Λαός και νεολαία στους δρόμους ενάντια στην πολιτική που δολοφονεί!

Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή από τις δυνάμεις καταστολής πυροδότησε και στη Θεσσαλονίκη πρωτόγνωρες αντιδράσεις από νεολαίους και εργαζόμενους. Χιλιάδες λαού βγήκαν στους δρόμους όλες τις τελευταίες μέρες για να εκφράσουν οργή, θυμό, αγανάκτηση. Με πείσμα και αποφασιστικότητα, παρά τις τεράστιες ποσότητες δακρυγόνων που η αστυνομία εξαπέλυε εναντίον των διαδηλωτών μόλις εκείνοι πλησίαζαν αστυνομικό τμήμα ή το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, παρά την προσπάθεια δημιουργίας κλίματος τρομοκρατίας και εκφοβισμού από τη μεριά του συστήματος, χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι βρέθηκαν εκεί, στην πρώτη γραμμή του αγώνα, φωνάζοντας, καταγγέλλοντας, αντιδρώντας με όποιον τρόπο έκριναν. Ενα πρωτοφανέρωτο ξέσπασμα σε εξεγερσιακά επίπεδα που, παρά το χαμηλό επίπεδο πολιτικοποίησης, εξέφραζε ωστόσο τη συσωρευμένη αγανάκτηση όλων για την κατάσταση που βιώνουν καθημερινά εργαζόμενοι και νεολαία και την αγωνίας τους για το μέλλον που διαγράφεται ζοφερό.
Με το που έγινε γνωστή η είδηση της δολοφονίας, το Σάββατο το βράδυ, οργανώθηκε μια πρώτη πορεία στις 11.30 το βράδυ στην κατεύθυνση της άμεσης απάντησης. Η διάθεση των αναρχικών ομάδων ήταν να βγουν και να τα σπάσουν όλα. Ομως, ο κόσμος που συγκεντρώθηκε τελικά αυθόρμητα έδωσε άλλη διάσταση .
Την Κυριακή το μεσημέρι διοργανώθηκε πορεία από τις οργανώσεις της Αριστεράς. Η συμμετοχή του κόσμου μαζικότατη, παρ' όλο που οι ειδοποιήσεις έγιναν πρόχειρα μέσω τηλεφώνων και η είδηση της δολοφονίας δεν είχε γίνει ακόμα ευρύτατα γνωστή. Το ΚΚΕ(μ–λ) διέκοψε την εκδήλωσή του και με συγκροτημένο μπλοκ κατευθύνθηκε στο χώρο της Καμάρας, όπου γινόταν η συγκέντρωση. Η πορεία κινήθηκε στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, κάνοντας αισθητή την παρουσία της σε όλη την πόλη. Πέρασε μπροστά από το αστυνομικό τμήμα του Λευκού Πύργου, όπου για άλλη μια φορά η στάση της αστυνομίας ήταν απαράδεκτα προκλητική: στην είσοδο οι ΜΑΤατζήδες, πάνοπλοι πίσω από τα κάγκελα, ενώ στην ταράτσα υπήρχαν αστυνομικοί που κοιτούσαν τα αξιοθέατα και έβγαζαν φωτογραφίες! Εριξαν δακρυγόνα στους διαδηλωτές και μάλιστα μέσα στο κέντρο της πορείας, θέλοντας να τη σπάσουν. Δεν το κατόρθωσαν. Η πορεία ανασυγκροτήθηκε, προχώρησε στο υπουργείο Μακεδονίας και τελικά έφτασε στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, όπου θα γινόταν συζήτηση συντονισμού των διαφόρων πολιτικών ομάδων. Τελικά όμως αυτό δεν μπόρεσε να γίνει. Το ΚΚΕ(μ-λ) διαλύθηκε εκεί, ενώ άλλες ομάδες κατέβηκαν στην Τσιμισκή και έκαναν κατάληψη στο Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης.
Η ιδέα για τη δημιουργία ενός κέντρου αγώνα στο κέντρο της πόλης, που στόχο θα είχε το συντονισμό της δράσης φοιτητών και εργαζομένων και θα άπλωνε το ζήτημα της κρατικής καταστολής σε όλη την πόλη, θα μπορούσε να είναι πάρα πολύ θετική. Δυστυχώς, όμως, δεν λειτούργησε έτσι: απομάκρυνε τους φοιτητές από το χώρο των πανεπιστημίων, αφήνοντάς τον στους Κνίτες και στους αναρχικούς, ενώ οι εργαζόμενοι δεν πλησιάστηκαν καν. Ας είναι! Δευτερεύον ζήτημα.
