Η «αντικαπιταλιστική» εκλογομανία απέναντι στις απαιτήσεις της πάλης

«Σε μετωπική πολιτική παρέμβαση μεγάλης σημασίας και προοπτικής στα πολιτικά γεγονότα και στο μαζικό κίνημα προχωρούν οργανώσεις και δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής οικολογίας. Με κοινή ανακοίνωσή τους και σύνθημα Συνεχίζουμε-κλιμακώνουμε τον αγώνα για να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων!...». Με αυτά τα λόγια, το «Πριν» της 28/12 ανακοίνωσε εκδήλωση που διοργανώνουν στις 31/1 το ΜΕΡΑ/ΝΑΡ, μαζί με την ΕΝΑΝΤΙΑ, κάνοντας ένα ακόμα βήμα… στην απάντηση των πολιτικών αναγκαιοτήτων του κινήματος, όπως οι ίδιοι προφανώς ισχυρίζονται! Μπορούμε να προσπεράσουμε τα υπερφίαλα περί «πολιτικής παρέμβασης μεγάλης σημασίας και προοπτικής στα πολιτικά γεγονότα»(!) –που, όταν ισχύουν, δεν χρειάζεται να τα…ανακοινώνεις– και να μείνουμε στην πολιτική ουσία του εγχειρήματος. Ποιος είναι λοιπόν ο πολιτικός πυρήνας που ένωσε αιφνίδια(;) αυτές τις δυνάμεις, ποιο είναι το ιδιαίτερο και κρίσιμο πολιτικό ζήτημα που αποτελεί τη βάση της συνεννόησής τους και το οποίο θεωρούν ότι «ανοίγει δρόμους» για το κίνημα και την πάλη που έχει ξεσπάσει μετά τη δολοφονία του Αλέξη; Οπως και το παραπάνω απόσπασμα διευκρινίζει με απόλυτη σαφήνεια, το ιδιαίτερο και κρίσιμο πολιτικό στοιχείο που οι ίδιοι θεωρούν ότι φέρνουν δεν είναι άλλο από το σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων», που, προφανώς γι’ αυτούς, αποτελεί το κύριο και κεντρικό ζήτημα γύρω από το οποίο πρέπει και μπορεί να «συνεχιστεί-κλιμακωθεί ο αγώνας». Ας δούμε λοιπόν ορισμένες πλευρές αυτού του συνθήματος, το πώς προέκυψε, πόσο ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του κινήματος και πού πραγματικά παραπέμπει, κατά τη δική μας γνώμη.

Η προϊστορία

Ας θυμηθούμε κατ’ αρχήν ότι δεν είναι το σύνθημα αυτό πρωτόγνωρο, ούτε πρωτότυπο! Σχεδόν σε κάθε ευκαιρία –και ίσως ακόμα περισσότερο… χωρίς ευκαιρία– από μια σειρά δυνάμεις (τροτσκιστές, ΝΑΡ κ.λπ.) προβάλλεται με διάφορες διατυπώσεις το ίδιο σύνθημα εδώ και αρκετά χρόνια. Με διάφορα συνοδευτικά «προγράμματα» που θέτουν «εδώ και τώρα» εθνικοποιήσεις τραπεζών, εργατικό έλεγχο στα ΜΜΕ και πολλά ανάλογα, το σύνθημα αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο η μόνιμη απάντηση-λύση, η βασική επωδός, που «πολιτικοποιεί» το κίνημα και τον εκάστοτε αγώνα και που οπωσδήποτε «επαναστατικοποιεί» τους φορείς του στον βαθμό που αυτοί με τη χρήση του βεβαιώνουν τη «συνολική τους αντίθεση» με τον καπιταλισμό. Μερικότερες εκφράσεις του που απαιτούν παραιτήσεις υπουργών (Κουτσίκου, Πολύδωρας και τώρα Παυλόπουλος, Στυλιανίδης, Χηνοφώτης) έχουν επίσης κατά κόρον χρησιμοποιηθεί στο μαζικό κίνημα και τις συνιστώσες των δυνάμεων αυτών. Με αυτές τις υπενθυμίσεις έχουμε μια πρώτη απάντηση στο ερώτημα αν πρόκειται για μια αιφνίδια σύμπραξη των ΜΕΡΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ, στις σημερινές συνθήκες. Μια απάντηση με την έννοια πως πράγματι υπάρχει από καιρό μια κοινή πολιτική λογική μεταξύ των δυνάμεων αυτών, στον βαθμό που καταλήγουν στο ίδιο βασικό πολιτικό επίδικο. Οι διαφωνίες και οι όποιες εντάσεις μεταξύ τους οφείλονταν και οφείλονται στα ίδια τα πολιτικά αδιέξοδα που παράγει το σύνθημα αυτό, ιδιαίτερα αν κανείς το υιοθετήσει κάπως πιο… φανατικά. Αδιέξοδα που είτε φαίνονται άμεσα στο ίδιο το κίνημα και στην πάλη (όπως για παράδειγμα πρόσφατα στην κατάληψη της Νομικής και στις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη) είτε είναι μεσοπρόθεσμα εμφανή, αν κανείς έχει στοιχειώδη πολιτική διαύγεια.

