ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ!
ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ!
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ «ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ» ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΣΕ ΣΠΟΥΔΕΣ-ΔΟΥΛΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

Είναι φανερό πως τα πρώτα σημάδια της οικονομικής και όχι μόνο κρίσης, η ορατή πια προοπτική μιας ραγδαίας επιδείνωσης των συνθηκών ζωής σημαντικών τμημάτων λαού και νεολαίας τη στιγμή που οι μακροχρόνιες πολιτικές εξαντλούσαν τις ανοχές και τις αυταπάτες λαού και νεολαίας. Το ζοφερό και γκρίζο παρόν και το μαύρο μέλλον που σαν «ευαίσθητος δέκτης» λάμβαναν πλατιά τμήματα της νεολαίας. Η αποκοπή οποιασδήποτε διεξόδου προς ένα καλύτερο αύριο ήταν το καυτό έδαφος και η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη το φυτίλι που οδήγησε στην νεολαιίστικη έκρηξη που ζούμε αυτές τις μέρες.
Γιατί η δολοφονία του Αλέξη ανέδειξε σε μαζική κλίμακα το πραγματικό, αποκρουστικό πρόσωπο ενός συστήματος που εχθρεύεται τη νεολαία, τα δικαιώματά της, την ίδια της τη ζωή. Το ξέσπασμα οργής της νεολαίας για όλα όσα της αρνείται αυτό το σύστημα έθεσε ξανά στο επίκεντρο την αναγκαιότητα απάντησης της σπουδάζουσας νεολαίας σε μια πολιτική που «δολοφονεί» το παρών και το μέλλον της. Σε μια πολιτική που επειδή αφαιρεί κάθε προοπτική από τα πλατιά τμήματα της νεολαίας επιχειρεί ολοένα και περισσότερο να θωρακίζεται νομικά και κατασταλτικά απέναντι στον λαό και τη νεολαία.

Μια νέα κατάσταση με ανοιχτούς λογαριασμούς από το χθες

Η φοιτητική και σπουδαστική πλειοψηφία όπως και όλη η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε μια νέα κατάσταση που όμως δεν παύουν να την βαραίνουν οι προηγούμενοι όροι και συσχετισμοί. Και τους οποίους θα ξανασυναντήσει και με τους οποίους αναπόφευκτα θα πρέπει να αναμετρηθεί μαζί τους εάν θέλει να κάνει βήματα μπροστά. Δίνεται όμως μια ορισμένη δυνατότητα στο κίνημά της -δυνατότητα που λόγω αυτών που αναφέραμε συνυπάρχει με αρκετές δυσκολίες- να αντιμετωπίσει με μαζικούς όρους και ουσιαστικό τρόπο τα ζητήματα που την καθήλωναν ενάμισι χρόνο τώρα με την επιβολή της γραμμής της ήττας που της επιβλήθηκε τον Απρίλη του 2007. Γραμμή ήττας που από το Σεπτέμβριο και μετά συνδυάζονταν ολοένα και πιο έντονα πια-τόσο από την επίσημη όσο και σημαντικά τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς-με την προσπάθεια να προσπεραστεί ο νόμος πλαίσιο και γενικά οι εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση θεωρώντας λίγο έως πολύ περασμένη την επίθεση(ειδικά όσον αφορά το νόμο πλαίσιο). Που συνδυάζονταν με την πριμοδότηση από όλους αυτούς συντεχνιακών στοιχείων στην αντιπαράθεση του της σπουδάζουσας νεολαίας με το νόμο για τα ΚΕΣ. Που συνδυάζονταν με την καθαρά εχθρική στάση ων κομμάτων και των παρατάξεων της επίσημης αριστεράς (ΚΚΕ-ΠΚΣ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ-ΑΡΕΝ) στις προσπάθειες ανάπτυξης της φοιτητικής πάλης το φθινόπωρο που μας πέρασε. Είτε με το ξεδίπλωμα ενός «σχεδιασμού» όχι μόνο έξω αλλά και ενάντια στο κίνημα (ΚΚΕ) με την παράλληλη προβολή των δήθεν «προταγμάτων». Είτε με το κρύψιμο πίσω από τις κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες του Αλαβάνου και την ανύπαρκτη συμβολή τους στην ανάπτυξη των φοιτητικών αγώνων. Που συνδυάζονταν με την αναπαραγωγή της σύγχυσης και την αποφυγή ξεκάθαρης στάσης από την πλευρά της ΕΑΑΚ, με την επαναφορά από τη πλευρά τους όλου εκείνου του παραλυτικού για το κίνημα πλαισίου περί ενιαίας πανεπιστημιακής. Με καπελωματικά κολπάκια, συμπεριφορές και στάσεις που πριμοδοτούσαν υπερφίαλες απόψεις ταύτισης τους με το κίνημα και οι οποίες δυναμίτιζαν την κοινή δράση. Ηδη οι κινητοποιήσεις σε γυάλα του ΚΚΕ, ο οπορτουνιστικός δυισμός του ΣΥΡΙΖΑ(και με την έκρηξη της νεολαίας και με τις επισκέψεις στο Μαξίμου, όπως άλλωστε και του ΚΚΕ), αλλά και οι βιαστικές έως απογειωμένες αναγνώσεις της κατάστασης από τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έρχονται να υπογραμμίσουν τις νέες μορφές των προβλημάτων που ταλανίζουν χρόνια το κίνημα και όχι μόνο της νεολαίας.
