ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2009
ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ-ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ

26 χρόνια μετά οι Αμερικανοί δεν κρύβουν τη χαρά τους και συγχαίρουν πρώτοι από όλους το Γιώργο Παπανδρέου για την ανάδειξη στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Οι αμερικάνικες βάσεις όχι μόνο παραμένουν, αλλά και αναβαθμίζονται. Την ίδια στιγμή που η κουβέντα για την αντιπυραυλική ασπίδα «εκσυγχρονίζεται», ο αγωγός φυσικού αέριου οδεύει προς «επαναδιαπραγμάτευση», δειλά δειλά και… οικολογικά ξανανοίγει η κουβέντα για την ειρηνική πυρηνική ενέργεια. Ολα αυτά σε μια περίοδο που στα Βαλκάνια, παρά τη φαινομενική ηρεμία, υποβόσκει ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, ενώ το Ιράκ και το Αφγανιστάν καλά κρατούν.
Οι σχέσεις με την Τουρκία «εξομαλύνονται» και ξαναζωντανεύουν οι «κουμπαριές» ενόψει νέων ρόλων της τελευταίας στην περιοχή.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το σκηνικό συμπληρώνεται με τη ΝΔ στην αντιπολίτευση να ετοιμάζεται να εκλέξει αρχηγό με διλήμματα ανάμεσα στην Μπακογιάννη και το Σαμαρά, πρόσωπα με διαπιστευτήρια και πολλαπλές υπηρεσίες στους Αμερικανούς.
Οσο για τον άλλο ιμπεριαλιστικό πυλώνα της εξάρτησης της χώρας, την Ευρώπη, αφού ξεκλήρισε την αγροτιά, αφού αποσυγκρότησε και αποδιάρθρωσε ό,τι παραγωγικό υπήρχε σε αυτή τη χώρα, προωθεί με τη συμφωνία των κυβερνήσεων την παραπέρα παραρτημοποίησή της και μετατροπή της σε διαμετακομιστικό κέντρο. Μεγάλα έργα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά δρόμοι για να διαβαίνει η πραμάτεια τους, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα της χώρας σε ξένους εκμεταλλευτές με αποικιοκρατικές συμβάσεις για να μπορούν να εισπράττουν οι ντόπιοι τα μεσιτικά και να χρεώνεται ο λαός για να πληρώνει νέους τόκους και δάνεια με υποθήκη, τι άλλο, ξανά τη χώρα. Παροχή υπηρεσιών και τουρισμού, να το νέο όραμα του ντόπιου κεφαλαίου. Αυτό που κάποτε, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, λέγαμε, ότι «γίναμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης», σήμερα αποτελεί τον κομπασμό για τη νέα… τουριστική βιομηχανία.

ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Με τους Ευρωπαίους να απαιτούν πλέον και να κερδίζουν όχι απλά την εφαρμογή των αντιλαϊκών τους πολιτικών αλλά και την απευθείας επιτήρησή τους μιας και η ντόπια αστική τάξη δεν εμφανίζεται αρκετά, όσο απαιτούν δηλαδή, αξιόπιστη. Η κρίση και η απόπειρα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου να τη φορτώσει στις πλάτες των λαών κάνει τα πράγματα να λειτουργούν πιο σφιχτά και στο παρασκήνιο ετοιμάζονται νέες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, νέα χτυπήματα στο δικαίωμα στη δουλειά, στο δικαίωμα για σταθερή, πλήρη εργασία. Νέα φορομπηχτική πολιτική, νέες ανατροπές στο ασφαλιστικό, νέα παγώματα και μειώσεις μισθών.
Τραγική φιγούρα σε όλα αυτά, η νεολαία. Ανησυχεί για το μέλλον της ανεργίας, νιώθει την πίεση του βαλάντιου που συνεχώς συρρικνώνεται να πηγαίνει χέρι χέρι με τη σκλήρυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με τελικό αποτέλεσμα να χτυπιέται το δικαίωμά της στη μόρφωση, να απορρίπτεται, να ταλαιπωρείται στα κανάλια της τεχνικής εκπαίδευσης και να οδεύει σιγά σιγά στα δύσκολα μονοπάτια της ανεργίας και της εργασιακής περιπλάνησης. Τα STAGE, οι συμβασιούχοι, η μερική απασχόληση, η προσωρινή εργασία, οι ανασφάλιστοι, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι είναι οι λέξεις που περιγράφουν το σύγχρονο δουλεμπόριο.
Στην τρίτη βαθμίδα της εκπαίδευσης, για όσους κατορθώσουν να περάσουν τους σκοπέλους των πανελλαδικών εξετάσεων, αμφισβητείται η δωρεάν παιδεία, το πλαίσιο σπουδών δυσκολεύει, η αμφίβολη προοπτική και η εργασιακή ανασφάλεια τσακίζουν κόκαλα, η επαγγελματική αποκατάσταση αναζητείται μετά τα τριάντα και αν…

