ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ- 1 ΜΑΗ 2007

Διακήρυξη επανεπιβεβαίωσης της σημασίας και της ισχύος της αντιρεβιζιονιστικής πάλης και της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης

Εμείς που υπογράφουμε, μαρξιστικά-λενινιστικά, μαοϊκά, και μαρξιστικά-λενινιστικά-μαοϊκά κόμματα και οργανώσεις, δημοσιεύουμε αυτήν τη διακήρυξη για να επανεπιβεβαιώσουμε τη σημασία και την ισχύ του αγώνα ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό που ξεκίνησε στα 1956 ενάντια στο ρεβιζιονιστικό περιεχόμενο του 20ου Συνεδρίου του ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης το Φλεβάρη του 1956 και που οδήγησε στη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (1966-1976) και συνεχίζεται μετά την αστική παλινόρθωση στην Κίνα το 1976. Το κάνουμε αυτό ένα χρόνο από τις επετειακές εκδηλώσεις για τα 50χρονα της αντιρεβιζιονιστικής πάλης ανανεώνοντας τη δέσμευση μας να συνεχίσουμε αυτήν την πάλη.

Τιμούμε και αποδίδουμε το μεγαλύτερο σεβασμό μας στο σύντροφο Μάο Τσετούνγκ που οδήγησε το ΚΚ Κίνας και όλα τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα στον αγώνα ενάντια στον σύγχρονο ρεβιζιονισμό. Αμέσως δημοσίευσε στη Λαϊκή Ημερησία το άρθρο «Για την ιστορική εμπειρία της δικτατορίας του προλεταριάτου» τον Απρίλη του 1966 σε απάντηση στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Σ΄ εκείνο το συνέδριο η Χρουστσοφική ρεβιζιονιστική κλίκα, με το πρόσχημα της αντίθεσης στην «προσωπολατρεία», αναίρεσε τις βασικές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού και τις μεγάλες επαναστατικές επιτυχίες του κόμματος των Λένιν-Στάλιν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στην πάλη ενάντια στο φασισμό και στην καθοδήγηση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος για πάνω από 30 χρόνια.

Οι ενέργειες των σοβιετικών ρεβιζιονιστών του Χρουστσόφ αποκάλυψαν το φαινόμενο του σύγχρονου ρεβιζιονισμού που αντιτάχτηκε στην προλεταριακή δικτατορία και έβαλε τη ΣΕ στο δρόμο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Αναδιοργάνωσαν το Σοβιετικό κόμμα, το κράτος, την οικονομία και τους πολιτιστικούς θεσμούς με σκοπό την υπονόμευση του μαρξισμού-λενινισμού και του σοσιαλιστικού συστήματος.

Αντιτάχτηκαν στη δικτατορία του προλεταριάτου και προώθησαν τον αστικό λαϊκισμό, με τις έννοιες «κόμμα όλου του λαού» και «κράτος όλου του λαού» και τον αστικό πασιφισμό με τις έννοιες «ειρηνική μετάβαση», «ειρηνικός ανταγωνισμός» και «ειρηνική συνύπαρξη». Προχώρησαν στην υπονόμευση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και προώθησαν την «ειρηνική συνύπαρξη» ως γενική γραμμή σε αντίθεση με τον προλεταριακό διεθνισμό και επιτέθηκαν ενάντια στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα.

Ο ρεβιζιονισμός κατάστρεψε όλα τα πρώην σοσιαλιστικά κράτη. Τα μετάτρεψε σε αποικίες του σοσιαλιμπεριαλισμού, στέρησε το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα από το επαναστατικό του κέντρο, κατάστρεψε επαναστατικά κόμματα και επέφερε σύγχυση, διάσπαση και λικβινταρισμό στο παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Είχε διαβρωτική επίδραση στην προλεταριακή ταξική πάλη και στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και οδήγησε σε ήττες με βαριές απώλειες. Η διαδικασία της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης πήγε δεκαετίες πίσω.