Στη σημερινή φάση το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα οφείλει στον εαυτό του και τη νεολαία να ξεδιπλώσει μαζικά και αποφασιστικά μαζικούς αγώνες. Ενάντια στη κρατική τρομοκρατία και τη δολοφονική βία του συστήματος. Να υψώσει αγωνιστικό φραγμό στην καταπάτηση των ελευθεριών της, να υπερασπιστεί το Ασυλο. Να ξαναθέσει σαν ζήτημα κρίσιμο για το μέλλον των δικαιωμάτων της σπουδάζουσας νεολαίας την απόκρουση των αντιδραστικών κυμάτων της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης που προωθεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ. Να ξαναβάλει το ζήτημα της κοινής πάλης με τη μαθητική νεολαία τους δασκάλους και τους εκπαιδευτικούς, με την εργατική τάξη και το λαό συμβάλλοντας στην οικοδόμηση μετώπου αντίστασης στην αντιλαϊκή επίθεση του συστήματος.
Γιατί συγκρότηση και ανάπτυξη μαζικού κινήματος της σπουδάζουσας νεολαίας δεν μπορεί να υπάρξει έξω από την αντιπαράθεση με την επίθεση του συστήματος, έξω από τα μέτωπα που το ίδιο το σύστημα ανοίγει (έχει ανοίξει εδώ και καιρό) και που αφορούν το σύνολο των δικαιωμάτων της νεολαίας στις σπουδές, τη δουλειά, τις ελευθερίες, στη ζωή. Γιατί αντιπαράθεση αποτελεσματική και νικηφόρα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αντιμετώπιση των ζητημάτων από αριστερή αγωνιστική σκοπιά.
Έτσι η σπουδάζουσα νεολαία μέσα στη νέα κατάσταση που απαιτεί διεύρυνση του μετώπου πάλης όχι μόνο δεν πρέπει να ξεχάσει τα ζητήματα που την αφορούν ειδικά αλλά ίσα ίσα θα πρέπει να τα επαναφέρει με καλύτερους όρους σε σχέση με τη προηγούμενη φάση.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης με τη δημοσίευση του Πρότυπου Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας -προβλεπόμενη από τον ίδιο τον νόμο πλαίσιο- μέσω της οποίας προωθεί ΚΕΝΤΡΙΚΑ σχεδόν όλες τις ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ του ΝΟΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟ αφαιρεί πολιτικά κάθε επιχείρημα που πριμοδοτούσε την ασάφεια ή πολύ περισσότερο την εχθρική στάση απέναντι στην αναγκαιότητα να τεθεί από το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα το ζήτημα της κεντρικής αντιπαράθεσης στο νόμο πλαίσιο. Τουλάχιστον για όσες από τις δυνάμεις θέλουν, πέρα από να αναφέρονται στην αριστερά να σκέφτονται και να πράττουν αριστερά. Γιατί ο ΠΕΚΛ βάζει στην ημερήσια διάταξη την προώθηση α) Του νόμου της αξιολόγησης που προωθεί ο ΠΕΚΛ μέσα από τη δημιουργία σε κάθε πανεπιστήμιο των Μονάδων Διασφάλισης Ποιότητας. Που εκβιάζει ήδη τα ιδρύματα μέσω της χρηματοδότησης για να προωθήσουν τους νόμους της αντιμεταρρύθμισης και τα αντιφοιτητικά μέτρα. β) Της σύστασης πειθαρχικών που φτάνουν έως και την διαγραφή φοιτητών και το βγάλσιμο εκτός νόμου των αγώνων και της ποινικοποίησης των καταλήψεων, την επί της ουσίας κατάργηση