Ο ξεσηκωμός της νέας γενιάς
Το ελπιδοφόρο μήνυμα και οι απαιτήσεις που θέτει

Οι πρόσφατες εξελίξεις και ιδιαίτερα ο ξεσηκωμός της νεολαίας με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου δεν ήταν μόνο μια πυρακτωμένη έκφραση οργής. Απηχούν ταυτόχρονα διεργασίες και εξελίξεις ευρύτερες και με μεγαλύτερο βάθος και ουσία. Αποτελούν με μια έννοια έκφραση του ρήγματος που εδώ και μερικά χρόνια διαμορφώνεται στο πλαίσιο του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος σε παγκόσμια κλίμακα. Της όλο και μεγαλύτερης οξύτητας που προσλαμβάνει η ταξική πάλη σε αυτό το πλαίσιο. Αποτελούν έκφραση των βαθύτερων αντιθέσεων που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία και σε αυτήν τη φάση εκφράστηκαν σε σημαντικό βαθμό με την πάλη της ελληνικής νεολαίας.
Με αυτήν την έννοια το ξέσπασμα της νεολαίας (για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια) αποτελεί τον προπομπό των αγώνων που έρχονται.
Το ελπιδοφόρο μήνυμα των καιρών είναι η διάρρηξη των ιδεολογικών και πολιτικών δεσμών της νεολαίας με το σύστημα, η αποτίναξη των «άξιων» και της επιρροής του. Είναι ρήγμα που ξεκίνησε με το κίνημα των καταλήψεων, το 2006, και που τείνει να πάρει μονιμότερα και ουσιαστικότερα χαρακτηριστικά. Μια εξέλιξη στο πλαίσιο της οποίας διαμορφώνονται σημαντικές προϋποθέσεις για την ανάδειξη της νεολαίας σε δύναμη κρούσης συνολικά του λαϊκού κινήματος.
Ταυτόχρονα οι εξελίξεις ανέδειξαν το σύνολο σχεδόν των προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Τα χαρακτηριστικά αλλά και τις αντιφάσεις του συστήματος. Το πρόβλημα της Αριστεράς και γενικότερα του κινήματος. Τις απαιτήσεις που θέτει η ταξική πάλη που, όπως όλα δείχνουν, θα οξύνεται ολοένα και περισσότερο.

Η πολλαπλή κρίση του ελλαδικού σχηματισμού

Αν οι εξελίξεις αποτέλεσαν και μια έκφραση της κρίσης του συστήματος, ταυτόχρονα αποτέλεσαν παράγοντα που ανέδειξε τα χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης, τόσο της συνολικής όσο και της ελλαδικής της εκδοχής. Αναφερόμενοι εδώ στα της χώρας μας, μπορούμε να πούμε πως έχουμε την εκδήλωση μιας κρίσης πολλαπλού χαρακτήρα που εκφράζεται σε όλα τα πεδία.

Την κρίση του είδους συγκρότησης της αστικής τάξης στην Ελλάδα. Τα ορια του εμπορο-μεσιτικού της χαρακτήρα. Την ελλιπή παραγωγική υποδομή και την αντίστοιχη εσωτερική αγορά. Τα σαθρά ερείσματα των εξορμήσεων των «προσκόπων» του ελληνικού κεφαλαίου. Ολα αυτά δηλαδή που στο πλαίσιο της συνολικής οικονομικής κρίσης απειλούν να οδηγήσουν σε χρεοκοπία το ελληνικό οικονομικό οικοδόμημα.

Την κρίση προσανατολισμού και «διεθνούς στήριξης» καθώς αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα και με τα δύο βάθρα «στήριξης» με βάση την οποία πορεύεται εδώ και δεκαετίες η αστική τάξη στη χώρα μας. Με τις ΗΠΑ να πιέζουν, να εκβιάζουν και να απειλούν απαιτώντας πλήρη ευθυγράμμιση. Να υπονομεύουν και να ετοιμάζουν (ή και να πραγματοποιούν) κτυπήματα κάτω από τη μέση στο πλαίσιο ενός όλου και πιο άγριου ανταγωνισμού με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Με την Ευρωπαϊκή Ενωση ούτε να θέλει ούτε να μπορεί να παρέχει τη στήριξη που θέλει η αστική τάξη καθώς αντιμετωπίζει και η ίδια κρίσιμα προβλήματα. Η οικονομική κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ανέδειξε αυτό που ήταν ήδη γνωστό. Την κρίση συνοχής της Ευρωπαϊκής Ενωσης καθώς οι βασικές της δυνάμεις (οι λεγόμενοι πυλώνες της) επέλεξαν την κατεύθυνση «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».
Και τέλος με τα ανοίγματα στη Ρωσία να μην προσφέρουν για την ώρα παρά μόνο τη μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στα γρανάζια του εντεινόμενου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Ανέδειξε επίσης την κρίση του ελλαδικού πολιτικού συστήματος. Με ένα πολιτικό προσωπικό φθαρμένο έως διεφθαρμένο και ανεπαρκές ακόμη και για ομαλές συνθήκες. Πελαγωμένο πλέον και πανικόβλητο απέναντι στα προβλήματα που με τη δική του συνενοχή διαμορφώθηκαν, αναζητάει λύσεις σε γνωστές χρεοκοπημένες συνταγές.

