ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ
Το κίνημα να έχει τον νου του. Λύση είναι οι εκλογές…

Ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι στηρίζουν τον ξεσηκωμό της νεολαίας με αφορμή την ωμή δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη και πως υπερασπίζονται με ανιδιοτέλεια τις αγωνίες και τις αναζητήσεις της νέας γενιάς που κάτω από την πίεση της κυρίαρχης πολιτικής αναζητά διεξόδους αντίστασης απέναντι στις κυρίαρχες πολιτικές του συστήματος.

Η στάση όμως ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορες περιπτώσεις είχε το όριο της δύναμης που στο πίσω μέρος του κεφαλιού της είχε το ζήτημα της εκλογικής της καταγραφής στις επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Το πολιτικό περιεχόμενο που ο ΣΥΝ επιδίωξε να δώσει στις κινητοποιήσεις αφορούσε στην ουσία στην πρότασή του ότι η πολιτική λύση είναι οι εκλογές για να φύγει η κυβέρνηση της ΝΔ και να αναλάβει μιαν άλλη στην οποία θα συμμετάσχει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην πράξη δεν συμβάλλει στο παραμικρό στη διαμόρφωση όρων για την πολιτικοποίηση του κινήματος νεολαίας στην κατεύθυνση ανατροπής της αντιλαϊκής αντιδραστικής πολιτικής της κυβέρνησης, μαζικής αντίστασης στην πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας και της τρομοκρατίας.

Την επόμενη μέρα της δολοφονίας του Αλέξη χιλιάδες κόσμου κατέβηκαν στο δρόμο για να δώσουν μια άμεση πολιτική απάντηση. Η ουσιαστικότερη πολιτική απάντηση από τη μεριά της Αριστεράς οφείλει να θέσει στο κέντρο της αντιπαράθεσης την κυβερνητική πολιτική. Χρέος της Αριστεράς είναι να ξεσκεπάσει τον πραγματικού ηθικό αυτουργό που δεν είναι άλλος από το σύστημα και την πολιτική του και την κυβέρνηση που είναι στο τιμόνι αυτής της πολιτικής.
Παρ’ όλα αυτά, οι δυνάμεις του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιώντας την οργή της νεολαίας από τη δολοφονία επέβαλαν η διαδήλωση να κατευθυνθεί στην Ασφάλεια. Εθεσε, έτσι, στο κέντρο της αντιπαράθεσης τον κατασταλτικό μηχανισμό, θέση που επί της ουσίας κινούνταν στην ίδια γραμμή με την κυβέρνηση που φρόντισε έγκαιρα να καταδικάσει τους δολοφόνους και να περιορίσει το γεγονός στην κακή στιγμή ενός τρελού τσαμπουκά μπάτσου. Στο πολιτικό επίπεδο η στοχοποίηση της ΓΑΔΑ και όχι της κυβερνητικής πολιτικής στην ουσία της είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με την ανεκδιήγητη κίνηση του ΚΚΕ να καταθέσει στη ΓΑΔΑ υπόμνημα διαμαρτυρίας…

Δεν δέχτηκαν οι δυνάμεις του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ η διαδήλωση της Κυριακής (την επομένη της δολοφονίας) να κατευθυνθεί στη Βουλή ώστε το ποτάμι των διαδηλωτών να αντιπαρατεθεί στο σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής και στην επίθεση του συστήματος, που θα ενταθεί -στη νεολαία, στον μαθητή, στον φοιτητή, στον εργαζόμενο, στον άνεργο και στον συνταξιούχο- και στη χρήση των κατασταλτικών μηχανισμών για να τρομοκρατούν τον λαό και να κάμψουν τις αντιστάσεις..

Μπροστά στο να ξεχειλίσει το καζάνι με απρόβλεπτες συνέπειες για το σύστημα, η κυβέρνηση αποφασίζει να κλείσει τα σχολεία, τον φυσικό χώρο συνάντησης των μαθητών, ώστε να αδυνατήσουν οι μαθητικές κινητοποιήσεις. Η ΠΟΣΔΕΠ -όπου οι δυνάμεις του ΣΥΝ πλειοψηφούν- αποφασίζει να κλείσει τις σχολές, επιλογή που αποτρέπει τη διενέργεια φοιτητικών συνελεύσεων που σίγουρα θα έπαιρναν αποφάσεις αγώνα ενισχύοντας το μέτωπο αντιπαράθεσης στην κυβερνητική πολιτική.

Μπροστά στην αδυναμία της να ελέγξει την κατάσταση που διαρκώς φούντωνε, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αφού φλέρταρε μέχρι και με την ενεργοποίηση του άρθρου 11 του Συντάγματος για απαγόρευση των διαδηλώσεων, ζήτησε τη στήριξη των υπολοίπων κομμάτων της Βουλής για την από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (παρόντος και στελέχους της αντιιμπεριαλιστικής του συνιστώσας…) μαζί με την ηγεσία του ΚΚΕ ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση προσφέροντας, έτσι, πολιτικό δεκανίκι στην κυβέρνηση Καραμανλή αποδεχόμενοι τη διακομματική συνεννόηση.