Στα σχολεία…
Τη Δευτέρα το πρωί η αντίδραση και ο αγώνας πέρασε στα σχολεία. Με μηνύματα που στάλθηκαν με τα κινητά και με τα νέα που διακινούνταν από στόμα σε στόμα όλοι οι μαθητές είχαν ενημερωθεί και αποφάσισαν να αντιδράσουν. Με αποχές από τα μαθήματά τους οργάνωσαν πορείες στις περιοχές γύρω από τα σχολεία τους: στους Αμπελόκηπους, στην Τούμπα, στο Ωραιόκαστρο, στη Θέρμη. Κάποια σχολεία του κέντρου έκαναν πορεία στην Εγνατία. Στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας οι μαθητές των λυκείων και ένα ποσοστό των μαθητών των γυμνασίων πήγαν με πορεία στο αστυνομικό τμήμα της κωμόπολης και φώναζαν συνθήματα. Αντίστοιχα κινήθηκαν και οι μαθητές στην Κρύα Βρύση αλλά και στη Βέροια.
Κεντρικό σύνθημα το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» όχι γιατί όλοι οι μαθητές έγιναν αναρχικοί ή συμφωνούν με τις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας και των αυταπατών για το ρόλο της αστυνομίας, αλλά γιατί δεν γνωρίζουν άλλα συνθήματα και τούτο είναι πιασάρικο. Και εδώ πρέπει να αναζητηθούν οι κύριες ευθύνες των οργανωμένων δυνάμεων της Αριστεράς, που δεν συνέβαλαν και δεν συμβάλλουν στο βάθεμα της πολιτικοποίησης. Η αυθόρμητη, μαζική, ισχυρή απάντηση των μαθητών είναι παραπάνω από ελπιδοφόρα. Δείχνει ότι η νέα γενιά έχει ευαίσθητα αντανακλαστικά. Αντιδρά, αντιστέκεται. Εχει «μπουχτίσει» με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που την αποθαρρύνει και την απογοητεύει. Δεν βλέπει προοπτική στο εργασιακό μέλλον που διαγράφεται μπροστά της. Και συγχρόνως βιώνει την κρατική καταστολή και τρομοκρατία, όχι μόνο με τη δολοφονία του Αλέξη, αλλά καθημερινά με τους αστυνομικούς ελέγχους και τον εξευτελισμό της προσωπικότητάς τους στα πάρκα και στις πλατείες. Οι μαθητές βλέπουν ως κύριο αντίπαλό τους το κράτος και βασικό φυσικό φορέα του τους αστυνομικούς.
Τη Δευτέρα το απόγευμα δόθηκε μαζικότατη απάντηση από πλευράς εργαζομένων και νεολαίας στην πορεία που διοργανώθηκε στις 6.30 το απόγευμα. Ενώ οι φοιτητικοί σύλλογοι συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο, στην πλατεία Αγ. Σοφίας είχαν προσυγκέντρωση οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, στην Καμάρα συγκεντρώθηκαν οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και πλήθος ανένταχτου κόσμου. Οι προσυγκεντρώσεις ενώθηκαν και δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ρεύμα αντίστασης, καταγγελίας, διαμαρτυρίας. Πορεύτηκε στους κεντρικούς δρόμους. Φώναζαν συνθήματα. Καταδίκαζαν την κρατική καταστολή. Καταδίκαζαν τη δεξιά πολιτική. Πάνω από 5.000 κόσμος βρέθηκε στο δρόμο. Πολλοί μπήκαν στην πορεία ενώ τα μπλοκ περνούσαν από μπροστά τους. Κανείς δεν έμεινε ασυγκίνητος, ακόμα και σε μια μέρα (Δευτέρα απόγευμα) που η αγορά είναι κλειστή.
Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, πολλοί ήταν εκείνοι που έσπαζαν βιτρίνες καταστημάτων, τραπεζών και κέντρων κινητής τηλεφωνίας. Είναι αλήθεια ότι τέτοιου είδους ενέργειες δεν βοηθούν στην παραπέρα ανάπτυξη του κινήματος. Χρησιμοποιήθηκαν τις επόμενες μέρες από κυβέρνηση, αστικά κόμματα, ΜΜΕ για να προβοκαριστεί ο αγώνας. Ωστόσο δεν μπορεί το γεγονός αυτό, της τυφλής βίας και των συνεπειών της, να στέκεται αφορμή να ξεστρατίζει ο νους από τις πραγματικές αιτίες που οδηγούν νέους στο να σπάζουν. Και είναι ενδεικτικό ότι όταν άρχισαν οι ζημιές, όχι πια στα πολυκαταστήματα και τις τράπεζες αλλά στα μικρομάγαζα, οι αποδοκιμασίες και το γιουχάισμα των διαδηλωτών απέτρεψαν την παραπέρα εξάπλωση τέτοιων ενεργειών. Με αντίστοιχο τρόπο αντιμετωπίστηκε και το πλιάτσικο που εκδηλώθηκε σε λίγες περιπτώσεις. Η φτώχεια, η ανεργία, η απόγνωση και η απελπισία θα οδηγήσουν και στο μέλλον σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις.