Υπάρχουν ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικο-οικονομικές και πολιτιστικές αιτίες του σύγχρονου ρεβιζιονισμού. Στα κύρια αίτια περιλαμβάνονται η παρέκκλιση από το διαλεκτικό υλισμό, η εγκατάλειψη ή η υποβάθμιση της προλεταριακής ταξικής στάσης και ταξικής πάλης, η λατρεία απαρχαιωμένων ή ρεβιζιονιστικών σοβιετικών παραδειγμάτων και ο εκφυλισμός ενός μεγάλου αριθμού γραφειοκρατών και διανοουμένων λόγω των μικροαστικών κοινωνικών συνθηκών και τρόπων σκέψης, τα οποία είναι η πύλη απ΄ όπου ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός περνάει στην πλήρη αστική ιδεολογία.

Λαχταρώντας για προσωπικά προνόμια, νεποτισμό, καριερισμό, κατάχρηση εξουσίας, πλουτισμό και άλλες μορφές προσωπικών συμφερόντων, αυτοί που μολύνθηκαν από το μικροαστικό τρόπο σκέψης πήραν το πάνω χέρι στα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος, του κράτους, της οικονομίας και των πολιτιστικών θεσμών και ανέδειξαν το σύγχρονο ρεβιζιονισμό σαν αστική ιδεολογία και σαν πλατφόρμα για αστικές πολιτικές.
Ο σύντροφος Μάο υπερασπίστηκε τη θεωρία και την πρακτική του μαρξισμού-λενινισμού ενάντια στη γραμμή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού. Αποκήρυξε τους ρεβιζιονιστές γιατί έφεραν σύγχυση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και προκάλεσαν αναταραχές και εξεγέρσεις ενάντια στη σοσιαλιστική υπόθεση στη Γιουγκοσλαβία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και αλλού στην Ανατολική Ευρώπη.

Με την καθοδήγηση του συντρόφου Μάο, η αντιπροσωπεία του ΚΚ Κίνας ακολούθησε την αντιρεβιζιονιστική γραμμή στις συναντήσεις των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων στη Μόσχα το 1957 και το 1960. Ακολούθως οι μαρξιστές-λενινιστές, καθοδηγούμενοι από το ΚΚ Κίνας , εξαπέλυσαν μια διεθνή ιδεολογική πάλη σε μια σειρά συγκεκριμένα θέματα ενάντια στους σύγχρονους ρεβιζιονιστές που βρίσκονταν γύρω από το σοβιετικό κόμμα.

Πιο ύστερα οι μαρξιστές-λενινιστές υπό τον σύντροφο Μάο προχώρησαν στην κριτική και αποκήρυξη του φαινομένου του μονοπωλιακού γραφειοκρατικού καπιταλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού στη διάρκεια της μακράς περιόδου του καθεστώτος Μπρέζνιεφ. Ο μονοπωλιακός γραφειοκρατικός καπιταλισμός μασκαρευόταν σε σοσιαλισμό την ίδια στιγμή που οι γραφειοκράτες και οι επιχειρηματίες έκλεβαν τον κρατικό τομέα. Στις διεθνείς σχέσεις οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές μιλούσαν σοσιαλιστικά και έπρατταν ιμπεριαλιστικά.

Ο σύντροφος Μάο δεν ικανοποιήθηκε με την κριτική του σύγχρονου ρεβιζιονισμού όπως αναδύθηκε και δυνάμωσε στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του σοβιετικού μπλοκ. Εξέτασε και ανάλυσε την ανάπτυξη του σύγχρονου ρεβιζιονισμού στην Κίνα, ο οποίος αναδύεται και λόγω τοπικών παραγόντων και λόγω εξωτερικών επιρροών. Έτσι συνένωσε τους ηγετικούς αντιρεβιζιονιστές επαναστάτες του ΚΚ Κίνας και μαζί εξαπέλυσαν τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση το Μάη του 1966, ώστε να τεθεί σε εφαρμογή η θεωρία της συνέχισης της επανάστασης στη δικτατορία του προλεταριάτου. Κι αυτό για να πολεμήσουν το ρεβιζιονισμό, να προλάβουν την παλινόρθωση του καπιταλισμού και να ισχυροποιήσουν το σοσιαλισμό.