του Ασύλου και την δυνατότητα πρόσληψης ιδιωτικής αστυνομίας (security) για τη «φύλαξη» των ιδρυμάτων. γ) Της εφαρμογής των ορίων σπουδών και την διαγραφή φοιτητών που τα ξεπερνούν αλλά και ο περιορισμός των εξεταστικών. Ωστε να αυξηθεί κατακόρυφα η εντατικοποίηση των σπουδών, η σχολειοποίηση των ιδρυμάτων, η επιβολή ενός κλίματος φόβου και υποταγής στο φοιτητικό πληθυσμό. δ) Της προώθηση του Συστήματος Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων που σπάνε τις ενιαίες σπουδές σε ομάδες μαθημάτων, θέλοντας να αντικαταστήσουν το πτυχίο με τις πιστοποιήσεις, τα επαγγελματικά δικαιώματα με το ατομικό προσοντολόγιο και το δικαίωμα στη δουλειά με την απασχολησιμότητα. ε) Της πλήρους κατάργησης των δωρεών παροχών. Μέσω της επιβεβαίωσης του «πολλαπλού συγγράμματος» και την αντικατάσταση των υπόλοιπων παροχών με ένα σύστημα ανταποδοτικών «υποτροφιών» που θα ξεπληρώνονται με μερική απασχόληση στα ιδρύματα αλλά και δανείων για να υποθηκεύουμε από τώρα τη ζωή μας στις τράπεζες.
Η προώθηση λοιπόν όλων των μέτρων του νόμου πλαίσιο που αποτέλεσαν το μέτωπο της αντιπαράθεσης της σπουδάζουσας νεολαίας με το σύστημα, που αποτέλεσαν τους στόχους του δίχρονου ξεσηκωμού της νεολαίας και οι οποίοι το συγκρότησαν πολιτικά και σε σύγκρουση με τις επιδιώξεις του συστήματος δεν μπορεί να προσπεραστούν, όχι τουλάχιστον χωρίς δραματικές επιπτώσεις στο σύνολο των δικαιωμάτων των εκατοντάδων χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών. Σαν ιδιαίτερο σημείο θα πρέπει όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις να τοποθετηθούν, όχι στα λόγια αλλά στη πράξη, για το πώς θα αντιμετωπίσει η φοιτητική και σπουδαστική πλειοψηφία το ζήτημα των βιβλίων. Η προσπάθεια εφαρμογής του πολλαπλού συγγράμματος από τη μια αφορά την κατάργηση του μόνου ίσως καθολικού σήμερα δωρεάν δικαιώματος της νεολαίας που σπουδάζει σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Από την άλλη ανοίγει την πόρτα -με τις πλάτες μιας δήθεν επιστημονικότητας- σε μια λογική και πρακτική ξέφρενης εντατικοποίησης των σπουδών. Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις και οι δύο λόγοι είναι εξίσου σοβαροί για να τεθεί το ζήτημα των βιβλίων σαν μια ιδιαίτερη αιχμή της πάλης ενάντια στο νόμο πλαίσιο.

ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΣ ΚΑΙ Η ΟΔΗΓΙΑ 36/05

Εξίσου κρίσιμο ζήτημα πάνω στον οποίο πρέπει να ανασυγκροτήσει και να αναπτύξει την πάλη του το φοιτητικό κίνημα είναι ο νόμος για τα ΚΕΣ, η ιμπεριαλιστική υπεροδηγία 36/05 από τη σκοπιά υπεράσπισης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, από τη σκοπιά υπεράσπισης των δικαιωμάτων της νεολαίας σε σπουδές και δουλειά, και κόντρα σε συντεχνιακές λογικές που υπονομεύουν την ανάπτυξη κινήματος της νεολαίας και οδηγούν σε αντιπαράθεση τμήματά της.