Μία βασική διαπίστωση

Η ένταση της επίθεσης, η πολύπλευρη βαρβαρότητα της κυβερνητικής πολιτικής, του συστήματος, του ιμπεριαλισμού, αποτελεί τη βάση της έντασης των ταξικών αντιθέσεων, της ίδιας της ταξικής πάλης. Μαζικά και μαχητικά, τμήματα της νεολαίας, του λαού (των λαών), βγαίνουν στο δρόμο, στον αγώνα, διαδηλώνουν την οργή τους, αναζητούν απαντήσεις απέναντι στην επίθεση, αναζητούν μέλλον και προοπτική για τη ζωή τους. Αυτό είναι το φόντο των τελευταίων χρόνων, αυτό είναι και το φόντο της έκρηξης του Δεκέμβρη. Ταυτόχρονα –και αυτή η επισήμανση λείπει από τις κυκλοφορούσες αναλύσεις– οι αγώνες αυτοί δεν συναντούν μια αξιόμαχη, αγωνιστική, επαναστατική Αριστερά, γιατί αυτή δεν υπάρχει! Είναι βασικό τους «καθήκον» να τη συνθέσουν, να τη συγκροτήσουν μέσα στην πάλη και στο κίνημα. Αυτή η έλλειψη δεν προέκυψε χθες, έχει ιστορία δεκαετιών και η αντιμετώπισή της σε όλα τα επίπεδα έχει συγκεκριμένα προαπαιτούμενα, δοκιμασίες, συγκρούσεις που δεν μπορούν να «ολοκληρωθούν» τον άλλο μήνα, στις επόμενες εκλογές. Κυρίως δεν μπορεί να αναπτυχθεί αυτή η διαδικασία με τις εκλογές, με την υπαγωγή του κινήματος σε αυτές! Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση της εργατικής τάξης, για να αντιληφθεί ότι η «συγκρότηση για τον εαυτό της» μέλλεται και απαιτείται να γίνει για να κατανοήσει πως η υπόθεση της Αριστεράς δεν μπορεί να απαντηθεί –έστω σ’ έναν σημαντικό βαθμό– με κάποιο «γρήγορο κόλπο» και με βάση το… εκλογικό πρόγραμμα του συστήματος.