Η θεωρία και η πρακτική της συνεχιζόμενης επανάστασης σε συνθήκες δικτατορίας του προλεταριάτου μέσω της ΜΠΠΕ αποτέλεσε ένα νεότερο και υψηλότερο στάδιο στην ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού. Έθετε μια σειρά προβλήματα ανάπτυξης του σοσιαλισμού για μια ολόκληρη ιστορική εποχή μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό και έθεσε τις βασικές αρχές και μεθόδους επίλυσης των προβλημάτων αυτών, στα οποία περιλαμβάνονται η ύπαρξη τάξεων και ταξικής πάλης στη σοσιαλιστική κοινωνία, οι σχέσεις ανάμεσα στην κοινωνική βάση και το εποικοδόμημα, η μαζική γραμμή, η Πολιτιστική Επανάσταση, η Επανάσταση και η παραγωγή, η διαδοχή της νέας γενιάς, η πολιτική καθοδήγηση στα εργοστάσια και τις κομούνες και ο σχηματισμός των οργάνων της πολιτικής εξουσίας.

Πολλά απ΄ αυτά τα θέματα δεν έγιναν κατανοητά ή δεν θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητά στη διάρκεια των δεκαετιών σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση. Η εξαπόλυση της ΜΠΠΕ αντανακλούσε μια κατανόηση και μια συνόψιση αυτής της σοβιετικής εμπειρίας και αποτέλεσε μια πρωτοφανή πολιτική κινητοποίηση των μαζών ενάντια στο ρεβιζιονισμό, αυτή τη φορά στο ΚΚ Κίνας .

Ο σύντροφος Μάο καθοδήγησε με επιτυχία το κινέζικο προλεταριάτο και το λαό από νίκη σε νίκη στη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση σε τρομακτικά αντίξοες συνθήκες και ενάντια σε πανίσχυρους αντιπάλους. Όμως αμέσως μετά το θάνατο του οι εχθροί του κινέζικου προλεταριάτου και του λαού προχώρησαν σε πραξικόπημα και αντέστρεψαν την προλεταριακή επαναστατική γραμμή της συνέχισης της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης. Από τότε οι νέοι αστοί ηγέτες της Κίνας εξαπέλυσαν τις πιο άγριες επιθέσεις ενάντια στους Κινέζους εργάτες και αγρότες. Αν και συνέχισαν να σφετερίζονται τον τίτλο «Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας», στην πράξη είναι πλέον οι χειρότεροι καταπιεστές, εκμεταλλευτές και υβριστές του κινέζικου λαού.

Υπάρχουν μαρτυρίες για οπισθοδρόμηση και εκφυλισμό στο επίπεδο του να γίνει η Κίνα ένα νεοαποικιακό μεγαλο-κομπραδόρικο εξάρτημα των ΗΠΑ και άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η Κίνα έχει δεθεί πλήρως στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης που προωθείται από τις ΗΠΑ και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Όμως η Κίνα προσπαθεί να γίνει μια σχετικά αυτόνομη ιμπεριαλιστική δύναμη, επεκτείνοντας τις οικονομικές της επενδύσεις και την πολιτική της επιρροή σε παγκόσμιο επίπεδο σε περιοχές όπως η Αφρική, η Λατινική Αμερική και η Ασία. Θυμίζει γενικά την οπισθοδρομική και φτωχή Ρωσία πριν την Μπολσεβίκικη Επανάσταση.

Η πλήρης παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Κίνα και τις χώρες του πρώην σοβιετικού μπλοκ επαληθεύει τα διδάγματα του συντρόφου Μάο σύμφωνα με τα οποία ο σοσιαλισμός ηττάται όταν η ρεβιζιονιστική γραμμή επικρατεί στο κομουνιστικό ή εργατικό κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία και ότι τελικά η αστική τάξη στο εσωτερικό του κόμματος και του κράτους πετυχαίνει να εξαπολύσει πραξικόπημα και να ανατρέψει το προλεταριάτο.

Ο σύντροφος Μάο μας άφησε μια κληρονομιά με την οποία μπορούμε να καταπολεμήσουμε και να νικήσουμε το σύγχρονο ρεβιζιονισμό και με την οποία μπορούμε να αναζωογονήσουμε και να αναπτύξουμε ακόμη περισσότερο τις δυνάμεις του σοσιαλισμού. Είμαστε σε επιφυλακή και αντιστεκόμαστε στους συνεχιζόμενους κινδύνους του ρεβιζιονισμού, σύγχρονου ρεβιζιονισμού και άλλες μορφές οπορτουνισμού.