Και η δημοκρατία; Εκείνο το ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ, που ξάνοιγε δρόμους για δικαιώματα και κατακτήσεις, για διεύρυνση των ελευθεριών; Σήμερα όλα αυτά θεωρούνται παρωχημένα, η ΑΣΦΑΛΕΙΑ αποτελεί το νέο αντίβαρο στα δικαιώματα, το νέο ιδανικό! Η ασφάλεια τίνος όμως; Μα, δίχως άλλο, των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, του ίδιου του κεφαλαίου και των παρατρεχάμενών του, όλων αυτών που φοβούνται τον εχθρό λαό και γέμισαν τον κόσμο με αντιτρομοκρατικούς νόμους, με ΜΑΤ και ποικιλώνυμες ομάδες με ονόματα από διάφορα αρχικά της αλφαβήτου, για να μας επιτηρούν στις γειτονιές, στο κέντρο και στις συνοικίες. Ομάδες που, εξοπλισμένες σαν αστακοί , τρομοκρατούν, συλλαμβάνουν, αποκλείουν περιοχές, όπως τότε, τον παλιό καλό καιρό...

ΓΙΑΤΙ, ΑΡΑΓΕ, τι φοβούνται; Μήπως την Αριστερά; Αυτήν που τότε, το '73, αποτελούσε αναφορά για όλους; Mα, πλήθος τα μηνύματα που στέλνει ότι δεν αποτελεί κίνδυνο. Πρόσφατα μάλιστα προθυμοποιήθηκε να διαδηλώσει… για την προστασία του συστήματος που δήθεν κινδυνεύει από τους διάφορους αξιοθρήνητους στην καλύτερη των περιπτώσεων κουμπουροφόρους. Την Αριστερά της συμμετοχής στον άτυπο κοινωνικό διάλογο με την εξουσία μέσω των διαφόρων εποικοδομητικών προτάσεων –σήμερα για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης, χθες για τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων, αντιπροχθές για την αναβάθμιση της παιδείας-, την Αριστερά με ολίγον από κρατικό καπιταλισμό, την Αριστερά του εκλογικού κρετινισμού και των κοινοβουλευτικών αυταπατών, την Αριστερά της περιχαράκωσης, την Αριστερά του κινηματικού κυβερνητισμού, την Αριστερά που δεν θέλει και δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Οπως τότε, το '73, που ετοιμαζόταν να προσφέρει τις υπηρεσίες της στη φιλελευθεροποίηση της χούντας.
Οχι, οπωσδήποτε όχι αυτήν την Αριστερά.
ΚΑΙ όμως, ΚΑΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!
Φοβούνται τα ξεσπάσματα που θα έρθουν. Φοβούνται τους νέους Δεκέμβρηδες της νεολαίας. Εκεί που ένα πρωί, σαν έτοιμοι από καιρό, χιλιάδες μαθητούδια σε κάθε γωνία της χώρας έδειχναν τη γλώσσα τους στην εξουσία. Οπως τότε, το '73…
Φοβούνται τη νεολαία των αγώνων που απέτρεψε την αναθεώρηση του άρθρου 16, των αγώνων που καθυστέρησε το νόμο πλαίσιο.
Γιατί αυτά είναι μηνύματα, είναι χελιδόνια από την άνοιξη που έρχεται, γατί καταλαβαίνουν ότι η νεολαία είναι αυτή που κουβαλάει τον παλμό της κοινωνίας ολάκερης, το μίσος και την αγανάκτηση των εργαζόμενων για τη ζωή που τους κλέβουν κάθε μέρα. Γιατί καταλαβαίνουν ότι, όταν εξεγείρεται η νεολαία, στην πραγματικότητα έχει από πίσω της όλο το λαό, ότι με αυτόν ουσιαστικά έχουν να κάνουν, ότι αυτός ή θα νικηθεί ή θα νικήσει, έτσι όπως ακριβώς έγινε στο Πολυτεχνείο του '73. Οπου ο λαός, με μπροστάρη τη νεολαία, κατάφερε συντριπτικό πλήγμα στη χούντα.
Γιατί φοβούνται ότι αυτή η πάλη θα βγάλει μέρες σαν και αυτές του ασφαλιστικού, των αντιπολεμικών συλλαλητηρίων, της απεργίας των δασκάλων, της μαζικής αποχής από τις ευρωεκλογές.
Γιατί φοβούνται ότι ο λαός θα ξανανακαλύψει τους δρόμους που οδηγούν στην εξέγερση.
Γιατί φοβούνται ότι οι μέρες του '73 δεν ήρθαν ακόμα...

φ.629, 7/11/09