Ο εκλογικός πυρετός

Ας επιστρέψουμε τώρα στο σύνθημα «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ», που αποτελεί τη «λύση» και μάλιστα με τέτοιον απόλυτο τρόπο –σύμφωνα με τους ΜΕΡΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ– ώστε να αποτελεί η συμφωνία σε αυτό όρο εκ των «ων ουκ άνευ» για να υπάρξει ακόμα και μια κοινή ανακοίνωση. Κρίνεται λοιπόν αυτό το ζήτημα αυτές τις μέρες και αυτές τις βδομάδες για το κίνημα; Είναι η κατάσταση του κινήματος από κάθε άποψη τέτοια που να μπορεί το κίνημα να θέσει και να παλέψει για λογαριασμό του τον στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης; Διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται όροι για να βάλει το κίνημα κάποια, έστω, στοιχεία απάντησης στο επίπεδο διακυβέρνησης της χώρας; Εχουμε τη γνώμη πως –αν εξαιρέσουμε κάποιους «φανατικούς»– ούτε οι ίδιοι οι υποστηρικτές του συνθήματος δεν ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Αντιλαμβάνονται δηλαδή ότι στις συγκεκριμένες συνθήκες και συσχετισμούς αυτή η συζήτηση δεν αφορά το κίνημα! Γι’ αυτό στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις καταφεύγουν σε επιχειρήματα περί «γενικής ζύμωσης» της «αναγκαιότητας», σε επιχειρήματα για τάχα διαμόρφωση –μέσω αυτού του συνθήματος– ευρύτερα «αντικαπιταλιστικών συνειδήσεων» κ.ο.κ. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά; Πρώτον, σημαίνουν άρνηση της αναγκαιότητας να κάνουν πολιτική στις σημερινές συνθήκες, να επιχειρήσουν δηλαδή να συμβάλουν στις πραγματικές πολιτικές αναγκαιότητες που θέτει η πάλη και ο αγώνας. Γιατί ένα σύνθημα που δεν αφορά την πάλη και ταυτόχρονα τίθεται σαν ο ακρογωνιαίος λίθος της, είναι ενάντια στην πάλη. Είναι σύγχυση, αποπροσανατολισμός, καλλιέργεια αυταπατών και νεφελωδών προσδοκιών που πολύ σύντομα θα οδηγήσουν σε απογοήτευση. Γιατί, καθώς το «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» μπαίνει ως αντίποδας στο «ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ» (που είναι τάχα «λίγο»), κλείνει τον ορίζοντα της πάλης στη νεολαία και στον λαό, «απαγορεύει» τη συνέχισή της στα μέτωπα που αφορούν τον λαό και τη νεολαία. Με άλλα λόγια, οι υποστηρικτές του συνθήματος, χρειάζεται να ανακαλύψουν πως δεν υπάρχει «ουδέτερη στάση» στο κίνημα και στις οξυμένες πολιτικές απαντήσεις που έχουν τεθεί. Δεν υπάρχουν «ωραία αλλά άσχετα παραμύθια» που μπορεί κάποιος να τα περιφέρει χωρίς πολιτικές συνέπειες –όποιας κλίμακας είναι αυτές.
Δεύτερον και αναπόσπαστα δεμένο με το πρώτο, ποιο είναι το μόνο πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα αυτού του συνθήματος; Τι στην πραγματικότητα ζητούν οι ΜΕΡΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ, θέτοντάς το σαν απόλυτο και καθοριστικό; Ζητούν εκλογές! Ζητούν να παραμεριστεί το κίνημα, να πάει στην άκρη ο λαός και η νεολαία –έστω ύστερα από μερικά ακόμα κινηματικά επεισόδια– και τότε αυτοί σαν έτοιμοι από καιρό να αναλάβουν μέσω της κάλπης να αναδειχθούν σε ένα σημαντικό τουλάχιστον μέρος της πολιτικής λύσης που χρειάζεται το κίνημα. Αυτή είναι η «μεγάλης σημασίας και προοπτικής στα πολιτικά γεγονότα» απάντηση που υπόσχονται να μας δώσουν στις 31 Γενάρη.
Τι… απογοήτευση στα αλήθεια! Τόση αναστάτωση, τόσες ζυμώσεις, τόσες αναλύσεις και έγνοιες για την «πολιτική έκφραση των αγώνων», για την «ώριμη ανάγκη να συγκροτηθεί η αντικαπιταλιστική Αριστερά», για να καταλήξουμε στη συνταγή του… ΣΥΡΙΖΑ!
Ομως, δυστυχώς, η αντίληψη και η πρακτική αυτής της «εκλογικής λύσης και διεξόδου» δεν είναι καινούργια. Εχει αρκετά προηγούμενα, με πιο χαρακτηριστικό αυτό της άνοιξης του 2007, όπου εν μέσω του ξεσηκωμού της νεολαίας το υπό διαμόρφωση τότε ΕΝΑΝΤΙΑ πρότεινε ανοιχτά τις εκλογές ως προοπτική και το ΜΕΡΑ/ΝΑΡ, πιο συγκρατημένο, προετοίμαζε την κάθοδό του. Η διαφορά με το τώρα είναι πως οι τότε παράλληλες αγωνίες φαίνεται να ενώνονται σε μια, που δείχνει ακόμα πιο αγχώδης και οπωσδήποτε πολύ περισσότερο πολιτικά προβληματική. Γιατί είναι φανερό πως τώρα είναι ακόμα μεγαλύτερες οι απαιτήσεις της πάλης, που παρουσίασε ευρύτερα χαρακτηριστικά και κραυγαλέα την ανάγκη της αληθινής πολιτικοποίησής της, της ανάδειξης μάχιμων στόχων και μετώπων, ιδιαίτερα στη νεολαία. Και είναι επίσης φανερό ότι όσο δεν υπηρετούνται αυτές οι πραγματικές ανάγκες, αλλά υπονομεύονται, αντιγράφοντας τις λογικές της ρεφορμιστικής Αριστεράς, γίνονται βήματα στη λάθος κατεύθυνση. Ενα ολόκληρο δυναμικό μένει μετέωρο, αναζητώντας στάση και προοπτική. Και οπωσδήποτε γίνεται πιο ευάλωτο στις πιέσεις και τους εκβιασμούς των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, απέναντι στους οποίους η λογική της «εκλογικής λύσης» που τίθεται μέσω του συνθήματος «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» είναι πολύ φανερά πολιτικά ανίσχυρη. Είτε γιατί το δυναμικό αυτό εμφανίζεται να συντάσσεται με τη λογική και την πρακτική άρνησης της συνέχισης του αγώνα που ανοιχτά προβάλλει το ΚΚΕ. Είτε γιατί εμφανίζεται ως η «αριστερή εγγύηση» στον κυβερνητικό κινηματισμό του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τη γνώμη μας, πρέπει να αλλάξει –να ανατραπεί αυτή η πολιτική λογική που ανακυκλώνει αδιέξοδα και προσφέρει απογοητευμένους αγωνιστές στον ρεφορμισμό και στην παραίτηση. Να ανατραπεί για να υπηρετήσει τις μεγάλες ανάγκες του αγώνα και τις σοβαρές δυνατότητες του κινήματος. Εκεί που αυτές σήμερα βρίσκονται, ενάντια σε εκλογικές αυταπάτες και σχέδια «γρήγορων και συνολικών» λύσεων!

φ.611, 10/1/09