ΦΥΣΗΞΕ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Λίγες σκέψεις για έναν αγώνα που έχει πολύ δρόμο μπροστά του!!!

Ο Δεκέμβρης του 2008 θα είναι ένας μήνας που δύσκολα θα διαγραφεί από τη συλλογική μνήμη της ελληνικής κοινωνίας. Ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός στους δρόμους των Εξαρχείων. Αμέσως ένα μαζικό λαϊκό ποτάμι οργής πλημμυρίζει τους δρόμους ολόκληρης της Ελλάδας. Χιλιάδες μαθητές, φοιτητές εργαζόμενοι, άνεργοι, μετανάστες βροντοφωνάζουν με κάθε τρόπο ένα μεγάλο «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ». Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν η αφορμή που εξόργισε ολόκληρη την κοινωνία, αλλά κυρίως τη νεολαία. Αυτούς που τόσα χρόνια μέρα με τη μέρα τούς τσακίζουν όλο και περισσότερο τη ζωή, χωρίς να φαίνεται το πηγάδι της επίθεσης να έχει πάτο.
Οπως σε ολόκληρη την Ελλάδα έτσι και στη Θεσσαλονίκη, αμέσως μετά την ανακοίνωση της δολοφονίας του Αλέξη, το ίδιο κιόλας βράδυ εκατοντάδες κόσμου αυθόρμητα βγήκαν στο δρόμο για να εκφράσουν συλλογικά την οργή τους. Οι δυο βδομάδες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες από κινηματικά γεγονότα και επίσης αποτέλεσαν ένα μεγάλο σχολείο αγώνα για τους χιλιάδες αγωνιστές όλων των ηλικιών. Οι πορείες ήταν συνεχείς, μαζικότατες και με έντονο παλμό. Κόσμος που, παρά τα πολλά δακρυγόνα και την τρομοκρατία που προσπάθησαν να σπείρουν κυρίως μέσω ΜΜΕ, συνέχισε να κατεβαίνει μαζικά στις διαδηλώσεις, να συμμετέχει στις διαδικασίες Γ.Σ., συντονιστικών και στην πράξη να σπάει το κλίμα τρομοκρατίας που επιχειρήθηκε να στηθεί. Σχολεία κλειστά λόγω καταλήψεων και αποχών, δρόμοι γεμάτοι από αγανακτισμένους μαθητές, με άγριες διαθέσεις απέναντι στην κρατική καταστολή. Στα ΑΕΙ-ΤΕΙ όσες σχολές δεν έκλεισαν από το «κόλπο» ΠΚΣ-Πρυτανείας αποφάσισαν ήδη από τις πρώτες κιόλας μέρες καταλήψεις και ενεργό συμμετοχή των συλλόγων στις κινηματικές διαδικασίες. Επίσης, αρκετοί ήταν οι εργαζόμενοι, άνεργοι, μετανάστες οι οποίοι, παρά το γεγονός ότι λόγω των συσχετισμών στους εργασιακούς χώρους, αλλά και συνολικά στην κοινωνία δεν έχουν κάποιο συλλογικό όργανο να εκφραστούν και να κινήσουν διαδικασίες, κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους, κυρίως τις πρώτες μέρες.
«Ο Δεκέμβρης του Αλέξη», όπως ονόμασαν το Δεκέμβρη του 2008 χιλιάδες αγωνιστές σε ολόκληρη την Ελλάδα, έδειξε περίτρανα πως, είτε κάποιοι το θέλουν είτε όχι, ο λαός και η νεολαία θα ξαναβγούν στους δρόμους, θα βρουν τρόπους να εκφράσουν την οργή τους απέναντι στην όλο και εντεινόμενη επίθεση του συστήματος ενάντια στα δικαιώματά τους. Θα μαζικοποιήσουν το κίνημά τους και θα αντισταθούν στην πολιτική που «δολοφονεί» τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς, η οποία θα ζήσει σε χειρότερες συνθήκες από αυτές των γονιών της.
Μαζί όμως με τις καινοτομίες, τις πολιτικές κατακτήσεις και τα βήματα που έγιναν, αναδείχθηκαν τα προβλήματα, οι αγκυλώσεις και κατά βάση η αναντιστοιχία των οργανωμένων δυνάμεων της Αριστεράς με τις απαιτήσεις της συγκυρίας.
Λίγα λόγια για τις δυνάμεις
Αν το ένα βασικό ζήτημα που άνοιξε με βάση τα γεγονότα ήταν η οργή με την οποία αντέδρασε ο λαός και η νεολαία στη δολοφονία του Αλέξη, τότε το δεύτερο είναι το κατά πόσο η Αριστερά που υπάρχει σήμερα μπορεί και θέλει να εκφράσει τις πλατιές μάζες που βγαίνουν αυθόρμητα στους δρόμους. Από όσο φάνηκε στα προηγούμενα μαζικά κινήματα (νόμος πλαίσιο, άρθρο 16, ασφαλιστικό), ούτε θέλει ούτε μπορεί. Το ίδιο είναι το συμπέρασμα και από αυτή τη μάχη, μόνο που όσο ποτέ άλλοτε ο «Δεκέμβρης του Αλέξη » φωνάζει πως ο αγώνας θα συνεχιστεί με ή χωρίς αυτούς.