Επανεπιβεβαιώνουμε την επαναστατική θεωρία και πρακτική του συντρόφου Μάο για τη συνεχιζόμενη Επανάσταση υπο την καθοδήγηση της δικτατορίας του προλεταριάτου μέσω της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης. Καταδικάζουμε την προδοσία του σοσιαλισμού και της προλεταριακής επαναστατικής γραμμής του συντρόφου Μάο από την κλίκα των Λιου Σάο Σι, Τενγκ Χσιάο Πιγκ και της νέας κινεζικής αστικής τάξης.

Ανανεώνουμε την αποφασιστικότητα μας και τις προσπάθειες μας να φέρουμε εις πέρας την ιστορική αποστολή του προλεταριάτου, δηλαδή την επίτευξη της νεο-δημοκρατικής και σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης. Όλα τα κακά που προκλήθηκαν στις πρώην ρεβιζιονιστικές χώρες μας οδηγούν στο να υποστηρίξουμε και πάλι το μαρξισμό-λενινισμό-μαοϊσμό ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό και να επιζητήσουμε την επαναστατική υπόθεση του σοσιαλισμού.

Εκμεταλλευομενος την προσωρινη επιτυχια του σύγχρονου ρεβιζιονισμού ενάντια στο μαρξισμο-λενινισμο και τη δικτατορια του προλεταριάτου, ο μονοπωλιακος καπιταλισμός, με επικεφαλης τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, κατάφερε να εξαπολύσει τις χειρότερες επιθέσεις ενάντια στο προλεταριάτο και τους καταπιεζόμενους λαούς, όπως την παγκοσμιοποίηση της «ελεύθερης αγοράς», το ρατσισμό, την καταπίεση και επιθετικούς πολέμους. Σε απάντηση στην κλιμάκωση της καταπίεσης και εκμετάλλευσης, το προλεταριάτο και οι λαοί εντείνουν την αντίσταση τους μέσω της ένοπλης πάλης και άλλων μορφών αντίστασης.

Δεν αρκεί να υπερασπιστούμε το μαρξισμο-λενινισμό και το μαοϊσμό ώστε να προκληθεί μια νέα ανάταση στην πάλη για γνήσιο σοσιαλισμό. Το διεθνές μαρξιστικό-λενινιστικό και εργατικό κίνημα πρέπει να μάθει τα μαθήματα του από την ήττα του σοσιαλισμού από το ρεβιζιονισμό και από τις επιτυχίες των 50 χρόνων αγώνα ενάντια στο ρεβιζιονισμό.

Το χτίσιμο μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων σ΄ ολον τον κόσμο, το ξεπέρασμα των διασπάσεων, η ενδυνάμωση των προλεταριακών επαναστατικών κομμάτων που είναι στενά δεμένα με τις μάζες και η διεθνής επαναστατική τους συνεργασία είναι απαραίτητες ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας.

Είναι διεθνιστικό καθήκον των μαρξιστικών-λενινιστικών-μαοϊκών κομμάτων να ενωθούν και να ξεσηκώσουν, οργανώσουν και κινητοποιήσουν το προλεταριάτο και τους λαούς στις αντίστοιχες χώρες τους και σ΄ όλον τον κόσμο στον αγώνα για εθνική απελευθέρωση, δημοκρατία και σοσιαλισμό ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το ρεβιζιονισμό και την αντίδραση. Ανανεώνουμε τη δέσμευση μας να μείνουμε σταθεροί στην επαναστατική πάλη και να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε ακόμη μεγαλύτερες νίκες με την καθοδήγηση του μαρξισμού-λενινισμού-μαοϊσμού.

Υποστηρίξτε, υπερασπίστε, και προωθήστε τα διδάγματα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν και Μάο!
Επανεπιβεβαιώστε το Μαρξισμό-Λενινισμό-Μαοϊσμό ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό!
Προωθήστε την Επανάσταση ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το ρεβιζιονισμό και την αντίδραση!
Τιμή και δόξα στη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση!
Ζήτω όλα τα μαρξιστικά-λενινιστικά-μαοϊκά κόμματα!
Ζήτω ο προλεταριακός διεθνισμός!
Ζήτω ο μαρξισμός-λενινισμός-μαοϊσμός!