Από την άλλη οδήγησε την αστική τάξη στην κλιμάκωση της επίθεσης στον εργαζόμενο λαό, το φόρτωμα των βαρών και της κρίσης στις πλάτες του, την υποθήκευση του μέλλοντος της νεολαίας και συνολικά του λαού και της χώρας. Στην αναζήτηση στήριξης στους ιμπεριαλιστικούς λύκους ευελπιστώντας (αυταπατώμενη) ότι δεν θα την κατασπαράξουν.

Αυταπάτες σε νέα συσκευασία

Είναι ολοφάνερα τα δεινά που έρχονται για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, οι κίνδυνοι που απειλούν τον λαό και τη χώρα, τα όλο και μεγαλύτερα προβλήματα που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Αλλο τόσο είναι φανερή η αναγκαιότητα απαντήσεων τόσο στα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός όσο και η ανάγκη διαμόρφωσης όρων για συνολική διέξοδο.

Αυτή η διέξοδος ήδη αναζητείται από δυνάμεις του συστήματος αλλά και άλλους παραδίπλα. Αναζητείται κατ’ αρχήν στο πολιτικό πεδίο και, όπως εμφανίζεται, στην αναγκαιότητα μιας «άλλης κυβέρνησης». Σε αυτό συμφωνούν όλοι ή σχεδόν όλοι. Οι βιομήχανοι (το κεφάλαιο) θέλει μια κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία αγκιστρώνεται στον ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ θέλει μια αυτοδύναμη ΠΑΣΟΚική κυβέρνηση. (Να μας επιτρέψει να αμφιβάλλουμε βάσιμα αν πράγματι αυτό το θέλει άμεσα ή απλά καμώνεται.) Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ θέλει εκλογές και μια «άλλη κυβέρνηση» που με βάση τα πραγματικά δεδομένα δεν μπορεί να είναι παρά μόνο της «κεντροαριστεράς». Ο εξωκοινοβουλευτικός χώρος θέλει να πέσει αυτή η κυβέρνηση αλλά με «δέσμευση» της κυβέρνησης που θα προκύψει (πώς λέμε είσαι ό,τι δηλώσεις;).

Μόνο που ούτε οι απαντήσεις στα άμεσα προβλήματα ούτε η προοπτική διεξόδου βρίσκονται στις εκλογές ή σε μιαν «άλλη κυβέρνηση». Που λίγο-πολύ μπορούμε να προβλέψουμε τι θα είναι. Βρίσκεται στον βαθμό συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων και στα βήματα που γίνονται ή που μπορεί και πρέπει να γίνουν σε μια τέτοια κατεύθυνση.

«Αριστερές» αντιφάσεις και αδιέξοδα

Θα λέγαμε πως εδώ βρίσκεται το πεδίο και ο ρόλος και η ευθύνη της Αριστεράς. Μόνο που η εικόνα των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά είναι μάλλον απογοητευτική και αποτελεί και έκφραση και της δικής της κρίσης.
Απέναντι σε αυτά που έρχονται η ηγεσία του ΚΚΕ θεωρεί σκόπιμο να «αποχωρήσει» αυταπατώμενη πως μπορεί να περιχαρακώσει το «έχει» της, ανάγοντας σε ύψιστο επαναστατικό και κομμουνιστικό στόχο την εκλογική υπερκέραση του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Δεν νομίζουμε πως δεν μπορεί να αντιλαμβάνεται τη σημασία των εξελίξεων. Κυρίως δεν θέλει να τις αντιληφθεί και ακριβώς για να μην αναλάβει την ευθύνη που σε τέτοιες συνθήκες αντιστοιχεί σε ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα.
Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ήδη κατοχυρωμένη (μέχρις ώρας) την αποδοχή του συστήματος, υποδύεται τον ρόλο του φίλου των νέων. Βασική επιδίωξή του είναι να τους εντάξει ως δύναμη –ελεγχόμενης– κινηματικής και εκλογικής στήριξης στον υψηλό στόχο της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών.