Η διαδήλωση έφτασε στο υπουργείο, αλλά πριν ακόμα μπει στην πλατεία, οι αστυνομικές δυνάμεις άρχισαν να χτυπούν με δακρυγόνα και ασφυξιογόνα τους διαδηλωτές. Το μεγαλύτερο χτύπημα το δέχτηκαν τα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων. Το μπλοκ του ΚΚΕ(μ-λ), αν και κόπηκε κάποια στιγμή, πολύ γρήγορα μπόρεσε να ανασυνταχθεί και να συνεχίσει την πορεία του συγκροτημένα. Στις γραμμές του εντάχθηκαν και πολλοί συναγωνιστές από άλλους πολιτικούς χώρους, που αναζήτησαν διέξοδο. Μέσω της Τσιμισκή κατόρθωσε να ενωθεί με τον κύριο κορμό της πορείας και κατέληξαν τελικά μπροστά στην κατάληψη του δικηγορικού συλλόγου.
Την Τρίτη το μεσημέρι διοργανώθηκε νέα πορεία από τους εκπαιδευτικούς συλλόγους (διδασκαλικούς και ΕΛΜΕ) σε συνεννόηση με το συντονιστικό των φοιτητικών συλλόγων. Τα ΜΜΕ προβοκατόρικα παρουσίαζαν την όλη συγκέντρωση ως εκδήλωση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Η μαζική παρουσία των εργαζομένων, δασκάλων που βρίσκονταν σε απεργία και καθηγητών, αλλά και από άλλους εργασιακούς χώρους, έδωσε αποστομωτική απάντηση. Παρά την αγωνιώδη προσπάθεια της κυβέρνησης να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και τη νεολαία, η παρουσία τους συναγωνιζόταν σε μαζικότητα την πορεία της Δευτέρας. Η υψηλή συμμετοχή των δασκάλων στην απεργία κατέδειξε ότι τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του κόσμου είναι υψηλά παρά τις όποιες κινήσεις της κυβέρνησης. Για άλλη μια φορά η αστυνομία χτύπησε με δακρυγόνα τους διαδηλωτές στο υπουργείο, για άλλη μια φορά όμως η πορεία δεν διαλύθηκε, αλλά συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε.
Στην απεργιακή συγκέντρωση της Τετάρτης, οι εργαζόμενοι έδωσαν ξανά δυναμικό παρών. Η μαζική συμμετοχή απέτρεψε κάθε σκέψη της ηγεσίας του ΕΚΘ να μην ακολουθήσει πορεία. Ο χαιρετισμός που απηύθυναν οι φοιτητές και επέβαλαν να ακουστεί αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό από τους εργαζόμενους. Ακολούθησε πορεία με παλμό και ζωντάνια στους κεντρικούς δρόμους, πέρασε από το υπουργείο, όπου για άλλη μια φορά χτυπήθηκε από την αστυνομία, συνέχισε μέχρι το Εργατικό Κέντρο, όπου και διαλύθηκε.
Στο ΕΚΘ ακολούθησε συζήτηση για την εξέλιξη του κινήματος. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες ότι έχουμε μια μάχη που θα λήξει σε μια βδομάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν δεκάδες συλληφθέντες, ανάμεσά τους και ανήλικα παιδιά. Στη Θεσσαλονίκη αγνοούμε το ακριβές νούμερό τους. Πρέπει να επιδιωχτεί με κάθε τρόπο η κλιμάκωση του αγώνα, το βάθεμα της πολιτικοποίησης, η παραπέρα απεύθυνση στους εργαζόμενους. Και εδώ θα τεθούμε όλοι προ των ευθυνών μας.
Το ΚΚΕ έχει πάρει το δρόμο του αναχωρητισμού. Εκανε μια-δυο μικροσυγκεντρώσεις για να βγει από την υποχρέωση, οι πορείες του ήταν όσο πιο σύντομες γινόταν και κατά τα άλλα επιδόθηκε σε μια ατέρμονη καταγγελία και καταδίκη των διαδηλωτών. Εχει παραιτηθεί από κάθε ιδέα παρέμβασης και διεξόδου στα πολιτικά πράγματα και μιλά ως το δεξί χέρι της κυβέρνησης. Ο ΣΥΝ αναζητεί διέξοδο, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του συστήματος. Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς κρατούν ανοιχτούς τους διαύλους με τις αναρχικές απόψεις. Το ΚΚΕ(μ-λ), αν και έχει σωστές θέσεις, είναι οργανωτικά αδύναμο, με μικρή εμβέλεια.
Ωστόσο δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Πρέπει να δοθεί η μάχη για να οικοδομηθεί Μέτωπο Αντίστασης εργαζομένων και νέων για την ανατροπή αυτής της πολιτικής των δολοφονιών, της λιτότητας, της ανεργίας, των πολέμων, του ιμπεριαλισμού.

φ.610, 13/12/08