Καταδικάζετε; (τη νεολαία και τον αγώνα που έχει ανάγκη)

Η αλήθεια είναι πως δεν πρωτοτύπησαν. Τα γνωστά-επώνυμα κέντρα του συστήματος και τα κάθε λογής κανάλια τους επανέλαβαν το γνωστό εαυτό τους. Απέναντι στο μαζικό νεολαιίστικο ξέσπασμα που με τη δύναμή του ταρακούνησε τη χώρα όλες τις προηγούμενες μέρες χρησιμοποίησαν ξανά το απύθμενο θράσος και την ανυπόφορη υποκρισία που χαρακτηρίζει το συνάφι τους. Το συνάφι των θεσμικών κλεφτών, των μόνιμων πλιατσικολόγων. Το συνάφι της πιο βάρβαρης ανηθικότητας απέναντι στη δουλειά, στην ελευθερία, στη ζωή. Αλλά ας τα πάρουμε με μια σειρά, για να δούμε πιο συγκεκριμένα την αθλιότητα των «διλημμάτων» τους.

Στοιχειώδεις υπενθυμίσεις

Από τη Θράκη ως την Κρήτη πλημμύρισε η χώρα με την οργή και τον ακατέργαστο θυμό της νεολαίας. Πυροκροτητής, ο βάρβαρος φόνος. Αλλά το μπαρούτι μαζευόταν πολύ καιρό από χίλια δύο. Καθημερινή καταπίεση, στο σχολειό, στη σχολή, στο δρόμο, στο γήπεδο, ακόμα και στην πόρτα του κλαμπ. Σκούρο, μαύρο το μέλλον. Πιστοποιήσεις, φροντιστήρια από το δημοτικό, η πίεση της ανεργίας από τα 15. Κι άλλες πιστοποιήσεις και πολλή βία παντού. Στην ΤV και στη ζωή. Στις σκηνές από το Ιράκ, από την Παλαιστίνη, από τους Ράμπο, αληθινούς και ψεύτικους που πλημμυρίζουν τα εφηβικά μάτια. Γεμάτες δακρυγόνα οι πρώτες μνήμες. Από τον πατέρα-δάσκαλο που γύρισε στο σπίτι μετά τη σιδηρογροθιά. Από το μεγάλο αδελφό που ήρθε από τις διαδηλώσεις ενάντια στο νόμο-πλαίσιο. Ακόμα και σκοτωμοί σε κάποιους τύχαιναν να μην είναι καθόλου μακρινοί, αν ζούσαν κοντά στη Ζώνη ή κοντά στην «ψηλή μάντρα» που πήδηξε ο κυνηγημένος μετανάστης. Ετσι κι αλλιώς, αυτόν τον έβλεπαν κάθε μέρα, παντού στη χώρα, να σκοτώνεται λίγο λίγο χωρίς σταματημό.
Μικρή λοιπόν η ζωή. Ασήμαντη. Ισα ίσα να προλάβεις να στείλεις τα SMS που σου «χάρισε» η κινητή τηλεφωνία. Και οπωσδήποτε προσαρμόσιμη. Σε αυτό που βρήκες. Σε αυτό που θα σου ζητούν κάθε φορά. Ετσι πρέπει να είναι. Ετσι τους δίδασκαν. Δεν χωρούσε και δεν χωράει η νεολαία σε αυτή τη ζωή. Ακόμα και όταν δεν το λέει και δεν το εκφράζει, δεν συμβιβάζεται με την απαξίωση της ζωής, με την απαγόρευση των ονείρων. Μια απαγόρευση καθολική και καθόλου μελλοντική. Γιατί το πρόβλημα δεν «πρόκειται να έρθει». Είναι εδώ, στο παρόν της νεολαίας. Γι' αυτό δεν μπορεί να ονειρευτεί. Γι' αυτό εξερράγη (ένα μικρό μέρος από το πολύ μπαρούτι). Για να ανοίξει χώρο στο σήμερα.