ΚΚΕ

Στα πλαίσια των γενικών ανακοινώσεών του και των συχνών περιοδιών στο Μαξίμου κυμαίνεται η στάση του και στη Θεσ/νίκη. Κλείνει σχολές με υποτιθέμενες καταλήψεις χωρίς Γ.Σ. σε ΑΕΙ-ΤΕΙ για να μην ξεφύγει το πράγμα από τα όρια που το θέλει (προφανώς χωρίς να το καταφέρνει). Απειρες οι μέχρι και προβοκατόρικες απόψεις του για τα χαρακτηριστικά του κόσμου που συμμετέχει στο κίνημα. Αποφυγή του βασικού ερωτήματος στα μεγάλα αμφιθέατρα «αγώνας για ανατροπή ή συνδιαλλαγή και εκλογικά αποτελέσματα;» Την ώρα που η απάντηση είναι ήδη από καιρό έτοιμη και είναι προφανώς η δεύτερη. Εχει ο καιρός γυρίσματα, κύριοι, και μάλλον ο καιρός έφτασε!!!

ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ

Παχιά λόγια και επαναστατικές κορόνες που γρήγορα τρέχουν να μαζέψουν κάθε φορά που ξεφεύγουν από τα όρια της αστικής νομιμότητας, περιμένοντας να έρθει ο καθαγιασμός των εκλογών και των μεγάλων ποσοστών. Βέβαια η ελλιπής στήριξη (για να μην πούμε μηδενική) των διαδικασιών των συλλόγων (βλ. συντονιστικά), τα κομματικά πανό και η συσπείρωση όλου του κόσμου τους σε αυτά, σε αντιπαράθεση με τα μπλοκ των συλλόγων, το στήσιμο συντονιστικών σχολείων χωρίς κανενός είδους συνεννόηση δείχνουν τον προσανατολισμό. Την ώρα που όλες οι τοποθετήσεις ανοίγουν και κλείνουν με το «κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων», δεν απαντάνε αν κάτω αυτή η κυβέρνηση τότε ποια επάνω και από ποιον;

ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Τα βασικά σημεία που χαρακτηρίζουν τη στάση τους είναι η πολιτική απογείωση και ο κομματικοκεντρικός προσανατολισμός. Από απόψεις του τύπου πιάνουμε τις πέτρες και όπου μας βγάλει μέχρι σε λίγο την κάνουμε την επανάσταση και προφανώς το γνωστό κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων. Ωρες επί ωρών η αντιπαράθεση για το αν θα πέσει ή όχι η κυβέρνηση. Λες και κάποιος όρισε το κίνημα υπεύθυνο να ανεβοκατεβάζει αντιδραστικές κυβερνήσεις. Η αδυναμία να ειδωθεί εξ αρχής στα πραγματικά του μεγέθη το ζήτημα έφερε δυνάμεις ολόκληρες πανικόβλητες να παραιτούνται από τα τεράστια σχέδια επί χάρτου. Οπως επίσης, την ώρα που οι μόνες αποφάσεις συλλόγων ήταν κάποιων φοιτητικών συλλόγων (αυτό δείχνει την κατάσταση στους εργασιακούς χώρους, ζήτημα ουσίας και όχι καταμέτρησης υπογραφών), κάποιοι ήθελαν να στήσουν ενιαία συντονιστικά εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών και να καταργήσουν πλήρως τα συντονιστικά φοιτητικών συλλόγων, που θα μπορούσαν σε πρώτη φάση να δώσουν πνοή και ζωή στα άδεια πανεπιστήμια. Στην ίδια βάση ήταν το ζήτημα των κέντρων αγώνα. Ενώ από τη μια το κίνημα θα φτάσει μέχρι την επανάσταση, από την άλλη γίνεται η μεταφορά (λόγω αδυναμίας πάντα) των πραγματικών κέντρων αγώνα, που θα έπρεπε να είναι τα σχολεία, οι σχολές και οι χώροι εργασίας, στο εργατικό κέντρο ή στο δικηγορικό σύλλογο κ.λπ. κ.λπ. Επίσης η στάση της Αριστεράς (αυτό αφορά και μεγάλο κομμάτι και της εξωκοινοβουλευτικής) στα προηγούμενα κινήματα -το κλείσιμο του αγώνα της νεολαίας, η μη ανάληψη της ευθύνης του ανοίγματος διαδικασιών κινήματος από το νόμο πλαίσιο μέχρι και σήμερα, όπως και οι χρονοβόρες και επίπονες διαδικασίες συντονισμού (η απουσία του κόσμου δημιουργούσε κομματικοκεντρικές διαδικασίες)- έδωσαν ένα βαρύ χτύπημα στην εμπιστοσύνη του κόσμου απέναντι στα κομμάτια της Αριστεράς. Τέλος, μεγάλη ήταν η πίεση που δέχτηκε ο χώρος από τα γρήγορα αντανακλαστικά της αυτονομίας. Προφανώς και η βασική αιτία των πιέσεων δεν ήταν μόνο τα αντανακλαστικά, αλλά κυρίως η πολιτική πίεση με βάση τις αυτονομίστικες αντιλήψεις που ενυπάρχουν χρόνια τώρα στους κόλπους του εξωκοινοβουλίου (βλ. σύγκρουση, απαντήσεις εδώ και τώρα κ.λπ.).
ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
Είδε αυτό που ονειρευόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια να συμβαίνει μπροστά της. Κομμάτια κόσμου πέρα από τις δυνάμεις της, με την καθοδήγησή της πάντα, καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια και μέσω των λαϊκών συνελεύσεων σκοπό έχουν τη δημιουργία ελευθεριακών φρουρίων. Σε συνδυασμό με τη στοχοποίηση καπιταλιστικών πυλώνων οδεύουμε προς την ανατροπή του καπιταλισμού. Για την ουσία του ζητήματος, η αδυναμία της Αριστεράς, ο αυθορμητισμός, η οργή του κόσμου και τα γρήγορα αντανακλαστικά της αυτονομίας, της έδωσαν την αβάντα και κατάφερε να συσπειρώσει ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι κατά βάση νεολαίας.
Να συνεχίσουμε με αγώνες
Η βασική κουβέντα, πέρα από τα αίτια του ξεσπάσματος, που άνοιξε ήδη πριν από τις γιορτές είναι το με ποιο στόχο και ποια χαρακτηριστικά θα συνεχίσει το κίνημα. Το σημαντικότερο είναι ότι η διάθεση του κόσμου είναι έκδηλη. Ενα συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε, το οποίο θα βοηθήσει στο πώς συνεχίζουμε, είναι ότι μεγάλο κομμάτι κόσμου, το οποίο είτε συμμετείχε ενεργά στο κίνημα είτε όχι, εκφράζει μια μεγάλη αποστροφή και αμφισβήτηση του συστήματος συνολικά χωρίς να επικεντρώνει σε κάποια αιχμή. Αυτό θέτει επιτακτικά την ανάγκη στην εκτός των τειχών Αριστερά να αναδείξει τα ταξικά χαρακτηριστικά αυτού του σάπιου συστήματος, να θέσει στο στόχαστρο τη συνολική επίθεση στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας που όλο και εντείνεται και να επικεντρώσει στο μονόδρομο του αγώνα. Ο λαός φωνάζει πως ο μόνος δρόμος είναι η αντίσταση και η πάλη, γιατί ξέρει πως δεν υπάρχει άλλη λύση, πως μόνο μέσα από τον αγώνα και την κοινή δράση θα συγκροτηθεί κίνημα ανατροπής.

φ.611, 10/1/09