Στα αποτελέσματα της συνάντησης ήταν η προσπάθεια δημιουργίας κλίματος εθνικής ομονοίας μπροστά στο «πρόβλημα». Προέκυψε, έτσι, η οριστική αναβολή της διαδήλωσης ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ από το Πεδίο του Αρεως ως τη Βουλή και η μετατροπή της σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Οι δυνάμεις του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, για λόγους μικροκομματικής αντιπαράθεσης με την ΠΑΣΚΕ αλλά και με το ΚΚΕ, αποφάσισαν να κάνουν συγκέντρωση στο Πεδίον του Αρεως και διαδήλωση η οποία ως διά μαγείας μετατράπηκε σε συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος, μερικά δηλαδή μόνο βήματα από τη συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.
Στη μαζικότατη συγκέντρωση στο Μουσείο δυνάμεων που αντιπαρατεθήκαν στους χειρισμούς ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, απογοητευτική ήταν η παρουσία της ΚΟΕ που ζαλισμένη από τις παλινωδίες του ΣΥΝ παρατάχθηκε για λίγο και γρήγορα αποτραβήχτηκε για να βρει τους ομογάλακτούς της.

Η συμμετοχή των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ στην πρόσκληση Καραμανλή για την αντιμετώπιση της κρίσης, την αντιμετώπιση του κινήματος νεολαίας που κατά τα λεγόμενα του πρωθυπουργού είναι η επίθεση ενάντια στη δημοκρατία, ορίζει και τα όρια αυτού του πολιτικού χώρου της Αριστεράς όσον αφορά στη διέξοδο που θέλει να δώσει στη λαϊκή πάλη αλλά και στην αντιπαράθεση της νεολαίας με το σύστημα.

Από την πρώτη στιγμή ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να αναδείξει στο κίνημα την κατεύθυνση μιας λεγόμενης νέας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας στην οποία προφανώς θα συμμετάσχει και ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, που θα πάρει στα χέρια της τη διακυβέρνηση της χώρας από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Οι κινήσεις αυτού του κόμματος αφορούσαν την επιλογή του να εκμεταλλευτεί την κίνηση της νεολαίας για να καταφέρει καλύτερο πλασάρισμα σε νέους ψηφοφόρους σε σχέση με το ΚΚΕ, την ίδια στιγμή που θέτοντας το ζήτημα των εκλογών θεωρεί ότι πιέζει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να ανταποκριθεί στην ανάγκη διαμόρφωσης όρων για κυβερνητική συνεργασία της λεγομένης ευρύτερης Αριστεράς.

Τη στιγμή που το σύστημα επιδιώκει τον πολιτικό στραγγαλισμό του κινήματος και την πολιτική του απομόνωση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις –από εδώ παράγονται οι πιέσεις στον ΣΥΝ περί υπεράσπισης των κουκουλοφόρων και οι εμετικές δηλώσεις της Παπαρήγα–, ο Αλαβάνος σε δηλώσεις του κινείται σε δύο κατευθύνσεις.
Αναγνωρίζει από τη μια στο σύστημα και στην κυβέρνησή του ότι μπορεί να δώσει απαντήσεις στα λαϊκά προβλήματα και της νεολαίας ιδιαίτερα: «Αν η κυβέρνηση και άλλες πολιτικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ είχαν δώσει μεγαλύτερη προσοχή στις τοποθετήσεις του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και τρία τέσσερα χρόνια, πρώτα η νεολαία, πρώτα η νεολαία, πρώτα η νεολαία, ενδεχομένως να μην είχαμε φτάσει σ΄αυτό το σημείο (...) σημαίνει τώρα αμέσως μια σειρά μέτρα που πρέπει να προωθηθούν από την κυβέρνηση. Σημαίνει θέσεις εργασίας για τους νέους και όχι με το σταγονόμετρο του ΑΣΕΠ. Σημαίνει καλή παιδεία, με αρκετά κονδύλια και ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια. Σημαίνει δημόσιοι χώροι, όπου οι νέοι θα μπορούν να βρίσκονται, να διασκεδάζουν, να ερωτεύονται. Σημαίνει δημοκρατική τομή στην αστυνομία».
Από την άλλη επιδιώκει να μεταφέρει το κέντρο βάρους της αντιπαράθεσης από τους δρόμους και τις διαδηλώσεις στο προνομιακό, για το σύστημα, πεδίο των κοινοβουλευτικών εκλογών: «η εξέγερση αυτή της νεολαίας δείχνει ότι ο τόπος δεν μπορεί να μείνει εκεί που βρίσκεται, με τη σημερινή κυβέρνηση και με το σημερινό σύστημα. Χρειάζεται μία συντεταγμένη, ριζοσπαστική διέξοδος για τη χώρα. Καλούμε τη νέα γενιά και το λαό να δώσουν μαζικά, αγωνιστικά, ειρηνικά τον αγώνα να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να πάμε σε μια μεγάλη αλλαγή που θα μπορέσει να δώσει αξίες, εργασία, καλή παιδεία στη νέα γενιά...».

φ.610, 13/12/08