Η «άγνοια» των κηνσόρων

Καταδικάζετε; Ξελαρυγγιάστηκαν να φωνάζουν και να απαιτούν οι «υπεύθυνες» φωνές, τα κόμματα και τα κανάλια του συστήματος. Καταδικάστε τη βία, τις συγκρούσεις, τις φωτιές, τις λεηλασίες απαιτούσε η κυβέρνηση των ΜΑΤ, των φόνων, της καμένης Ελλάδας, του Βατοπεδίου. Καταδικάζουμε την ανωμαλία και τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης, έψαλλε η χορωδία του γνωστού εσμού. Αυτοί που έχουν ιερά και όσια τα ορμητήρια των μαζικών φονικών, στη Σούδα, στο Ακτιο, στο Λιτόχωρο. Αυτοί που θεωρούν «ομαλότητα» το ξεκλήρισμα εκατοντάδων χιλιάδων αγροτών και υπεύθυνη οικονομική επιλογή το πέταγμα στην ανεργία και την καταστροφή άλλων τόσων εργατών και εργαζομένων. Είναι οι ίδιοι που αγαναχτούν και δεν αντέχουν μπροστά στη θέα της σπασμένης βιτρίνας και του κλεμμένου κινητού.
Οχι. Ούτε άγνοια ούτε αμνησία έχουν οι κήνσορες. Φόβο έχουν. Ξέρουν πολύ καλά τι της κάνουν και πώς τη θέλουν τη νεολαία. Ισως να ξαφνιάστηκαν. Σίγουρα ανησύχησαν και θέλουν να αποτρέψουν την αφύπνισή της, την έγερσή της. Το «καταδικάστε» ένα μόνο πραγματικό νόημα έχει: Μην την αφήσετε να δει τις αλήθειες αυτής της κοινωνίας. Γιατί ξέρουν. Ο κάθε ατελής ξεσηκωμός είναι βήμα προς τα εκεί. Ξέρουν πως όταν βγαίνει από το καθημερινό μαντρί, όταν έστω και με λάθους τρόπους ψάχνει να βρει τα ΟΧΙ της και να ιχνογραφήσει τα ΝΑΙ της, κάνει αντικειμενικά αναγνώριση του κοινωνικού-ταξικού πεδίου. Και μάλιστα με συλλογικό τρόπο και με πρωτόλεια -έστω- στοιχεία κινήματος.
Δεν είναι λοιπόν οι βιτρίνες και ο γιορτινός τζίρος το πρώτο μέλημά τους, η κύρια έγνοια τους. Ακόμα περισσότερο, καθόλου δεν στεναχωριούνται για αδιέξοδες επιλογές και στάσεις που παρουσιάζονται. Αυτές και τους βολεύουν και τις χρησιμοποιούν. Για όσα γεννά και φέρνει η μαζική κίνηση της νεολαίας αγαναχτούν και φοβούνται. Αυτή θέλουν να καταδικάσουν και να απαγορέψουν. Και γι' αυτό θα ετοιμάσουν κι άλλες πιστοποιήσεις. Κι άλλους ένστολους φονιάδες. Θα σκαρφιστούν κι άλλες Βουλές εφήβων και, δεν μπορεί, θα ξαναστήσουν το «χαμόγελο του παιδιού» που κάποια κυρία εφοπλιστή ετοίμαζε να γιορταστεί στα κανάλια τη Δευτέρα 8/12…