Το μεγαλύτερο μέρος της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς αναλώνει τις μαχητικές διαθέσεις και τη δράση των αγωνιστών της στην κατεύθυνση διαμόρφωσης –εδώ και τώρα– του πολιτικού «πόλου», με φιλοδοξίες να πλασαριστεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό με υποδείγματα τη γαλλική εμπειρία ή, παλιότερα, την Ιταλία, αν και στην τελευταία τα αδιέξοδα φάνηκαν πολύ γρήγορα.

Ο χώρος του αναρχισμού, μέσα στην καλή χαρά, «πραγματώνει το είναι του» σε ένα ντελίριο πολιτικής ανευθυνότητας αλλά και περιφρόνησης, στην ουσία, των εργαζόμενων λαϊκών μαζών, για τις οποίες στα λόγια κόπτεται. Τόσο ώστε να αναρωτιόμαστε αν τον όρο αναρχία τον αντιλαμβάνονται πως σημαίνει άνευ αρχής (εξουσίας) η άνευ αρχών.

Οσο για τον «ένοπλο αγώνα», ήρθε ακριβώς στην ώρα και με τον τρόπο που ακριβώς τον χρειάζονταν οι πιο σκοτεινοί κύκλοι εντός και εκτός Ελλάδας.

Η ευθύνη απέναντι στην ταξική πάλη που οξύνεται

Αυτά που έρχονται δεν είναι «παίξε γέλασε». Είναι η επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της δουλειάς και στη νεολαία που θα πάρει όλο και πιο άγριες μορφές.
Είναι οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που θα πληθαίνουν, και σημερινή έκφρασή τους είναι το μαζικό έγκλημα εναντίον των Παλαιστίνιων από τους χασάπηδες της Σιών.
Είναι οι κίνδυνοι από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που θα πολλαπλασιάζονται. Είναι η όξυνση της ταξικής πάλης σε παγκόσμια κλίμακα, σε όλα τα πεδία και όλες τις εκφράσεις. Αυτό που απαιτείται για την αντιμετώπιση των θυελλών που έρχονται είναι τα πιο ουσιαστικά και αποφασιστικά βήματα στην κατεύθυνση συγκρότησης (με την πιο πλήρη έννοια του όρου) των λαϊκών δυνάμεων ώστε να είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Αυτά που έρχονται θα υποχρεωθούν να τα αντιμετωπίσουν όλοι! Είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν. Αυτά που έρχονται δεν πρόσκειται να χαριστούν σε κανέναν. Αργά η γρήγορα θα δώσουν στον καθένα την θέση και τον ρόλο που του αρμόζει.

Το διεθνές πλαίσιο

Βρισκόμαστε ήδη σε μια περίοδο όξυνσης της ταξικής πάλης σε παγκόσμια κλίμακα, σε όλα τα πεδία και σε όλες τις εκφράσεις της. Αυτή η εξέλιξη είναι απόρροια και έκφραση του συνόλου των αντιφάσεων και αντιθέσεων του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας που την οξύνει η επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της δουλειάς. Της αντίθεσης ιμπεριαλισμού-λαών που γιγαντώνεται με την εκστρατεία επανακατάκτησης-επαναποικιοποίησης του κόσμου από τους ιμπεριαλιστές. Της παρόξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασα του κόσμου. Του ρήγματος που έχει διαμορφωθεί στο πλαίσιο του συστήματος «από τα επάνω μέχρι τα κάτω» σε παγκόσμια κλίμακα και σε κάθε χώρα.
Αντιθέσεις που οξύνονται από τη γενικευμένη κρίση του συστήματος που έκφραση της είναι η οικονομική κρίση που με τη σειρά της βαθαίνει και οξύνει τη γενικότερη κρίση. Της διαδικασίας αναδιάταξης των δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα που συντελείται σε συνθήκες κρίσης και παρόξυνσης των ανταγωνισμών και σε σχέση αλληλοτροφοδότησης όλων των παραμέτρων μεταξύ τους. Ταυτόχρονα βρισκόμαστε σε μια περίοδο που αναπτύσσονται σε παγκόσμια κλίμακα οι αντιστάσεις και οι αγώνες των εργαζόμενων λαϊκών μαζών και της νεολαίας. Μια περίοδο στην οποία έχει ξεκινήσει η διαδικασία ανασύνταξης των λαϊκών δυνάμεων αλλά και ανασύνθεσης της Αριστεράς, μέσα στην πάλη και σε διαλεκτική συνάρτηση με την πορεία ανασυγκρότησης του κινήματος.