Σ’ αυτή τη βάση δεν μας βρίσκει σύμφωνους το αίτημα για κατάργηση των ΚΕΣ που θέτουν οι πιο πολλές (αν όχι όλες) δυνάμεις της αριστεράς, ρεφορμιστικής ή ριζοσπαστικής. Η «διέξοδος» προς τα ΚΕΣ υφίσταται κύρια λόγω των ταξικών φραγμών που μπαίνουν στη μαθητική νεολαία στο δρόμο προς το Πανεπιστήμιο(κύρια) και προς τα ΤΕΙ. Το κίνημα της νεολαίας πρέπει να θέσει σαν ζήτημα πάλης την ανατροπή της πολιτικής των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση. Ειδικότερα πρέπει να θέσουν τα ζητήματα της βάσης του 10, της μείωσης των εισακτέων στις «περιζήτητες» σχολές, της πάλης για αύξηση των εισακτέων σε όλα τα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ. Επίσης για το παρεμφερές και παραγόμενο από το προηγούμενο ζήτημα των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων αυτών των «ιδρυμάτων» το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα, οι αγωνιστικές του συνιστώσες δεν μπορούν και δεν πρέπει να μετατραπούν σε αξιολογητές και κατά συνέπεια σε τροχονόμους και χορηγούς επαγγελματικών δικαιωμάτων σε τμήματα της νεολαίας όπως αυτά που βρίσκονται στα ΚΕΣ. Από την άλλη μας βρίσκει εξίσου αντίθετους η λογική της συμπίεσης προς τα κάτω και τελικά της αναίρεσης των επαγγελματικών δικαιωμάτων που έως τώρα κατοχυρώνει η σπουδάζουσα νεολαία που αποφοιτά από τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Εμείς υπερασπίζουμε για όλη τη νεολαία το δικαίωμα στη δουλειά.
Το πρόβλημα λοιπόν εντοπίζεται πιο πριν και πιο γενικά. Στο ότι ούτε η κυβέρνηση ούτε η ΕΕ έχουν σαν στόχο τη χορήγηση επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αυτό που προσπαθούν να προωθήσουν μέσω της οδηγίας 36/05 είναι το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων. Αυτό που ουσιαστικά χορηγούν στους αποφοίτους των ΚΕΣ και αυτό που θέλουν να χορηγούν στους αποφοίτους των ΑΕΙ-ΤΕΙ είναι επαγγελματικά προσόντα, έννοια που αντιστοιχεί στην έννοια του απασχολήσιμου. Μάλιστα επαγγελματικά προσόντα πακεταρισμένα μέσω της διαδικασίας πιστοποίησης και συσσώρευσης πιστωτικών μονάδων.
Γι’ αυτό η βάση της αντίθεσης στο νόμο για τα ΚΕΣ, την απόφαση του ευρωδικαστηρίου και την ιμπεριαλιστική οδηγία 36/05 στη γενική της μορφή και στο ουσιαστικό της περιεχόμενο ίδια με την αντίθεση μας στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Στο γεγονός δηλαδή πως πάει να γίνει μια αντιδραστική τομή με την ανατροπή του έως τώρα «αναχρονισμού» ότι η εκπαίδευση είναι δημόσια και δωρεάν όπως έστω στα λόγια κατοχυρώνει το αστικό σύνταγμα. Την εμπέδωση στη νεολαία της λογικής του «πελάτη» και του «χρήστη υπηρεσιών» που όπως όλες (οι υπηρεσίες) πρέπει να πληρώνονται. Την μετατροπή αυτού του κοινωνικού-δημοκρατικού δικαιώματος της νεολαίας και των λαϊκών μαζών σε ιδιωτικό προνόμιο–βούληση-ευκαιρία.