Υπογραφές [με αλφαβητική σειρά κατά χώρα]

Αργεντινή – Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής *
Αφγανιστάν – Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Αφγανιστάν
Βολιβία – Κομμουνιστικό Κόμμα (Μαρξιστικό-Λενινιστικό-Μαοϊκό) Βολιβίας
Βραζιλία – Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (Κόκκινη Φράξια)
Γερμανία – Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα Γερμανίας
Ελλάδα – Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μ-λ)
ΗΠΑ – Μαρξιστική-Λενινιστική-Μαοϊκή Επαναστατική Ομάδα Μελέτης ****
Ινδία – Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό) **
Ινδονησία – Κομμουνιστική Ένωση Ινδονησίας
Ιράν – Ραντζμπαράν
Ιταλία – Επιτροπή Υπεράσπισης της Αντίστασης για τον Κομμουνισμό (CARC)
Κολομβία – Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας-Μαοϊκό
Λευκορωσία – Επαναστατική Κομμουνιστική Οργάνωση (Κόκκινη Σφήνα)
Λουξεμβούργο – Κομμουνιστική Οργάνωση Λουξεμβούργου
Μολδαβία – Αντιιμπεριαλιστικός Κύκλος
Νότια Αφρική – Κομμουνιστικό Κόμμα Νότιας Αφρικής (ΜΛ)
Ολλανδία – Οργάνωση Μαρξιστών-Λενινιστών (Κόκκινο Πρωϊνό)
Ουρουγουάη – Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ουρουγουάης
Παναμάς – Κομμουνιστικό Κόμμα Παναμά
Περού – Κομμουνιστικό Κόμμα Περού (ΜΛ)
Ρωσία – Ρωσικό Μαοϊκό Κόμμα
Τουρκία – Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας/Μαρξιστικό- Λενινιστικό (TKP/ML)
Φιλιππίνες – Κομμουνιστικό Κόμμα Φιλιππίνων ***

* Το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής θεωρεί ότι η αστική τάξη πήρε την εξουσία στην Κίνα το Δεκέμβρη του 1978 κι όχι το 1976 (παράγραφος 1) και ότι η Κίνα είναι σήμερα μια ιμπεριαλιστική χώρα (παράγραφος 15)

** Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό) τονίζει ότι η Κίνα έχει δεθεί πλήρως στην πολιτική της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης που προωθείται από τις ΗΠΑ και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (παράγραφος 15)

*** Το Κομμουνιστικό Κόμμα Φιλιππίνων θεωρεί ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) ήταν το μαρξιστικό-λενινιστικό κέντρο του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στην περίοδο μετά τη μετατροπή του ΚΚΣΕ σε ρεβιζιονιστικό και πριν το ίδιο το ΚΚ Κίνας μετατραπεί σε ρεβιζιονιστικό (παράγραφος 5)

**** Η Μ-Λ-Μ Επαναστατική Ομάδα Μελέτης ΗΠΑ θεωρεί πως ο τελικός στόχος είναι ο κομμουνισμός σε παγκόσμιο επίπεδο – όχι ο σοσιαλισμός, ο οποίος αποτελεί την μεταβατική περίοδο ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό (παράγραφος 24). Επίσης, κατά τη διάρκεια της μεταβατική περιόδου, ο εχθρός της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι η νέα αστική τάξη, η οποία ανέρχεται απ’ τις αντιθέσεις του σοσιαλισμού και που συγκεντρώνεται απ’ αυτούς στην ηγεσία του κόμματος οι οποίοι παίρνουν τον καπιταλιστικό δρόμο (οι παλιές συνήθεις και η μικροαστική σκέψη ανάμεσα στις μάζες χρησιμοποιούνται απ’ αυτή τη νέα αστική τάξη αλλά τέτοια χαρακτηριστικά δεν είναι τα αίτια του ρεβιζιονισμού) (παράγραφοι 6 και 7). Επίσης δεν θεωρεί την «άνοδο στην εξουσία του ρεβιζιονισμού ως την άνοδο της αστικής τάξης» και την ήττα του προλεταριάτου – ως το ξεκίνημα της καπιταλιστικής παλλινόρθωσης σε ένα διευθαρμένο σοσιαλιστικό κράτος (παράγραφοι 2,4,8 και 10).

1 Μάη 2007