστών και το σταδιακό άπλωμά τους σε νέες σχολές είναι το καθήκον που μπαίνει σε επίπεδο στενής δουλειάς, προκειμένου αυτή η γραμμή πάλης να έχει προοπτικές κυριαρχίας και μαζικοποίησης μέσα στο φοιτητικό κίνημα.
Ολα τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται δύσκολα, απαιτητικά και μακρινά. Δεν είναι ωστόσο. Το κλίμα οργής και αγανάκτησης των μαζών (και όχι μόνο της νεολαίας) είναι πλέον διάχυτο στην κοινωνία με έναν όλο και πιο μόνιμο τρόπο. Η εμπιστοσύνη στη δύναμη της λαϊκής πάλης (και πάλι ο λαός της Παλαιστίνης δίνει το βροντερό παράδειγμα) έχει ήδη αρχίσει να παίρνει τη θέση της απογοήτευσης και της παραίτησης με πιο συνειδητό τρόπο. Να βοηθήσουμε να οργανωθεί και να πολιτικοποιηθεί.

φ.611, 10/1/09