Οι «αριστεροί» κήνσορες

Αυτοί δεν είχαν άγνοια. Είχαν «απαιτήσεις». Υψηλές και σοβαρές. Πολιτικές, οργανωτικές και προπάντων «αριστερές». Ετσι έντυσαν το φόβο τους και τον αιφνιδιασμό τους. Το φόβο τους -με πιο χαρακτηριστική περίπτωση το ΚΚΕ- ότι θα βρεθούν ξανά αντιμέτωποι με μαζική κίνηση νεολαίας. Μαζική κίνηση που δεν θέλει να κάνει «καμπάνια» ούτε για το «ενιαίο 12χρονο», ούτε για τον «εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας», ούτε για την «ανυπακοή» στην ΕΕ που «πρέπει να εκφραστεί με την ψήφο στις ευρωεκλογές». Μαζική κίνηση που θα θέλει –και θέλει- να κάνει πραγματικό αγώνα, ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, για την ανατροπή των μέτρων της στα μέτωπα που αφορούν τη νεολαία. Αυτή τη δεξιά πολιτική και την εναντίωσή του στο κίνημα προσπαθεί να κρύψει το ΚΚΕ, προτάσσοντας τον «κίνδυνο των κουκουλοφόρων», κάνοντας πρώτο ζήτημα απέναντι στον ξεσηκωμό την πιο χυδαία αστική προπαγάνδα για τις «καταστροφές», συντασσόμενο ουσιαστικά με τις απαιτήσεις του Καραμανλή περί επιστροφής στην «κοινωνική γαλήνη».
Για μας είναι φανερό ότι αυτή η πολιτική είναι θλιβερή και μάλιστα επιτείνει το πρόβλημα που υποτίθεται ότι αντιμετωπίζει. Γιατί, αν από τη μια ο ΣΥΝ επιδιώκει να κρυφτεί πίσω από τις αδυναμίες και την αποπολιτικοποίηση αυτού του κινήματος, να το «δεχτεί» όπως είναι για να εμφανιστεί «ευαίσθητος», από την άλλη το ΚΚΕ τις ίδιες αδυναμίες τις χρησιμοποιεί ως δικαιολογία για να επιτεθεί πολιτικά στη δυνατότητα της νεολαίας να αναπτύξει κίνημα και μαζική πάλη. Ταυτόχρονα και οι δυο μαζί κρύβουν τις ευθύνες τους γι' αυτή την κατάσταση, αν θέλουν να λογαριάζονται ως οι «βασικές» αριστερές δυνάμεις της χώρας. Τις ευθύνες τους όχι για όσα δεν έχουν κάνει αλλά κυρίως για όσα έχουν κάνει ενάντια στην πολιτικοποίηση της νεολαίας, ενάντια στη δυνατότητά της να συγκροτηθεί σαν κίνημα, ενάντια στην ανάγκη της να εμπνευστεί από την αριστερή-κομμουνιστική ιδεολογία. Από τα γαρίφαλα στα ΜΑΤ που επετίθεντο στους αγρότες (ΚΚΕ) ως τις τροποποιήσεις του ΣΥΝ στη Βουλή για το νόμο-πλαίσιο τη μέρα του αιματηρού χτυπήματος που δέχτηκαν οι φοιτητές (8/3/07) και μέχρι την κοινή στάση τους να «πάει ο αγώνας στα τμήματα» και να πάνε στη γωνία οι φοιτητές, είναι μακρύς και ατέλειωτος ο κατάλογος των ευθυνών τους. Τώρα μακραίνει ακόμα περισσότερο, και τις επόμενες μέρες θα δοκιμαστούν ξανά απέναντι στη φανερή ανάγκη ο αγώνας να συνεχιστεί μαζικά, αγωνιστικά, πολιτικά, κόντρα στο σύστημα, την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, που έχουν -ιδιαίτερα σε αυτή τη συγκυρία- πολλούς λόγους να τον πνίξουν, να τον τελειώσουν.
Είμαστε λοιπόν ήδη στην επόμενη μέρα. Οχι την επόμενη μέρα των αγώνων, αλλά την πρώτη μέρα μετά το εκρηκτικό πρώτο 4ήμερο της νεολαιίστικης έκρηξης. Αυτή μπορεί και πρέπει να είναι η μέρα που πιο συνειδητά θα αρχίσει να οργανώνεται ένας μεγάλος μαζικός αγώνας σε σχολές και σχολεία, σε όλη τη χώρα. Για την ανατροπή των ταξικών εκπαιδευτικών μέτρων (νόμος-πλαίσιο, ΚΕΣ, αξιολόγηση, βάση του 10, νόμος ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ κ.λπ.). Για την απόκρουση της τρομοκρατίας, την υπεράσπιση του Ασύλου και των δημοκρατικών ελευθεριών. Για τη διαμόρφωση όρων μαζικής πολιτικοποίησης της νεολαίας, για να βρει στην πράξη του αγώνα όσα της απαγορεύει το σύστημα, όσα της κρύβουν οι υποταγμένες ρεφορμιστικές δυνάμεις. Αυτός είναι ο δρόμος, και δεν υπάρχει αγωνιστική κατεύθυνση έξω από αυτόν!

φ.610, 13/12/08