Ειδικότερα είμαστε αντίθετοι γιατί αποτελεί-ο νόμος για τα ΚΕΣ και η όλη εξέλιξη- τμήμα της προσπάθειας για την ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, σαν τμήμα που συμπληρώνει τους υπόλοιπους ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ (Νόμος Πλαίσιο- Αξιολόγηση-ΙΔΒΕ-ΔΟΑΤΑΠ) και σε όλα τα επίπεδα. Γιατί αποτελεί τμήμα της αντιδραστικής πολιτικής της ΕΕ στην εκπαίδευση, τμήμα των αντιδραστικών κατευθύνσεων των Συνόδων της Μπολόνια, Πράγας κλπ και της στρατηγικής της Λισσαβόνας, εντάσσεται στην ευρωενωσίτικη προσπάθεια για τον ΚΕΧΑΕ.
Είναι τμήμα αυτής της συνολικής εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης γιατί προσπαθεί να δημιουργήσει, απέναντι στο «αναχρονιστικό» δωρεάν (όσο είναι ακόμα) πανεπιστήμιο, το πρότυπο του σπουδάζω επί πληρωμή και γι αυτό έχω και «αναβαθμισμένη εκπαίδευση». Επιταχύνει την εφαρμογή των κύκλων σπουδών, το πολλαπλό σπάσιμο των σπουδών σε περιόδους και υποπεριόδους, την αντικατάσταση των ενιαίων σπουδών που οδηγούν σε πτυχίο από «πακέτα» πιστωτικών μονάδων και την μετατροπή των φοιτητών-σπουδαστών από ενιαίο σώμα με κοινά συμφέροντα σε ατομικούς «κυνηγούς» αυτών των πακέτων.
Συμβάλλει στην κλιμάκωση της πολιτικής χτυπήματος και αναίρεσης του δικαιώματος στη δουλειά και σαν συνέχεια του προηγούμενου επιταχύνει την πολιτική της πλήρους αποσύνδεσης του πτυχίου από τα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από αυτό. Αυτό προβάλλει μια συγκεκριμένη εικόνα για το εργασιακό μέλλον των χιλιάδων σημερινών φοιτητών-σπουδαστών: αναζήτηση εργασίας με τους χειρότερους όρους, στρίμωγμα και αντιπαράθεση πολλών με παραπλήσια προσόντα για την κατάληψη μιας θέσης, διαρκής προσπάθεια ατομικής «αναβάθμισης» του προσοντολογίου, νομιμοποίηση των απολύσεων και της διαρκούς ανακύκλωσης της νεολαίας μεταξύ δουλειάς χωρίς δικαιώματα-ανεργίας-επανακατάρτισης.
Συμβάλλει στην εμπέδωση ενός κλίματος που «δείχνει την έξοδο» στους αγώνες της νεολαίας, που θεωρεί «παράνομη» την δράση της, που ποινικοποιεί την πάλη της, που απαγορεύει την ελεύθερη συνδικαλιστική, κοινωνική και πολιτική δράση της. Η σπουδάζουσα νεολαία το κίνημά της έχουν λοιπόν πολλούς και ουσιαστικούς λόγους για να αντιπαλέψουν τον νόμο για τα ΚΕΣ και την ιμπεριαλιστική οδηγία 36/05. Εχουν άλλους τόσους λόγους να μην υποταχθούν σε συντεχνιακές λογικές.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΑ

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις όλο το προηγούμενο διάστημα συνέβαλαν σε όλες τις μάχες για την επανένωση του κινήματος κόντρα στο κλίμα της απογοήτευσης και την ήττας που είχε επιβληθεί στη φοιτητική και σπουδαστική πλειοψηφία. Από τη μέρα της δολοφονίας του Αλέξη και δώθε δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για την ανάπτυξη του κινήματος της νεολαίας, την αντιμετώπιση της κρατικής τρομοκρατίας, την υπεράσπιση των διαδηλώσεων, την προβολή ενός πολιτικού προσανατολισμού που να δίνει αγωνιστική διέξοδο στη έκρηξη της νεολαίας. Ηδη σε αρκετές από τις σχολές που βρίσκονται συμβάλλουν αποφασιστικά στην υπερψήφιση αγωνιστικών αποφάσεων-καταλήψεων διαδηλώσεων. Στις επόμενες μέρες πρέπει με ακόμη μεγαλύτερη τόλμη και αποφασιστικότητα, να πριμοδοτήσουν το άπλωμα και τη γενίκευση του αγώνα. Το απαιτούν οι καιροί, το επιβάλλει η αντίληψή τους και η αγωνιστική τους στάση.

φ.610, 13/12/08